Έχουν περάσει ακριβώς 20 χρόνια από τη μέρα που ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος και η Κοραλία Σωτηριάδου υποδέχτηκαν τους πρώτους φίλους και θεατές στην εναρκτήρια παράσταση του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, στον «Κοινό Λόγο» της Έλλης Παπαδημητρίου, μια παράσταση που ανέβηκε από τότε τρεις φορές τουλάχιστον στο ίδιο θέατρο και έμελλε να γίνει μια από τις σημαντικές παραστάσεις, ενός από τα λίγα θέατρα της δεκαετίας του ’90 που επιβιώνουν αισιόδοξα μέχρι σήμερα.

Στο ίδιο μέρος που έγινε η παράσταση, στο προαύλιο, στέκονται σήμερα οι συντελεστές των 17 παραγωγών που ανακοινώθηκαν και θα καταρτίσουν το ρεπερτόριο του θεάτρου για το 2017-18. Το θέατρο έχει περάσει στα χέρια του γιου του Β. Θεοδωρόπουλου, Μίλτου Σωτηριάδη, όμως πολλοί από τους ανθρώπους που ξεκίνησαν εκεί πριν από 20 χρόνια εξακολουθούν να βρίσκονται στην ίδια θέση, «είναι ένα θέατρο – σπίτι» είπε ο Θεοδωρόπουλος και σταθερή καλλιτεχνική στέγη για πολλούς από τους καλλιτέχνες και του φετινού προγράμματος.

Με περισσότερα ή λιγότερα λόγια, οι συντελεστές κάθε παράστασης παρουσίασαν εν περιλήψει αυτό που θα δούμε, έργα και συλλογικές απόπειρες προσέγγισης κλασικών και λιγότερο κλασικών θεμάτων, πάντα μέσα στο σταθερό προσανατολισμό του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, για καινούργια έργα, καινούργιους ανθρώπους, καινούργιες ομάδες.

«Ο γείτονάς μου Ναπολέων Λαπαθιώτης»

παράσταση βασισμένη σε κείμενα του Γιώργου Ιωάννου και του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη
bijoux de kant

Το πρώτο εθνικό πορτραίτο της bijoux de kant, μετά τον επιτυχημένο κύκλο παραστάσεων της προηγούμενης χρονιάς και έχοντας κερδίσει το βραβείο καλύτερης ανδρικής ερμηνείας στα Queer Theatre Awards 2017 (Αντώνης Γκρίτσης), επιστρέφει στον Κάτω Χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Η συνάντηση του καταραμένου ρομαντικού ποιητή Ναπολέοντα Λαπαθιώτη με τον μοναχικό εκπρόσωπο της μεταπολεμικής αστικής ηθογραφίας Γιώργο Ιωάννου.

Ο Αντώνης Γκρίτσης γίνεται η φωνή του επιβλητικού Ιωάννου και του μελαγχολικού Λαπαθιώτη, μεταφέροντας την υπαρξιακή μοναξιά τού απόκληρου και του κοινωνικά αποκλεισμένου.

Το δεύτερο εθνικό πορτραίτο της bijoux de kant, Μπολιβάρ, θα παρουσιαστεί τον Ιανουάριο 2018 στον ίδιο χώρο.

Σκηνοθεσία: Γιάννης Σκουρλέτης
Κάτω Χώρος, 2/10/17 έως 28/11/17, Δευτέρα-Τρίτη

«Ο γείτονάς μου Ναπολέων Λαπαθιώτης»

«Ο γείτονάς μου Ναπολέων Λαπαθιώτης»

«Με δύναμη από την Κηφισιά»

του Δημήτρη Κεχαΐδη και της Ελένης Χαβιαρά,

Ένα έργο σταθμός της σύγχρονης δραματουργίας , που έχει αφήσει το δικό του στίγμα, από το πρώτο του ανέβασμα στη νέα Σκηνή του Λευτέρη Βογιατζή κι από μακρά διαδρομή σε πολλά ανεβάσματα, έρχεται ξανά στο επίκεντρο, μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Δημήτρη Καραντζά.

Γραμμένο με σπινθηροβόλο χιούμορ, γρήγορο ρυθμό και ανάλαφρη διάθεση, άλλοτε φάρσα, άλλοτε κομεντί, άλλοτε δράμα, με αριστοτεχνική κατασκευή, το «Με δύναμη από την Κηφισιά» αναδεικνύει το εσωτερικό κενό των ηρωίδων και την απελπισία τους μπροστά στο πέρασμα του χρόνου, τη δυσκολία τους να ανταποκριθούν στα κοινωνικά πρότυπα και να σταθούν στα πόδια τους.

Οι τέσσερις ηρωίδες του έργου αντικατοπτρίζουν και σήμερα το μοντέλο του σύγχρονου δυτικού ανθρώπου και την αγωνία του μπροστά στους καταιγιστικούς ρυθμούς στους οποίους καλείται να ανταποκριθεί. Εγκλωβισμένες σε ένα αστικό σαλόνι των βορείων προαστίων, οι γυναίκες αυτές γίνονται φορείς της νεύρωσης, της αγωνίας και της τρομερής τους λαχτάρας για ζωή. Η πορεία τους, καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου, μια πορεία με κύριο ζητούμενο τη δύναμη και την ανεξαρτησία, τις βρίσκει ολοένα και πιο αποδυναμωμένες. Να κρύβουν την τεράστια υπαρξιακή τους αγωνία σε ασήμαντες λεπτομέρειες, κουτσομπολιά, αφηγήσεις από το παρελθόν και ένα ανεκπλήρωτο ταξίδι φάντασμα.

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Καραντζάς
Κεντρική Σκηνή, 5/10/17 έως 1/4/18, Τετάρτη με Κυριακή

«Η Ωραία του Πέραν»

παράσταση βασισμένη στο ομώνυμο ρομάντζο του Δημητρίου Παπαδόπουλου
GOO Theatre Company

Η «Ωραία του Πέραν», το ερωτικό ρομάντζο του Δημητρίου Παπαδοπούλου (Τυμφρηστός) γράφτηκε το 1920 και έγινε μπεστ σέλλερ της εποχής. Αποτέλεσε ένα από τα πιο πολυπαιγμένα έργα των λαϊκών θιάσων. Πρόκειται για τον μοιραίο έρωτα της Ερμιόνης και του Αιμίλιου, που γίνεται αφορμή να έρθουν ηθοποιοί και θεατές αντιμέτωποι με την αγάπη, τη μοναξιά, τη ζήλια, την απογοήτευση, με την ίδια τη ζωή και την τυχαιότητά της.

Στην παράσταση του Νέου Κόσμου, οι δυο ερμηνευτές, με «εργαλεία» τη ζωντανή μουσική της πολίτικης λύρας και «δάνεια» από τα ανεβάσματα των λαϊκών θιάσων οδηγούν το κοινό και «βυθίζονται» και οι ίδιοι στην αναβίωση ενός ρομάντζου τόσο κλισέ, που αυτό κάτι λέει!

Η παράσταση επαναλαμβάνεται, αυτή τη φορά στην Κεντρική Σκηνή, μετά την επιτυχία που γνώρισε τα δύο προηγούμενα χρόνια.

Σκηνοθεσία: Θεοδώρα Καπράλου, Γιώργος Παπαγεωργίου
Κεντρική Σκηνή, 9/10/17 έως 16/1/18, Δευτέρα-Τρίτη

«Η Ωραία του Πέραν»

«Η Ωραία του Πέραν»

«Τομή»

της Πάμελα Κάρτερ
Ομάδα “What If?”

Το σημείο που ο στίχος κόβεται σε δύο ημιστίχια ονομάζεται τομή. Αν η ζωή του Πωλ Βερλαίν ήταν ένας στίχος και η ζωή του Αρτύρ Ρεμπώ ένας άλλος, το σημείο τομής του κάθε στίχου θα ήταν το ίδιο: το τέλος της ερωτικής σχέσης των δύο ποιητών. Μέσα στο πάθος και την έξαψη της σχέσης τους έγραψαν τα ποιητικά τους αριστουργήματα, ώσπου η ζωή τους σημαδεύτηκε από έναν πυροβολισμό και το δεύτερο μέρος της ήταν πολύ διαφορετικό από το πρώτο. Στο σκοτεινό, σκληρό και ηδονιστικό της κείμενο η Pamela Carter δανείζεται ιστορικά στοιχεία από τις ζωές των δύο αντρών και της γυναίκας του Βερλαίν, Ματίλντ, και τα συνδυάζει με στοιχεία μυθοπλασίας για να αναδείξει τις ιδιαίτερες ποιότητες της ψυχής και του πνεύματος ενός καλλιτέχνη, που με την έντασή τους ωθούν τη ζωή του να υπερβεί τα όρια, γεγονός απαραίτητο για τη δημιουργία ενός σπουδαίου καλλιτεχνικού έργου.

