H αναδρομική έκθεση, αφιερωμένη στο έργο του κορυφαίου μοντέρνου γλύπτη του περασμένου αιώνα, Αλμπέρτο Τζιακομέτι, μόλις εγκαινιάστηκε στην Tate Modern.

Τα διάσημα γλυπτά του, οι ξεχωριστές, επιμήκεις φιγούρες του, οι πίνακες και τα σχέδιά του, κυριαρχούν στην έκθεση. Δικαιωματικά ο Τζιακομέτι  τοποθετείται ανάμεσα στους μεγάλους ζωγράφους-γλύπτες του 20ού αιώνα, όπως ο Ματίς, ο Πικάσο και ο Ντεγκά. Με δάνεια από την εξαιρετική συλλογή και το αρχείο του Fondation Alberto et Annette Giacometti στο Παρίσι, η φιλόδοξη έκθεση της Tate Modern συγκεντρώνει πάνω από 250 έργα και περιλαμβάνει σπάνια εκμαγεία και σχέδια που δεν έχουν εκτεθεί ποτέ ξανά, προβάλλοντας την πλήρη εξέλιξη της -πέντε δεκαετιών- καριέρας του Τζιακομέτι, με πρώιμα έργα, όπως το Κεφάλι μιας Γυναίκας [Flora Mayo] του 1926, έως κορυφαία χάλκινα γλυπτά, όπως το Walking Man I του 1960.

Την έκθεση επιμελούνται η διευθύντρια της Tate Modern, Frances Morris, και η διευθύντρια και επικεφαλής επιμελήτρια του Fondation Alberto et Annette Giacometti, Catherine Grenier.

O Τζακομέτι ανάμεσα στα γλυπτά του, στην Μπιενάλε της Βενετίας, 1956

O Τζιακομέτι ανάμεσα στα γλυπτά του, στην Μπιενάλε της Βενετίας, 1956

Το κοινό αίσθημα της ανθρωπιάς είναι το πράγμα που κατά τον Τζιακομέτι άξιζε να γίνει τέχνη. Η ισχνή ανθρώπινη μορφή που στέκεται ψηλά, επιβιώνει και συνεχίζει. Ο άνθρωπος. Η συμπόνια και η ειλικρίνεια στο έργο του έχουν σήμερα μεγαλύτερη σημασία από ποτέ. Η αγωνία του 20ού αιώνα μοιάζει αρχέγονη και καθολική μέσα από τα έργα του. Είναι ένα ταξίδι προς το βυθό με προορισμό την επιφάνεια.

Alberto Giacometti (1901-1966), L'homme au doigt, 1947.

L’homme au doigt, 1947.

Ο Αλμπέρτο Τζιακομέτι γεννήθηκε το 1901 στην Ελβετία και από το 1922 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι. Γιος ζωγράφου έδειξε από νωρίς την κλίση του στις τέχνες και στα 13 του φιλοτεχνούσε ήδη προτομές, ιδιαίτερα του αδελφού του Ντιέγκο, που υπήρξε σε όλη του τη ζωή το πιο πιστό μοντέλο του. Πίστευε ακράδαντα ότι το σχέδιο είναι η βάση των πάντων. Ο πειραματισμός και η επίμονη εργασία δεν τον άφησαν σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Οι φιλοσοφικές αναζητήσεις και η ανθρώπινη φύση κυριαρχούν στο έργο του στο οποίο ενσωμάτωσε στοιχεία του κυβισμού και του σουρεαλισμού. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’30 αρχίζει να φιλοτεχνεί τις περίφημες φιγούρες του, σκελετώδεις, με μακριά πόδια, περιορισμένο κορμό, μικρό κεφάλι.  «Βυθίζοντας τα δάκτυλά μου στον γύψο, αναζητώ κάτω από το δέρμα τα οστά, το κρανίο, τους σπονδύλους, το ανθρώπινο σώμα αποφλοιωμένο», έλεγε. Μέσω της υποκειμενικής οπτικής εμπειρίας δημιούργησε την πλαστική απεικόνιση όχι ως σωματική απομίμηση, αλλά ως φαντασιακή εικόνα σε έναν ταυτόχρονα πραγματικό και φαντασιακό, απτό αλλά και μη προσβάσιμο χώρο. Ο Τζιακομέτι όσο γερνούσε έμοιαζε στις οστεώδεις φιγούρες του. Πέθανε στις 11 Ιανουαρίου του 1966 σε ηλικία 65 χρόνων.

Diego,  1959

Αλμπέρτο Τζιακομέτι

Alberto Giacometti, Man Pointing 1947

Man Pointing,  1947

Αλμπέρτο Τζιακομέτι

Homme qui marche / Walking Man (1960)

Homme qui marche / Walking Man (1960)

Αλμπέρτο Τζιακομέτι

Αλμπέρτο Τζιακομέτι

Info έκθεσης:

Giacometti | 10 Mαΐου – 10 Σεπτεμβρίου 2017 | Tate Modern