«Τελικά, θα μιλήσω για κείνους που αγαπούσα», γράφει ο Αλμπέρ Καμύ σε μια σημείωση για τον Πρώτο άνθρωπο. Η σημείωση βρέθηκε στο κατεξοχήν αυτοβιογραφικό μυθιστόρημά του, που ανασύρθηκε ημιτελές από τα συντρίμμια του αυτοκινήτου στο οποίο επέβαινε και έχασε τη ζωή του, στις 4 Ιανουαρίου 1960, πριν προλάβει να συμπληρώσει τα 47 του χρόνια. Το FacelVega που οδηγούσε ο συγγενής του στενού του φίλου Γκαλιμάρ παρεκκλίνει της πορείας του και  το αυτοκίνητο πέφτει σε ένα δέντρο. Ο Καμύ μας αφήνει 30 έργα και το τελευταίο του τον Πρώτο Άνθρωπο.

Ο πρωταγωνιστής του βιβλίου, ο Ζακ Κορμερί, ταξιδεύει στη γενέθλια πόλη του, το Αλγέρι. Μια πλημμυρίδα αναμνήσεων τον υποχρεώνει ν’ αναμετρηθεί με το παρελθόν του. Θυμάται τη φτώχεια, την ορφάνια, τους παθιασμένους με το ποδόσφαιρο συνομηλίκους του, αλλά και τον εμπνευσμένο δάσκαλο που του εμφύσησε την αγάπη για το διάβασμα και τα βιβλία. Ώριμος άντρας πια, ζει στη Γαλλία και αναρωτιέται σε ποια πλευρά της Μεσογείου ανήκει. Μέσα από τούτες τις σελίδες αναδύονται η προσωπικότητα και η ευαισθησία του, οι ρίζες της σκέψης και οι απαρχές της ιδεολογικής στράτευσής του. Γιατί, σε όλη του τη ζωή, ήθελε να μιλάει εξ ονόματος εκείνων στους οποίους απαγόρευαν τον λόγο. Ο ίδιος είχε πει κάποτε ότι οι συγγραφείς «τρέφουν την ελπίδα πως θα ξαναβρούν τα μυστικά μιας οικουμενικής τέχνης η οποία, με ταπεινότητα και μαεστρία, θα ξανάδινε επιτέλους ζωή σε ήρωες με σάρκα και διάρκεια». Ο τελευταίος άνθρωπος του Καμύ, του πραγματικού αναλυτή των «μάταιων πράξεων» είναι πάντα συγκινητικός, πάντα συναρπαστικός.

Ο Πρώτος άνθρωπος του Αλμπέρ Καμύ σε μετάφραση Ρίτας Κολαΐτη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη.