Ο βουβός, «κινησιολογικός» μονόλογος του Κρετζ, παρακολουθεί σε πραγματικό χρόνο μία ώρα από τη ζωή της Φρόιλαϊν Ρας, που επιστρέφει στο σπίτι από τη δουλειά της. Αλλάζει ρούχα, τακτοποιεί τα ψώνια της, συγυρίζει το διαμέρισμά της, κάνει την τουαλέτα της, πλένει το σερβίτσιο του πρωινού της, ακούει την αγαπημένη της εκπομπή στο ραδιόφωνο, τρώει βραδινό, επιλέγει τα ρούχα τής επόμενης μέρας, παίρνει ένα χάπι για την αϋπνία, μετά ένα δεύτερο…
Το έργο, γραμμένο το 1972, μιλάει, χωρίς ούτε μία λέξη, για τις απραγματοποίητες προσδοκίες των ανθρώπων, για τις ανέλπιδες προοπτικές της ζωής, την ανικανότητα διαφυγής από τα δεσμά της παραγωγής και τις περιορισμένες χίμαιρές της.

Ο τίτλος του έργου επιλέχθηκε να παραμείνει αμετάφραστος, καθώς καμία φράση στα ελληνικά δεν αποδίδει την ιδιαίτερα φορτισμένη πολιτικά σημασία που έχει η λέξη στη γλώσσα της.