Η πυρκαγιά της καλλιτεχνικής έκφρασης, η αποστολή του καλλιτέχνη και ο ρόλος της τέχνης έρχονται στη σκηνή μέσα από τα λόγια και τις πράξεις των τριών ηρώων του έργου, που είναι τραχείς και τρυφεροί ταυτόχρονα, ενώ παλεύουν περισσότερο ή λιγότερο ο καθένας τους με τις συμβάσεις και τις συμβατικότητες της ζωής και της κοινωνίας.

Σκηνοθεσία: Μενέλαος Καραντζάς
Δώμα, από 9/10/17 έως 12/12/17, Δευτέρα-Τρίτη

«Το μικρό πόνυ»

του Πάκο Μπεθέρα

Η σχέση ενός ζευγαριού δοκιμάζεται όταν ο δεκάχρονος γιος τους επιλέγει να πάει στο σχολείο κρατώντας μια σάκα που έχει φιγούρες από την αγαπημένη του σειρά κινουμένων σχεδίων. Ο διευθυντής ζητάει από τους γονείς να μην ξαναπάει το παιδί στο σχολείο με την συγκεκριμένη σάκα, καθώς προκαλεί. Το αγόρι όμως αρνείται να την αφήσει και έτσι τα επεισόδια κλιμακώνονται και παίρνουν διαστάσεις ανελέητης σκληρότητας. Το σχολείο κατηγορεί το παιδί και ζητάει την απομάκρυνση του.

Οι γονείς του παιδιού, που διαφωνούν μεταξύ τους ως προς το χειρισμό της υπόθεσης, μιλάνε συνεχώς για το παιδί τους αλλά ποτέ με το παιδί τους και φυσικά αποφασίζουν ερήμην του. Η σάκα στην παιδική πλάτη «βαραίνει» και το παιδί προσπαθεί πια να υπερασπιστεί τον εαυτό του ολομόναχο.

Ο συγγραφέας, εμπνευσμένος από αληθινά περιστατικά, εξερευνά τις ευθύνες και τα αίτια του εκφοβισμού, εστιάζει στο θέμα της διαφορετικότητας και της αποδοχής του εαυτού μας και των γύρω μας. Το «Μικρό Πόνυ» είναι αφιερωμένο από τον ίδιο στη μνήμη δύο παιδιών, του Μάικλ Μορόνες και του Γκρέισον Μπρους, τα οποία το 2014 υπήρξαν τραγικά θύματα κακοποίησης.

Σκηνοθεσία: Σοφία Καραγιάννη
Κάτω Χώρος, από 6/10/17 έως 7/1/18, Παρασκευή με Κυριακή

«Το μικρό πόνυ»

«Το μικρό πόνυ»

«Μόλλυ Σουίνυ»

του Μπράιαν Φρίελ
Ομάδα “ΠΥΡ”

Η Μόλλυ, που είναι τυφλή από τους πρώτους μήνες της ζωής της, πείθεται από τον άντρα της να υποστεί μια χειρουργική επέμβαση με σκοπό να μπορέσει ξανά να δει. Τελικά, μετά τη σχετική επιτυχία της επέμβασης, βρίσκεται «εξόριστη» σε έναν κόσμο όπου αδυνατεί να υπάρξει, αφού όλη η προηγούμενη ζωή της, απ’ όταν θυμάται τον εαυτό της, έχει φτιαχτεί πάνω στην τυφλότητα.

Ο Βορειοϊρλανδός Μπράιαν Φρίελ, ένας από τους σημαντικότερους δραματουργούς του σύγχρονου θεάτρου, εμπνευσμένος από μια αληθινή ιστορία, συνθέτει το μύθο του ιδιοφυώς μέσα από τρεις παράλληλους μονολόγους: της Μόλλυ, του άντρα της, Φρανκ, και του οφθαλμίατρου, κ. Ράις, που αναλαμβάνει το χειρουργείο. Έτσι το δράμα μάς αποκαλύπτεται σταδιακά από την σκοπιά του καθενός, αγγίζοντας με τολμηρή ειλικρίνεια και αναπάντεχο χιούμορ τις πιο σκοτεινές και πιο παράδοξες γωνιές της ανθρώπινης ψυχής, μέσα από μια σύλληψη που τελικά ξαναφωτίζει αυτό που ονομάζουμε «υποκειμενική αφήγηση».

Η νέα δουλειά της ομάδας ΠΥΡ αφηγείται την απλή ανθρώπινη ιστορία της Μόλλυ Σουίνυ, μια αλληγορία για τον ιλιγγιώδη κίνδυνο της ουτοπικής προσδοκίας, για να μιλήσει για τον συγκινητικό αγώνα του ανθρώπου, του κάθε ένα από μας, να διατηρήσει κάτω από αντίξοες συνθήκες την ταυτότητά του.

