Μπορεί να ήμουν απ’ τους λίγους και ίσως απ’ τους τελευταίους της γενιάς μου που πήρα μια γεύση από το «αναψυκτήριο». Όταν στο Πεδίον του Άρεως λειτουργούσε ακόμα το Άλσος του Οικονομίδη κι εγώ άκουγα με τους φίλους μου τον Λουκιανό Κηλαηδόνη να τραγουδάει το «ένα φιλάκι είναι λίγο, πολύ λίγο, δώσε μου τέσσερα αν θες να σ’ αγαπώ!». Αυτό που μου άρεσε ήταν ότι δεν ένιωθες ενοχές αν έλεγες και καμία κουβέντα κι έκανες κι ένα αστείο με τον διπλανό σου, ή… του έδινες κι ένα φιλί τέλος πάντων!

Η Ταράτσα του Φοίβου

Δεν είμαι σίγουρη αν ο Φοίβος Δεληβοριάς πρόλαβε να το ζήσει αυτό. Όπως λέει στην πρόζα, αλλά και στα τραγούδια του, ήταν μικρός τότε, οι γονείς του πήγαιναν μόνοι τους και επιστρέφοντας του έλεγαν τι έχασε. Κι έτσι έφτιαξε το δικό του όνειρο για το αναψυκτήριο, τον «τόπο αναψυχής», όπως λέει. Κι αυτό το όνειρο έγινε ταράτσα. Κι έτσι τώρα εμείς, όπως κι εκατοντάδες άλλοι, μοιραζόμαστε το όνειρό του στην «Ταράτσα του Φοίβου». Μάζεψε τους συνεργάτες και συνοδοιπόρους του, έγραψε τα κείμενα μαζί με τον Κώστα Μανιάτη και τον Σπύρο Γραμμένο, του οποίου τη φάτσα είδε σε μια αφίσα της Αμελί με την παράφραση «Ο αμελής», έφτιαξε το πρόγραμμα με τον σκηνοθέτη Άγγελο Τριανταφύλλου, τα σκηνικά με την Έλλη Παπαγεωργακοπούλου και κάθε Τετάρτη και Πέμπτη είναι ο οικοδεσπότης στην ταράτσα του κτιρίου στην Ιερά οδό 13-15.

«Είχα τρομερή ανάγκη να φτιάξω ένα είδος ονείρου, το οποίο ήταν πολύ προσωπικό», μου εξηγεί. «Αλλά επειδή επέλεξα να γίνει στο κέντρο της Αθήνας, κάτω απ’ την Ακρόπολη, τελικά φαίνεται ότι ήταν ένα όνειρο που το είδαν πολλοί κάποτε και αφορούσε ευτυχώς πολύ περισσότερο κόσμο απ’ ό,τι εμένα. Ήρθε στη ζωή μου με έναν πολύ φυσικό τρόπο, δεν νιώθω ως οικοδεσπότης. Είναι κάτι που ονειρεύομαι από πολύ μικρός, είχα και το ψώνιο του ηθοποιού μικρός – είχα δώσει κι εξετάσεις στο Εθνικό, το ξέρεις! -και πάντα ειδικά το λαϊκό θέαμα με γοήτευε πάρα πολύ…».

Ταράτσα του Φοίβου

Δεν πήγα απ’ την αρχή της ταράτσας, έχασα πολλά ωραία συναπαντήματα του Ιουνίου, όπως με τον Θανάση Αλευρά, τη Νατάσσα Μποφίλιου, τον Αργύρη Μπακιρτζή, τον Λάκη Παπαδόπουλο, κ.ά. Αλλά σ’ αυτό που πήγα, με καλεσμένες την Τάνια Τσανακλίδου και τη Λένα Κιτσοπούλου, πέρασα πολύ ωραία. Σε μια – πιο καθώς πρέπει απ’ όσο νόμιζα – ταράτσα, με κόσμο κάθε ηλικίας και τους σερβιτόρους με μπλουζάκια «Αυτό το καλοκαίρι θα την κάνουμε ταράτσα», ο Φοίβος Δεληβοριάς μας υποδέχτηκε με το γαλάζιο φανταχτερό του σακάκι, μας μίλησε για το ταράτσα-project και με τη μπάντα του μας πήγε σε εποχές Χάρρυ Κλυνν, Κηλαηδόνη και Μαίρης Παναγιωταρά. Ακούσαμε ορισμένα απ’ τα τραγούδια του, όπως την (απαγορευμένη από το ΕΣΡ) «Υβρεοπομπή», το κομμάτι του Φοίβου από την εμπειρία του στρατού με την παρέλαση των ύβρεων και το αγαπημένο τετράστιχο: «Εγώ που δε βρίζω, που αυτοπεριορίζομαι/που ψάχνω μες τη γλώσσα μιαν αρχαία πηγή/Δυο χρόνια απ’ το χρόνο μου αφήνω τον κόσμο μου/και ζω στο πίσω μέρος της δημιουργίας».

