Ο Κώστας Μασσέλος ή Νούρος υπήρξε μια ιδιαίτερη περίπτωση τραγουδιστή, του οποίου το ταλέντο άνθησε τόσο στη Σμύρνη όσο και στον Πειραιά. Η φωνή, αλλά και η ζωή του σφράγισαν μοναδικά και ανατρεπτικά το ρεμπέτικο. Μοναχικός και αλύτρωτος τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο βίο του, σφράγισε με τη βελούδινη φωνή του την πρώτη περίοδο του σμυρνέικου/ρεμπέτικου τραγουδιού και δημιούργησε ρήγμα στα στερεότυπα ερωτικής συμπεριφοράς του ρεμπέτη. Δύο φορές πρόσφυγας, μπόλιασε με τη φινέτσα του το μπρούτο πειραιώτικο ρεμπέτικο, μένοντας συγχρόνως αόρατος, μια ντελικάτη φιγούρα που δεν χωρούσε στα στερεότυπα μιας συντηρητικής κοινωνίας.

Ανθή Γουρουντή

Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, μετά τον κύκλο παραστάσεων της μουσικής βιογραφίας «Κώστας Νούρος / Ξένος δυο φορές», μας ξανασυστήνει αυτό τον ιδιαίτερο τραγουδιστή και άνθρωπο.

Από 10 Σεπτεμβρίου και για 8 μόνο παραστάσεις , οι ταβέρνες Ρεβαϊζι και Ρούκουνας, στον Πειραιά, θα υποδεχτούν μια παράσταση (10,11/9  και  22,23,24/9 ΡΕΒΑΪΖΙ – 16,17,18/9 ΡΟΥΚΟΥΝΑΣ).

Εμπνευσμένη από τη βιογραφία του σπουδαίου τραγουδιστή Σμυρναίικων τραγουδιών του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, Κώστα Νούρου, η παράσταση παρουσιάζεται σε κείμενα και μουσική δραματουργία των Ανθή Γουρουντή – Χρύσας Καψούλη- και Τσιμάρα Τζανάτου, σκηνοθεσία Χρύσας Καψούλη,  μουσική- ενορχήστρωση  των Χάρη Βλαστάκη και Ανθής Γουρουντή .

Ανθή Γουρουντή

Η παράσταση:

Υπάρχουν κάποια πρόσωπα στην Ιστορία του ανθρώπου, που η ζωή τους συχνά συμπυκνώνει τις ζωές πολλών. Με έναν εμβληματικό τρόπο. Παρότι η ιστορία του βίου τους, δεν είναι μια καθημερινή ιστορία, περιέχει όλα όσα ο καθένας μας συνάντησε στη δική του ζωή και τον σημάδεψαν, αν και παραμείναν στο χώρο του αόρατου. Κάθε εποχή σκιάζει τον κόσμο ή τον φωτίζει ανάλογα τις αντοχές της.

Ο Κώστας Μασσέλος, γνωστός ως Κώστας Νούρος, ένας σπουδαίος τραγουδιστής Σμυρναίικων τραγουδιών του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, είναι ένα από αυτά τα πρόσωπα, που, έχοντας ζήσει φωτισμένος και με μια σπουδαία καριέρα στη Σμύρνη και στον Πειραιά, πετάχτηκε εν τούτοις στο στενό εκείνο μισόφωτο που ονομάζουμε λήθη. Το «στενό» της λήθης, περιέργως, «στρίμωχνε» ανέκαθεν πολλούς, έχοντες μέγεθος βουνού, συχνά.

Η μουσική βιογραφία «Κώστας Νούρος: Ξένος, δυο φορές» έρχεται να αφηγηθεί με ποιητικό τρόπο την ιστορία ενός ανθρώπου, που υπήρξε αποδιωγμένος από παντού, ως ο πιο ξένος, από όλους. Ο – με πλήρη στοιχείων ταυτότητας – Κώστας Νούρος, παρέμεινε στην ουσία, άνευ ταυτότητας. Εθνική, πολιτική, κοινωνική, ερωτική, και εν τέλει βαθιά υπαρξιακή. Οντολογική σχεδόν.

Με μια ζωή σημαδεμένη από θανάτους, απώλειες και ματαιώσεις, κατάφερε μέσω της φωνής του και των τραγουδιών του, να φωτίσει το βαθύ σκότος ενός πολιτισμού που χτίστηκε από ανθρώπους, αλλά αγνόησε τον άνθρωπο. Και συνεχίζει. Να τον αγνοεί.