To 444 π.Χ. ο Ταυροσθένης ξεκινά από την Αίγινα για την Ολυμπία για να συμμετάσχει στους 84ους Ολυμπιακούς στο αγώνισμα της πάλης. Κουβαλά μαζί του περιστέρια για να είναι οι κομιστές της νίκης, την οποία είναι αποφασισμένος να κατακτήσει και να τιμήσει στην ιδιαίτερη πατρίδα του επιστρέφοντας ολυμπιονίκης. Ο Παυσανίας και ο Αιλιανός αναφέρουν ότι αμέσως μόλις στέφθηκε νικητής, έδεσε στο πόδι ενός νεοσσού πορφυρό ύφασμα κι εκείνο, πετώντας σχεδόν σε ευθεία γραμμή, μετέφερε τη χαρμόσυνη είδηση στην Αίγινα σε μία μόλις ώρα!

«ὅτι ἐν Αἰγίνῃ ἐξ Ὀλυμπίας αὐθημερὸν διηγγέλη ἡ νίκη τοῦ Ταυροσθένους τῷ πατρὶ αὐτοῦ ὑπὸ φάσματός φασιν. ἄλλοι δέ φασι περιστερὰν τὸν Ταυροσθένην ἐπαγαγέσθαι ἀπολιποῦσαν τοὺς ἑαυτῆς νεοττοὺς ὑγροὺς ἔτι καὶ ἀπτῆνας, νικήσαντα δὲ ἀφεῖναι τὴν πελειάδα, προσάψαντα πορφύραν αὐτῇ: τὴν δὲ ἐπειγομένην πρὸς τοὺς νεοττοὺς ἀπαυθημερίσαι ἐκ Πίσης ἐς Αἴγιναν». [σελ. 96]

(Claudii Aeliani de natura animalium libri xvii, varia historia, epistolae, fragmenta, Vol 2. Aelian. Rudolf Hercher. In Aedibus B.G. Teubneri. Lipsiae. 1866.).

Επιτύμβια στήλη από παριανό μάρμαρο που απεικονίζει μικρό κορίτσι που κρατά περιστέρια.450–440 π.Χ. Μητροπολιτικό Μουσείο Νέας Υόρκης, Fletcher Fund, 1927, αρ. 27.45.

Επιτύμβια στήλη από παριανό μάρμαρο που απεικονίζει μικρό κορίτσι που κρατά περιστέρια.450–440 π.Χ. Μητροπολιτικό Μουσείο Νέας Υόρκης, Fletcher Fund, 1927, αρ. 27.45

Ο Ανακρέων γύρω στο 500 π.Χ. χρησιμοποιούσε κάποιο ταχυδρομικό περιστέρι (Ανακρέων με έπεμψε…), όπως πληροφορούμαστε από την ομώνυμη 9η ωδή του, «Εις Περιστέραν». Ο Φερεκράτης, Αθηναίος ποιητής της Παλαιάς κωμωδίας, σύγχρονος του Κρατίνου, του Αριστοφάνη, αναφέρεται σε εκπαιδευμένα για μετάδοση ειδήσεων περιστέρια («απέπεμψον αγγέλλοντα τον περιστερόν», Αθήναιου, Δειπνοσοφισταί ΙΧ, μ 395 β).

Τα περιστέρια, ιερά πτηνά της Αφροδίτης, ως φορείς ειδήσεων είναι γνωστά από την Αίγυπτο των Φαραώ και φθάνουν να χρησιμοποιούνται ως τέτοια στην Ευρώπη την εποχή των Σταυροφοριών, αλλά και στους μεγάλους πολέμους του 19ου και 20ού αιώνα. Κατά την περίοδο 1915-1940, στον Ελληνικό Στρατό προβλεπόταν ένας περιστερώνας, το Υπουργείο Στρατιωτικών στο εγχειρίδιο του 1924, αφιερώνει ειδικό κεφάλαιο με τίτλο «Ταξιδιώτιδες Περιστεραί» κι αργότερα το 1931 εκδίδει το εγχειρίδιο «Διδασκαλία επί της οργάνωσης και λειτουργίας των Στρατιωτικών Περιστερώνων». Η προετοιμασία της χώρας για το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο συμπεριλάμβανε στην παραγγελία των εξοπλισμών και 50 ζεύγη αγγελιαφόρων περιστεριών.

Η ανάγκη της επικοινωνίας των ανθρώπων είναι ταυτόχρονη με την ύπαρξή τους, είτε διαπροσωπικής είτε εκτός των ορίων γεωγραφικών ή νοητικών, πριν ακόμη οργανωθούν σε συγκροτημένες κοινωνίες. Από τις βραχογραφίες, τη γραφή, τους αγγελιαφόρους, τις φρυκτωρίες (τη μετάδοση μηνυμάτων με συστήματα φωτιάς), κι αργότερα τον τηλέγραφο, έως τα σύγχρονα κινητά τηλέφωνα και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης η επιτακτικότητα μετάδοσης της πληροφορίας και κυρίως της είδησης, καλής ή κακής, είναι μια διαχρονική ανάγκη που δοκιμάζει και κινητοποιεί την ανθρώπινη επινοητικότητα…και η είδηση έχει αξία όταν είναι φρέσκια, για αυτό και οι τρόποι, αρχαίοι και σύγχρονοι, ήταν και είναι γρήγοροι… τα μέσα άλλαξαν μόνο…

Μια παροιμία της Ανατολής λέει «Ένα μυστικό είναι σαν το περιστέρι. Όταν αφήσει το χέρι μου ανοίγει φτερά».

Κεντρική φωτογραφία άρθρου: Εικόνα από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο με στρατιώτες που στέλνουν ταχυδρομικό περιστέρι.