Το θέατρο Άνεσις, από τις 20 Μαΐου και για τέσσερις μέρες, θα υποδεχτεί την ομάδα χορού Load και τον Τάσο Μπεκιάρη με τη νέα τους δουλειά, «Στίζω». Επί σκηνής τα χρονικά θραύσματα από τις ιστορίες τριών γυναικών σε μια κίνηση χωρίς προδιαγεγραμμένη πορεία. Το «Στίζω» αφηγείται τρείς ιστορίες επιχειρώντας μέσα από τη βιωματική διάστασή του χρόνου, να υπαινιχθεί την ιδιότητα του ως πεδίο, μέσα στο οποίο αναπόφευκτα κινούμαστε χωρίς οδηγίες και χωρίς έλεγχο. Μια μη προβλεπόμενη αλληλουχία γεγονότων, που το ένα οδηγεί με μαθηματική ακολουθία στο επόμενο. Από τις 20 Μαΐου, και για τέσσερις μόλις παραστάσεις, το «Στίζω» βάζει σημεία στίξης στην έννοια του χρόνου…

Για την παράσταση
Τρεις γυναίκες που βιώνουν, η κάθε μία με δικό της τρόπο, την έννοια της απώλειας και επιχειρούν να την πραγματευτούν συναντώντας τους εαυτούς τους. Οι ίδιες γυναίκες κάποτε πριν και κάποτε μετά. Στη νεότητά τους βιώνουν το μέλλον ως φόβο – στην ωριμότητά τους, το παρελθόν ως βασανιστική μνήμη. Ξεδιπλώνουν την αφήγησή τους χαράζοντας στίγματα και όντας εγκλωβισμένες μέσα σε άυλα όρια, τέτοια που θα αρκούσε απλώς να περπατήσουν ελάχιστα βήματα για να τα υπερβούν μα πιο συχνά αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν την απλότητα ενός τέτοιου εγχειρήματος με αποτέλεσμα η προσπάθεια που απαιτείται να είναι δυσβάσταχτη.

Τίποτα από ότι συμβαίνει στη σκηνή δεν τοποθετείται στον ίδιο χρόνο με εμάς ως θεατές παρά μόνο μια διαφάνεια μορφής που καθιστά τον χρόνο ως κάτι γνώριμο: δεν παρακολουθούμε αυτό που συμβαίνει, παρά μόνο αυτό που έχει ήδη συμβεί ταυτόχρονα με κάτι που θα συμβεί, κι ωστόσο όλα εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια μας. Ακόμα κι αν από αυτό δεν έχουμε διέξοδο, ενυπάρχει πάντα η πολύτιμη δυνατότητα των επιλογών, η πολλαπλότητα των οποίων μας φέρνει ακριβώς μπροστά σε κάτι που συχνά διαφεύγει.

Για τη Load
Η ομάδα χορού Load δημιουργήθηκε το 2012 από τον Τάσο Μπεκιάρη. Σκοπός της είναι να προσεγγίσει την έννοια της λέξης χοροθέατρο από μια διαφορετική σκοπιά έχοντας ως βασικό μοχλό την αφηγηματικότητα της κίνησης και τα συναισθήματα που δημιουργεί αυτή στο θεατή. Καταπιάνεται με έννοιες της καθημερινότητας που προέρχονται από την παρατήρηση του συνόλου αλλά και του καθένα ξεχωριστά, χωρίς απαραίτητο σκοπό την «κάθαρση» αλλά περισσότερο ελπίζοντας στην αφύπνιση, τη δημιουργία σκέψεων και προβληματισμών.