Σαράντα χρόνια μετά την πρώτη παρουσίαση της Φθινοπωρινής Ιστορίας στην Ελλάδα με πρωταγωνιστές τους Έλλη Λαμπέτη και Μάνο Κατράκη, η Άννα Παπαμάρκου σκηνοθετεί τους Αριέττα Μουτούση και Χάρη – Εμμανουήλ Αγγουράκη στους αντίστοιχους ρόλους. Από το 1977 μέχρι σήμερα, το έργο έχει γνωρίσει επιτυχία με την τρυφερότητα, την κωμική σπιρτάδα και τους κινηματογραφικούς του ρυθμούς.

Το έργο

Φθινοπωρινή Ιστορία

«Πόσο δρόμο πρέπει να διανύσει κανείς για να βρει μιαν αγκαλιά που να τον χωράει»;

Το έργο πραγματεύεται ένα από τα κρισιμότερα ζητήματα της εποχής μας: Tην έλλειψη συντροφικότητας. Η μοναξιά, μέσα σ’ έναν κόσμο απίστευτης αλληλεπίδρασης και κοινωνικότητας, είναι πιο βαθειά και η ανάγκη για ανθρώπινη ουσιαστική επικοινωνία γίνεται πιο επιτακτική.

Στη «Φθινοπωρινή Ιστορία», ο Αλεξέι Αρμπούζωφ με οξυδερκείς διαλόγους και λεπτό χιούμορ, αγγίζει με ευαισθησία αυτό το κρίσιμο θέμα και καταφέρνει αριστοτεχνικά να υπενθυμίσει ότι η ζωή βρίσκεται στην κάθε στιγμή.

 

Η υπόθεση

Εκείνος, ο Ροντιόν, είναι σοβαρός, τυπικός, και  ευέξαπτος. Έχει χάσει νωρίς τη γυναίκα του και έκτοτε ζει μοναχικά αφοσιωμένος στην ομαλή λειτουργία του παραθαλάσσιου ιαματικού κέντρου, στο οποίο είναι αρχίατρος.

Εκείνη, η Λίντια, πρώην αρτίστα, είναι  εύθυμη και εξωστρεφής, παρ’ όλες τις απώλειες στη ζωή της. Αποφασισμένη να χαρεί κάθε στιγμή, έρχεται για αναψυχή και παραβαίνει όλους τους κανόνες του ιαματικού κέντρου.

Η πρώτη τους συνάντηση είναι μια μετωπική σύγκρουση στα όρια του κωμικού. Το ίδιο και η δεύτερη.  Η εκρηκτική τους χημεία παρακινεί την περιέργεια του ενός για τον άλλο. Σύντομα αρχίζουν να δημιουργούν γέφυρες μεταξύ τους και ανακαλύπτουν πως βαθιά μέσα τους σιγοκαίει η ίδια ανάγκη του κάθε ανθρώπου: ν’ αγαπήσει και ν’ αγαπηθεί …

 

Ο συγγραφέας

Ο Αλεξέι Νικολάγιεβιτς Αρμπούζωφ γεννήθηκε στη Μόσχα το 1908, από μητέρα Ελληνίδα και πατέρα Ρώσο.  Έγραψε έργα για το θέατρο και τον κινηματογράφο, είχε την ευθύνη του στούντιο των νέων δραματουργών, διατέλεσε γραμματέας της Ένωσης Συγγραφέων της Μόσχας και αντιπρόεδρος του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου.  Τα θεατρικά έργα του εκδόθηκαν και σκηνοθετήθηκαν σε όλες σχεδόν τις χώρες καθώς έχουν οικουμενικό και διαχρονικό χαρακτήρα.