Σκηνοθεσία: Ιώ Βουλγαράκη
Δώμα, από 18/10/17 έως 14/1/18, Τετάρτη με Κυριακή

«Μόλλυ Σουίνυ»

«Μόλλυ Σουίνυ»

«Heisenberg»

του Σάιμον Στήβενς

Τα πρόσωπα στο Ηeisenberg είναι ο Άλεξ και η Τζόρτζι. Και γνωρίζονται όταν η Τζόρτζι βλέπει τον Άλεξ σ’ ένα σιδηροδρομικό σταθμό, πάει πίσω από το παγκάκι που κάθεται και του σκάει ένα φιλί στο σβέρκο. Άνθρωποι τόσο διαφορετικοί όσο μπορεί να φανταστεί κανείς: Η Τζόρτζι, Αμερικάνα που ζει στο Λονδίνο, είναι πληθωρική και η αλήθεια της είναι γεμάτη ψέματα. Μιλάει πολύ, γελάει, βρίζει, διεκδικεί. Έχει ένα γιο 19 χρονών, που εδώ και δυο χρόνια έφυγε στην Αμερική κι έριξε μαύρη πέτρα πίσω του. Ο Άλεξ, Ιρλανδός, είναι λιγομίλητος, κρατάει μια ζωή ημερολόγιο, αγαπάει τη μουσική, είναι περιπατητής, πενθεί ακόμα την πρώτη του αγάπη, διατηρεί ένα χασάπικο που δεν πάει καλά. Είναι κι δυο τους μόνοι. Εκείνη σαραντάρα, εκείνος πάνω από 70.

Τι μπορεί να βγει από μια τέτοια συνάντηση; Πότε κλείνει ο ερωτικός κύκλος της ζωής των ανθρώπων; Κλείνει ποτέ οριστικά; Πώς το αναπόφευκτο τέλος φωτίζεται από λάμψεις εφηβικές;

Ένα έργο συγκινητικό, αισιόδοξο, με χιούμορ, που είναι ταγμένο στο θαύμα της ζωής, ακόμα και όταν στο βάθος βλέπει τον άγγελο του θανάτου. Ιδίως τότε.

Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Κεντρική Σκηνή3/11/17 έως 1/4/18, Τετάρτη με Κυριακή

«Heisenberg»

«Heisenberg»

«Ωκεανός»

του Αλεσάντρο Μπαρίκο

Μια ακυβέρνητη σχεδία στη μέση του Ωκεανού. 147 άνθρωποι, τα μάτια τους, μια σκέψη, μια σχολαστική σφαγή, η νύχτα που έρχεται, η πείνα, τα φαντάσματα, η σάρκα, ένας άντρας που με κοιτάζει… Η Θάλασσα χορεύει, αργά όμως. Στο έλεος της Θάλασσας, σε μία παράλογη μονομαχία, ανάμεσα σε όλους τους πιθανούς θανάτους, δύο άντρες συνεχίζουν να μισούν, ώσπου σηκώνουν τα μάτια και βλέπουν για πρώτη φορά τον Ωκεανό.

Στη στεριά, ένα παιδί με καρφωμένα τα μάτια στον ορίζοντα, ονειρεύεται να φτάσει την αλήθεια που βρίσκεται εκεί κάτω και ένας γέρος με σκυμμένο το κεφάλι και μισόκλειστα μάτια, που είχε δει, μα είχε γυρίσει ζωντανός, θα μείνει για πάντα απαρηγόρητος.

«Εδώ, στα σωθικά της Θάλασσας είδα την αλήθεια να φτιάχνει τη φωλιά της σχολαστική και τέλεια και αυτό που είδα είναι ένα αρπαχτικό πουλί, μεγαλειώδες σαν πετάει και άγριο. Δεν ξέρω. Δεν ήταν ό,τι ονειρευόμουν, όταν ονειρευόμουν αυτό».

Σκηνοθεσία: Σάκης Μπιρμπίλης
Κάτω Χώρος, 4/12/17 έως 30/1/18, Δευτέρα-Τρίτη

«Ωκεανός»

«Ωκεανός»

«Ορφέας & Ευριδίκη»

Το απαρηγόρητο love story όλων των αιώνων ζωντανεύει σε μια ποιητική αφήγηση για την ατόφια, οικουμενική, διαμπερή αγάπη που κάθε εμβληματικό ή καθημερινό ερωτευμένο ζευγάρι πεθαίνει να ζήσει.

Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Μπογδάνος ανα-παριστά έναν άλλον «Άλλο Κόσμο», που διατηρεί με καθαρότητα και ευαισθησία το παραμυθένιο και συγκινησιακό φορτίο του μύθου των διαχρονικών εραστών, αλλά ταυτόχρονα στέκει ωμά στο σήμερα, λες και η ιστορία ξανασυνέβη προχθές, σε λίγο, τώρα ή αύριο. Η βία και το απροσδόκητο επανεξετάζονται μέσω μίας διάφανης, λιτής, απογυμνωμένης οπτικής, άλλοτε τρυφερής κι άλλοτε άγριας και θνητής, παρασέρνοντας τον θεατή στο θεοσκότεινο ταξίδι του ανυπόμονου αοιδού, που με την Αγάπη του κερδίζει για λίγο τον Άδη και με τον «Άδη» του χάνει για πάντα την Αγάπη.

Όλα τα σύμβολα, οι οιωνοί και οι πυξίδες υποδεικνύουν ξανά και ξανά την ίδια στιγμή, την ίδια στιγμή, την ίδια στιγμή, εκείνο το αγύριστο νανοδευτερόλεπτο όπου οι μοίρες κάνουν οριστικά στροφή, γκρεμίζοντας την ελπίδα για κάθε Ορφέα και κάθε Ευρυδίκη που αρνούνται να πειθαρχήσουν στο σκοτάδι.

Ποιος είπε πως δεύτερη ζωή δεν έχει; Έχει αν το θέλεις πολύ. Αν όμως δεν χειριστείς με σεβασμό τη δεύτερη ζωή στον Έρωτα, παραμονεύει και δεύτερος θάνατος. Κι αν ο Έρωτας στέκει μόνο έτσι, μόνο «μέχρι θανάτου»; Αντέχεις να τον ξαναζήσεις;

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Μπογδάνος
Δώμα, 18/12/17 έως 3/4/18, Δευτέρα-Τρίτη

«Ορφέας & Ευριδίκη»

«Ορφέας & Ευριδίκη»

«Μπολιβάρ»

του Νίκου Εγγονόπουλου
bijoux de kant

Το δεύτερο εθνικό πορτραίτο της bijoux de kant (μετά τον Ναπολέοντα), ο Μπολιβάρ,  εμπνέεται από το εμβληματικό ποίημα του Νίκου Εγγονόπουλου και παρουσιάζεται με τον Αντώνη Γκρίτση στον Κάτω Χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου.

Ο Έλληνας υπερρεαλιστής ποιητής, με οδηγό τον εθνικό ήρωα της Κολομβίας επιθυμεί να υμνήσει την αρετή του ελεύθερου ανθρώπινου πνεύματος, με την ένταση και τη δύναμη που υμνεί κανείς το ερωτικό αντικείμενο. Ο Σιμόν Μπολιβάρ του Εγγονόπουλου είναι ένας «Ήρως Έρως» που του επιτρέπει να κοιτάξει τον κόσμο έξω από τα όρια της εθνικής ταυτότητας και να ζητήσει τη δημιουργία μιας γενιάς καθόλα ελεύθερων ανθρώπων.

Σκηνοθεσία: Γιάννης Σκουρλέτης
Κάτω Χώρος, 12/1/18 έως 25/2/18, Τετάρτη με Κυριακή

«Η Βοσκοπούλα»

Ανωνύμου
Elephas tiliensis

Ένας βοσκός συναντά στην εξοχή μια πανώρια βοσκοπούλα και λιποθυμά χτυπημένος από την ομορφιά της. Ένα έργο για μια εποχή που οι βοσκοπούλες είναι ασπροντυμένες, οι Έρωτες κρατούν τόξα, οι ερωτευμένοι αναστενάζουν, οι σπηλιές είναι ειδυλλιακές, η αγάπη εύκολη και ο θάνατος εύκολος. Ένα γκόθικ παραμύθι, σκοτεινό και φωτεινό, βασισμένο «σε ρομαντικόν επεισόδιον συνταράξαν την νήσον Κρήτην», «ωφέλιμο για όποιον θέλει να αποφύγει τον έρωτα και τα πάθη της σαρκός».

