Η γκαλερί ΑΔ εγκαινιάζει την έκθεση του Απόστολου Γεωργίου με τίτλο «Χαμένα Όνειρα» από την 1η Απριλίου. Τα στιγμιότυπα που βλέπουμε στην θεματική του τα έχουμε ζήσει όλοι πολλές φορές χωρίς όμως να τους αποδίδουμε ιδιαίτερη σημασία γιατί δεν περιέχουν το αναμενόμενο «βάρος ενός γεγονότος» ηρωικού, τραγικού ή ευτυχούς. Κάποιος συνομιλεί με τον εαυτό του προκειμένου να ξεφύγει από τη μοναξιά του.

Οι μορφές του σχεδόν δεν έχουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, παρότι πείθουν ότι δεν επαναλαμβάνεται πάντα ο ίδιος άνθρωπος. Ένας άνδρας απομακρύνεται από την παρέα για να συναντήσει άλλον που κάθεται μόνος του. Ο ζωγράφος αφηγείται γεγονότα ήσσονος σημασίας που αφορούν ανθρώπους «άνευ σημασίας» ψηλαφώντας με συμπόνια τις μεταξύ τους σχέσεις ή την απουσία τους, τα προσωπικά τους άγχη και αδιέξοδα. Με αυτήν την έννοια η ζωγραφική του αποτελεί μια χαρτογράφηση του προσωπικού και της χαμηλόφωνης εκμυστήρευσης. Πρόκειται για μια ζωγραφική που, παρόλο που τον απασχολεί περίπου σαράντα χρόνια, γίνεται περισσότερο από ποτέ επίκαιρη σήμερα με την κατάρρευση των μεσαίων στρωμάτων.

Προσπαθεί κάποιος να πείσει μια κοπέλα που τον εγκαταλείπει. Δεν πρόκειται να βρει κανείς εδώ θεματολογικές συνάφειες με το Le Radeau de la Méduse (Η Σχεδία της Μέδουσας) του Théodore Géricault, παρόλο που το έργο του Γεωργίου διακρίνεται από ουμανισμό. Κατ’ αναλογία δεν θα βρει κανείς θεματολογικούς συσχετισμούς με το La Mort de Marat (Ο Θάνατος του Μαρά) του Jacques-Louis David, παρόλο που το έργο του είναι πολιτικό. Συνιστά μια storia orale που συγκροτείται μακριά από τα αρχεία και τους ήρωες της επίσημης ιστορίας.

Μια μορφή κάνει «την ανάγκη της» στο WC έχοντας γύρω της έναν για να της κρατάει το ρολό του χαρτιού, άλλον να της διαβάζει και άλλον για να τραβήξει το καζανάκι. Απορρίπτοντας το «Υψηλό» προς χάριν του ταπεινού η γλώσσα του καλλιτέχνη απομακρύνεται από την αισθητικοποιημένη εικόνα που διδάσκεται στις Σχολές Καλών Τεχνών προσεγγίζοντας την αβίαστη λακωνικότητα και την καθαρότητα της λαϊκής εικονογράφησης και του κόμικ. Στην ζωγραφική του ο Γεωργίου μας κάνει να θυμηθούμε τον «αποτυχημένο» και εγκλωβισμένο αντι-ήρωα του Jean-Marc Reiser: Το μεγάλο ρεμάλι.