Ο Κώστας Σπυρόπουλος παρουσιάζει την δουλειά του στην Γκαλερί Έψιλον του Λουτρακίου με τίτλο: «Η Τέχνη στην Αναζήτηση του Ουσιώδους»

«Όταν παρατηρούμε έναν πίνακα συχνά βρισκόμαστε σε αδυναμία να βρούμε κατάλληλες λέξεις για να εκφράσουμε την ομορφιά ή την εκφραστική του δύναμη, διότι ακριβώς το έργο μπορεί να μας μεταδώσει οπτικά αυτό που οι λέξεις δεν μπορούν. Το γεγονός ίσως να οφείλεται στο ότι το οπτικό σύστημα έχει εξελιχθεί εκατομμύρια χρόνια πριν το γλωσσικό.

Το οπτικό σύστημα ανιχνεύει πολλά σε κλάσματα δευτερολέπτου. Μια μικρή γραμμή εδώ, μια κηλίδα χρώματος εκεί, είναι δυνατόν να αποδώσουν με επιτυχία την διαφορά ανάμεσα στο λυπημένο και χαρούμενο πρόσωπο.

Θέλοντας λοιπόν να δώσω έναν ορισμό για την λειτουργία της τέχνης και τον τρόπο που εγώ την διαχειρίζομαι θα έλεγα ότι αναπαριστά τα σταθερά, διαρκή, ουσιώδη και παντοτινά χαρακτηριστικά των αντικειμένων, των επιφανειών, των προσώπων και των καταστάσεων έτσι που βοηθά, περιγράφοντας ένα πράγμα, να αποκτηθεί γνώση για μια μεγάλη κατηγορία αντικειμένων, ιδεών ή προσώπων. Με άλλα λόγια μια από τις λειτουργίες της τέχνης είναι προέκταση του οπτικού φλοιού του εγκεφάλου.

σπυρόπουλος

Η άποψη αυτή συμβαδίζει με την σκέψη του Kant, ότι αν δεν υπήρχαμε εμείς οι άνθρωποι για να δίνουμε υπόσταση στον κόσμο, αυτός θα ήταν μια μαυρόασπρη θεατρική παράσταση που θα παιζόταν σε άδεια καθίσματα. Αλλά και με αυτή του Γκουστάβ Κουρμπέ που είπε: «Όταν θέλουμε να παρουσιάσουμε την απόλυτη πραγματικότητα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να θυσιάσουμε χίλιες προφανείς αλήθειες». Ο Τένεσι Γουίλιαμς επιβεβαιώνει τα πιο πάνω με την λακωνική πρόταση «Η τέχνη προσπαθεί να αποσπάσει το παντοτινό από το απελπιστικά εφήμερο».

Ο αληθινός σκοπός της ζωγραφικής μου λοιπόν είναι να παραστήσω τα αντικείμενα όπως πραγματικά είναι, δηλαδή διαφορετικά από τον τρόπο που φαίνονται. Προσπαθώ να δίνω τη λογική ουσία των αντικειμένων, για αυτό στην ζωγραφική μου δεν μοιάζουν με την συνηθισμένη εμφάνισή τους και πολλές φορές έχουν μια ασυνήθιστη και παράξενη σχέση. Αναζητώ την γνώση σε έναν διαρκώς μεταβαλλόμενο κόσμο. Δεν φοβάμαι τις συνεπαγωγές της τεχνολογικής κοινωνίας μας. Πιστεύω ότι τα πιο κοινότυπα κλισέ, οι πιο κοινότυπες αντιδράσεις, είναι αυτές που πρέπει να αντιμετωπίσουμε πρώτα για να κατανοήσουμε τις νέες δυνατότητες που μας παρέχονται σε αυτόν τον γενναίο και όχι εντελώς χωρίς ελπίδα κόσμο.

Η ζωγραφική μου «διαπερνά» κατ’ ευθείαν το θέμα, είναι εσωστρεφής μάλλον παρά εξωστρεφής. Η τεράστια μεγέθυνση ενός αντικειμένου ή κάποιου τμήματός του προσδίδει μια υπόσταση που ποτέ δεν είχε ως τότε, μετατρέποντάς το έτσι σε φορέα μιας εντελώς καινούριας λυρικής και πλαστικής δύναμης.

Αντιμετωπίζω την «μηχανή» σαν ένα σύγχρονο ερωτικό αντικείμενο, γι’ αυτό αναφέρομαι συχνά σε αυτοκινητόδρομους, σήματα της τροχαίας, σε βιτρίνες και διαφημίσεις. Η αναφορά μου σ’ αυτά τα αντικείμενα δεν αγνοεί τον άνθρωπο, αλλά τα ανυψώνει σ’ ένα επίπεδο ενδιαφέροντος ανάλογο μ’ εκείνο της ανθρώπινης μορφής. Δεν τα χρησιμοποιώ με συγκεκριμένο τρόπο, αντιθέτως τα αφήνω σ’ έναν ποιητικό μετεωρισμό.

Όταν αναπαριστώ το αστικό τοπίο έχω την αίσθηση, ότι αποτελεί μια σκηνή γεμάτη σύμβολα που διασταυρώνονται με τα ίχνη της ανθρώπινης δραστηριότητας που είναι αποτέλεσμα της νοητικής λειτουργίας και του τρόπου που ο κόσμος αποκρυπτογραφείται απ’ αυτόν.»

Κ.Β. Σπυρόπουλος

Παρουσιάζονται 30 πίνακες ζωγραφικής με ακρυλικά σε καμβά και διάφορα εικαστικά αντικείμενα.