Η Βοσκοπούλα θεωρήθηκε αυθόρμητο δημιούργημα της λαϊκής ζωής της Κρήτης, ένα τραγούδι των βοσκών, σαν δημοτικό τραγούδι, ενώ αργότερα αναγνωρίστηκε ο έντεχνος χαρακτήρας της και η λογοτεχνική της αξία. Σύγχρονη της Ερωφίλης και του Κατζούρμπου, γραμμένη σε κρητική διάλεκτο, είναι το μοναδικό δείγμα του είδους της που έφτασε ως τις μέρες μας και το σημαντικότερο αντίστοιχο στην ελληνική γραμματεία και στην ευρωπαϊκή ποιμενική ποίηση της εποχής. Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1627.

Με μια γλώσσα παλιά που λάμπει σαν καινούρια, ανακαλύπτουμε τους πρώτους ήχους. Με όχημα τη φωνή και τη μουσικότητα μιλάμε για το πρώτο αίσθημα, την απολυτότητα του συναισθήματος, λίγο καιρό πριν η ψυχή εμπλακεί με την ψυχολογία, για την πρώτη αγάπη που συνορεύει με τον θάνατο, για την επιστροφή στην απλότητα που επιβάλλει το σώμα.

Σκηνοθεσία: Δημήτρης Αγαρτζίδης, Δέσποινα Αναστάσογλου
Δώμα, 19/1/18 έως 1/4/18, Τετάρτη με Κυριακή

«Η Βοσκοπούλα»

«Η Βοσκοπούλα»

«Σου φυλάξαμε μια θέση»

της Ελένης Κοκκίδου και της Μάρθας Φριντζήλα

Μια περφόρμανς που αντιμετωπίζει το τραγούδι σαν λόγο θεατρικό. Σαν μια κατάσταση στην οποία μπαίνεις όταν οι λέξεις δεν αρκούν. Γιατί δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος τού αισθήματος, όταν αυτό υπερχειλίζει και χρειάζεται ένα άλλο σύμπαν να το αγκαλιάσει. Εκεί έρχεται και η μουσική και δημιουργείται μια καινούργια πραγματικότητα, που σε αποδεσμεύει από τη σύμβαση της ζωής και γίνεσαι ελεύθερος, εξομολογείσαι τα πάθη σου, τη χαρά σου, τον έρωτά σου…

Κι όταν τελειώσεις, σου έχει αποκαλυφθεί ένας καινούργιος εαυτός. Ένας «άλλος», που έχει συναντηθεί με το βαθύ εγώ, με τις κρυμμένες αλήθειες. Είναι η ίδια η λειτουργία του θεάτρου.  Δεν είναι θαυμαστό το ότι περνάς από το ένα στο άλλο, κάνοντας κάτι πολύ φυσικό, αυτονόητο, αλλά και αναντικατάστατο; Πώς θα ήταν άραγε η ζωή χωρίς αυτό το ταξίδι;

Σκηνοθεσία: Μάρθα Φριντζήλα
Κεντρική Σκηνή, 29/1/18 έως 3/4/18, Δευτέρα-Τρίτη

«Αρίστος»

παράσταση βασισμένη στο μυθιστόρημα του Θωμά Κοροβίνη «Ο γύρος του θανάτου»
GOO Theatre Company

Το βραβευμένο μυθιστόρημα του Θωμά Κοροβίνη με κεντρικό θέμα τη ζωή του Αριστείδη Παγκρατίδη, του φερόμενου ως «Δράκου του Σέιχ Σου», μεταφέρεται στη σκηνή, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Παπαγεωργίου. Εννέα χαρακτήρες που συνδέονται με τον Αριστείδη Παγκρατίδη, μέσα από τις χειμαρρώδεις, υποβλητικές εξομολογήσεις τους, μιλώντας διαφορετικές γλώσσες, ανάλογα με τα βιώματα, τον χαρακτήρα και τον ρόλο τους, συνθέτουν το προφίλ του “Αρίστου”.

Ο φίλος από την Τούμπα, η παραδουλεύτρα γειτόνισσα της μάνας του, ένας αχθοφόρος του λιμανιού, ο παρακρατικός δωσίλογος περιπτεράς, ένας χωροφύλακας δημοκρατικών φρονημάτων, ένας συντηρητικός αστός της παραλίας, το αφεντικό του σε ένα λαϊκό πανηγύρι, η τραβεστί Λολό και μία λαϊκή τραγουδίστρια (οι δύο έρωτες του), ερμηνευμένοι επί σκηνής από τρεις ηθοποιούς (Ελένη Ουζουνίδου, Γιώργος Μπινιάρης, Γιώργος Χριστοδούλου).