Ταράτσα του Φοίβου

Θυμηθήκαμε τα γνωστά χιτάκια εποχής ’70-’80 από τις διαφημίσεις Πατίστα, Wellapon, τον Carnation που ορμά στις φλόγες και το κορίτσι βγάζει, το bic- μόνο bic ή την κατσαριδούλα την Τερέζα που την πάτησε με το teza. Πήγαμε σε burlesque και σ’ εποχές του μεσοπόλεμου, ενώ ο Βόγλης με το «Στάσου, μύγδαλα!», χαρακτηρίστηκε… πρωτογενής χίπστερ.

Ο stand up κωμικός Βύρων Θεοδωρόπουλος μας εξήγησε τι εννοούμε όταν λέμε πως ένα αστείο πέθανε, ενώ ο Κωνσταντίνος Καρυπίδης με τα μαγικά του, αφού μετάλλαξε τα 50 ευρώ του έκπληκτου θεατή σε 10, όπως γίνεται μετά από 4 χρόνια διακυβέρνησης, τα ξαναέκανε 50, όπως δηλαδή γίνεται προεκλογικά. Και μετά μας έδειξε το κόλπο με τη σκισμένη χαρτοπετσέτα που ξαναενώνεται, αυτό του παππού του, παίζοντας με τη μαγική στιγμή της παύσης μεταξύ του μαγικού και του χειροκροτήματος, αυτή τη στιγμή που αιχμαλωτίζεται το βλέμμα των παιδιών.

Στην ταράτσα γίνεται και ο μουσικός διαγωνισμός Ζαρντινιέρα Academy! Μέσω μια αγγελίας συγκεντρώθηκαν 500 τραγούδια, και κάθε βραδιά διαγωνίζονται δύο από τα 24 που ξεχώρισαν. Εμείς ψηφίζουμε στα χαρτάκια που μας έδωσαν, ώστε να αναδειχθούν οι 12 συνθέτες που θα βρεθούν στο μεγάλο τελικό της Ταράτσας.

Ταράτσα του Φοίβου

Και με τούτα και με ‘κείνα, έρχεται η στιγμή να εμφανιστούν οι δύο καλεσμένες της βραδιάς, η Τάνια Τσανακλίδου και η Λένα Κιτσοπούλου. Το μπάσιμο γίνεται με μια «χαρμόσυνη» εμφάνιση πομπής στα μαύρα, γελάμε με μια ωδή στην τομάτα και μετά έρχεται η αποδόμηση του «Γερνάω μαμά» όπου μπαίνει στο παιχνίδι και μια γιαγιά για να σώσει την κατάσταση. Η Κιτσοπούλου τραγουδάει ρεμπέτικα, είναι άλλωστε γνωστή η αγάπη της γι’ αυτά, ξεκινώντας με το Παλιόπαιδο, το τραγούδι που έπαιζε η Μπέλου στο στέκι του Τσιτσάνη, για να δώσει σήμα στην Τσανακλίδου ότι εμφανίστηκε ο έρωτάς της.

Ταράτσα του Φοίβου Ταράτσα του Φοίβου

Η Τσανακλίδου, που όσο περνάνε τα χρόνια μου αρέσει (και νομίζω όχι μόνο εμένα), όλο και περισσότερο, γελαστή, ζεστή, με τη μπριλάντε φωνή της μας τραγουδάει απ’ το «Αν μ’ αγαπάς» και τη «Σωτηρία της ψυχής» μέχρι τραγούδια από το θέατρο και Μορμόλη (γιατί για τους μυημένους στον Μορμόλη ως γνωστόν η Τσανακλίδου ήταν η Μάντα, το ένα απ’ τα δυο παιδιά που τον είχαν εφεύρει).

Θυμηθήκαμε πολλά και νιώσαμε καλά εκείνη τη βραδιά στην ταράτσα. Ελαφρώς στριμωγμένοι, ελαφρώς ζαβλακωμένοι απ’ τη ζέστη, αλλά με ένα φωτεινό φεγγάρι πάνω απ’ τα πολύχρωμα λαμπιόνια, μια φωτισμένη Ακρόπολη πίσω απ’ τη σκηνή, έναν εξαιρετικό οικοδεσπότη και μια γλυκιά αίσθηση χαράς και ανακτημένης αθωότητας. Δεν ξέρω από τι υλικό φτιάχνονται τα όνειρα, ούτε τι ακριβώς ονειρεύτηκε ο Φοίβος, αλλά ό,τι και να’ταν, η συνταγή πέτυχε.

Ταράτσα του Φοίβου

Ταράτσα του Φοίβου

Info:

Η Ταράτσα του Φοίβου | Ιερά Οδός 13-15, Γκάζι