Οι ερμηνευτές ζωντανεύουν μια ιστορία που μεταφέρει τους θεατές στις αλάνες της Θεσσαλονίκης, στις σκοτεινές πλευρές του λιμανιού, στα υπαίθρια πανηγύρια και στα μπουζουξίδικα της παλιάς Θεσσαλονίκης, σε ένα σκηνικό χρόνο που φτάνει μέχρι το 1960, όταν γίνεται είκοσι χρονών ο βασικός ήρωας στον οποίο όλοι αναφέρονται, δηλαδή ο Αριστείδης Παγκρατίδης, ο φερόμενος ως «Δράκος του Σέιχ Σου», τον οποίο ο τύπος του 1963 (Ελληνικός Βορράς) τον αποκαλούσε «νεαρό ανώμαλο». Το 1966 καταδικάστηκε τετράκις σε θάνατο από το πενταμελές εφετείο Θεσσαλονίκης. Η εκτέλεσή του έγινε στο μέρος που ήταν συνδεδεμένο με το όνομά του, το Δάσος του Σέιχ Σου. Οι τελευταίες λέξεις που ψέλλισε ήταν «Μανούλα μου, είμαι αθώος».

Το βιβλίο του Θωμά Κοροβίνη “Ο Γύρος του Θανάτου” τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος

Σκηνοθεσία: Γιώργος Παπαγεωργίου
Κάτω Χώρος, 5/2/17 έως 3/4/18, Δευτέρα-Τρίτη

«Αρίστος»

«Αρίστος»

«Το προξενιό της Αντιγόνης»

του Βασίλη Ζιώγα
GRASSHOPPER

Το Προξενιό της Αντιγόνης του Βασίλη Ζιώγα είναι ένα μονόπρακτο γραμμένο το 1958. Σε μια Ελλάδα που συνέρχεται ακόμα από τις πληγές του εμφυλίου, ο Ζιώγας προτείνει ένα υπερρεαλιστικό έργο, γραμμένο με το σύστημα της αυτόματης γραφής, που αντλεί το θέμα του κατευθείαν από τον ελληνικό κοινωνικό χώρο. Ο γάμος και οι συζυγικές σχέσεις είναι μόνο το όχημα για να κάνει μια σάτιρα στα ήθη και την βαθιά ανθρώπινη ασυνεννοησία που συνεχίζει ακάθεκτη να ανθίζει εδώ και χρόνια. Στο έργο αυτό ο Ζιώγας θέτει το βασικό σχέδιο του θεάτρου του. Την αντιπαράθεση δύο κόσμων, δύο συστημάτων αναφοράς, δύο αξιωματικών συστημάτων.

Έναν κόσμο που είναι απαραίτητος κάποιος μεσάζοντας, που προσπαθεί να συμβιβάσει τα δυο παράλληλα συστήματα. Προτείνει έναν κόσμο που μπορεί να υπάρχει μόνο μέσα σε μια διαφορετική πραγματικότητα καθόλου λιγότερο πραγματική από τη δική μας. Αν και από πολλούς έχει χαρακτηριστεί ως έργο του παραλόγου, στην πραγματικότητα έχει κλασική θεατρική δομή, την οποία χρησιμοποιεί ώστε να κάνει μια γερή βουτιά στην παράδοση και να ανασύρει όλο εκείνο το υλικό που θα χρησιμεύσει για να συγκολλήσει την θρυμματισμένη ανθρώπινη οντότητα.

Σκηνοθεσία: Εύα Βλασσοπούλου
Κάτω Χώρος, 2/3/18 έως 1/4/18 Τετάρτη με Κυριακή

«Το προξενιό της Αντιγόνης»

«Το προξενιό της Αντιγόνης»

Θέατρο Αλληλεγγύης για παιδιά
«Πινόκιο»

παράσταση βασισμένη στο ομώνυμο παραμύθι του Κάρλο Κολόντι 

Για 16η χρονιά συνεχίζεται η δράση «Θέατρο Αλληλεγγύης για παιδιά», με την κινητή μονάδα θεάτρου του Θέατρου Νέου Κόσμου, που δίνει δωρεάν παραστάσεις σε νοσοκομεία, ιδρύματα, προσφυγικούς καταυλισμούς, ειδικά σχολεία και όπου μπορεί να βρίσκονται ευαίσθητες ομάδες παιδιών. Αυτό το πρόγραμμα είναι το μοναδικό στην Ελλάδα που γίνεται από επαγγελματικό θέατρο ανελλιπώς όλα αυτά τα χρόνια σε σταθερή και καθημερινή βάση. Η ιδέα είναι να προσφέρει χαρά του θεάτρου σε παιδιά που βρίσκονται σε νοσοκομεία και ιδρύματα ή βιώνουν ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, έχουν δηλαδή πολύ μεγαλύτερη ανάγκη για ψυχαγωγία.

Φέτος, επιλέγεται ο Πινόκιο, το παραμύθι του Κάλο Κολόντι, για τις αξίες που πρεσβεύει, την ειλικρίνεια, την αγάπη, την ανιδιοτέλεια, το θάρρος, την όρεξη για ζωή και περιπέτεια. Μια ιστορία γνωστή σε κάθε παιδί, απ’ όποια χώρα, απ’ όποιον τόπο κι αν έρχεται. Έτσι η παράσταση μπορεί να επικοινωνήσει με κάθε μικρό θεατή, ξεπερνώντας το εμπόδιο της γλώσσας, αφού στηρίζεται στον αυτοσχεδιασμό και τη δύναμη της δράσης, της εικόνας, της μουσικής.

Σκηνοθεσία: Παντελής Δεντάκης
Φουαγιέ, από 20/10/17

Καθημερινά παραστάσεις σε νοσοκομείαιδρύματαδομές αλληλεγγύης και σχολεία.

Θέατρο για εφήβους
«Νεφέλες» του Αριστοφάνη

Μετά την «Τριλογία της Ουτοπίας» (Όρνιθες, Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας, Φάουστ) και το πρώτο μέρος της «Τριλογίας της Πραγματικότητας» (Αντιγόνη του Σοφοκλή), η Τζωρτζίνα Κακουδάκη παρουσιάζει για δεύτερη χρονιά στην Εφηβική Σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου τις Νεφέλες του Αριστοφάνη.
Τι θέλει ένας νέος να μάθει; Τι θεωρεί ένας «μεγάλος» ότι πρέπει ένας νέος να ξέρει;  Ποιο εκπαιδευτικό σύστημα καλύπτει και τις δύο ανάγκες;

Μια επί σκηνής φιλοσοφική και πολιτειακή συζήτηση για το δίκαιο και το άδικο, το απαραίτητο και το άχρηστο, για το συντηρητισμό και την προοδευτικότητα, μέσα από την ιστορία ενός πατέρα, ενός γιου και δύο συστημάτων εκπαίδευσης. Μια παράσταση για την παιδεία, για την ανάγκη ανάπτυξης των δεξιοτήτων, της οξυδέρκειας, της κριτικής ικανότητας, της κοινωνικής χειραφέτησης.

Διασκευή-Σκηνοθεσία: Τζωρτζίνα Κακουδάκη
Κεντρική Σκηνή, από 15/10/17

Οργανωμένες παραστάσεις τις καθημερινές σε σχολεία και στο θέατρο.

Θέατρο Κιβωτός
«Πέτρες στις Τσέπες του»

Ύστερα από πέντε μήνες καθημερινών sold out στο Θέατρο του Νέου Κόσμου και μια μεγάλη καλοκαιρινή περιοδεία σε όλη την Ελλάδα, η παράσταση «Πέτρες στις τσέπες του», ένα ρεσιτάλ εναλλαγής ρόλων με τον Μάκη Παπαδημητρίου και τον Γιώργο Χρυσοστόμου, «μετακομίζει» στο Θέατρο Κιβωτός.
Μια «κωμικοτραγωδία» που εκτυλίσσεται στο Κέρι της Ιρλανδίας, όπου κινηματογραφείται μια χολυγουντιανή υπερπαραγωγή. Ο Τσάρλι κι ο Τζέικ είναι δυο ντόπιοι βοηθητικοί ηθοποιοί, δηλαδή extras… δηλαδή κομπάρσοι… δηλαδή οι άνθρωποι δεν έχουν στον ήλιο μοίρα… και συμμετέχουν στην ταινία. Το ίδιο και ο Σων. Που αυτοκτόνησε. Έβαλε πέτρες στις τσέπες του κι έπεσε στο νερό. Κρίμα.

Ο ψεύτικος κόσμος του Χόλυγουντ σε σύγκρουση με τη σκληρή πραγματικότητα μιας επαρχιακής πόλης, μέσα από τα μάτια 2 ανθρώπων, μέσα από τις ζωές 15 χαρακτήρων, μέσα από την απαξίωση και την καταξίωση, μέσα… μαζικής ενημέρωσης και μεταφοράς. Κρίμα.

Σκηνοθεσία: Μάκης Παπαδημητρίου & Γιώργος Χρυσοστόμου