Ένα μαρκαδοράκι και ένα λευκό χαρτί. Αυτά είναι τα απαραίτητα συστατικά του κόσμου της Ελένης. Η Ελένη Τωμαδάκη είναι μια νέα σκιτσογράφος που στα 26 της έχει καταφέρει να τραβήξει την προσοχή με τη δουλειά της. Τα σκίτσα της – φαινομενικά – είναι απλά, λιτά, χωρίς θόρυβο και υπερβολές. Η πραγματικότητα που περιγράφουν όμως, σύνθετη. Δεν ωραιοποιεί καταστάσεις, ούτε τις εξιδανικεύει με καρδούλες και ροζ συννεφάκια. Τις παρουσιάζει ωμά και ειλικρινά μέσα από σκίτσα που σε τραβάνε να τα κοιτάξεις ξανά και ξανά. Με αφορμή το τελευταίο της project «Eleni is bored again: The end» μάς μιλάει για τον κόσμο του animation και όσα την κάνουν να βαριέται.

Πώς ξεκίνησες να ασχολείσαι με το animation;
Ήθελα να γίνω σκηνοθέτης από πολύ μικρή. Όταν μεγάλωσα μου είπαν πως η σκηνοθεσία δεν είναι επάγγελμα. Το animation ήταν κάτι πολύ κοντινό σε αυτό που ήθελα να κάνω επειδή και τα δύο σου δίνουν τη δυνατότητα να «αναγκάσεις» το κοινό να νιώσει αυτό που θες. Επίσης, ήταν μάθημα στη σχολή.

Τι είναι αυτό που σε τραβάει πιο πολύ στον κόσμο του;
Το animation είναι πιο εύκολο για μένα γιατί είναι πιο μοναχικό. Δεν εξαρτάσαι από τους ηθοποιούς, από τα συνεργεία και από χίλιους άλλους παράγοντες. Για να κάνεις ένα animation μπορείς απλά να κλειστείς σπίτι σου και να το κάνεις. Παρ’ όλα αυτά θέλω πολύ να δουλέψω με αυτό που με δυσκολεύει πιο πολύ από όλα στη ζωή μου: Tους ανθρώπους.

«Eleni Is Bored Again» ποια είναι η ιδέα πίσω από το project σου;
Δεν έχει και καμιά μεγάλη ιδέα. Είναι αυτό που λέει: “Δύο πράγματα ξέρω. Πως βαριέμαι και πως θα πεθάνω. Και αυτό είναι όλο».

Τι είναι αυτό που σε κάνει να βαριέσαι;
Όλων των ανθρώπων που ξέρω οι ζωές μού φαίνονται βαρετές. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί θέλουμε τόσο πολύ να ζήσουμε. Γιατί το κάνουμε τόσο μεγάλο θέμα.

Και αυτό που σε κάνει να θυμώνεις;
Παλιά ήμουν πάρα πού θυμωμένη με εμένα και με τους άλλους. Μου έδινε κίνητρο ο θυμός μου. Τώρα δεν ξέρω τι είμαι. Ξέρω πως προσπαθώ ακόμα να πιαστώ από αυτόν.

Ποιες είναι οι στιγμές εκείνες που σηκώνεις το μαρκαδοράκι και αρχίζεις να σκιτσάρεις;
Δεν πάει ακριβώς έτσι. Δεν σκιτσάρω όταν είμαι στην τουαλέτα, όταν είμαι στο μετρό ή όταν περιμένω στην ουρά. Για να μου έρθει η «έμπνευση» πρέπει να προσπαθήσω πολύ. Να κλείσω τα τηλέφωνα, τα social media, να βάλω τη μουσική μου. Συνήθως βαριέμαι και βασανίζομαι πάρα πολύ, μέχρι να καταφέρω να βάλω τον εαυτό μου σε αυτήν την κατάσταση. Μπορεί να πάρει και μέρες όλο αυτό.

Τι πιστεύεις ότι οι άνθρωποι έχουν ανάγκη απ΄την τέχνη;
Μέχρι πολύ πρόσφατα απέρριπτα οτιδήποτε στην τέχνη δεν έχει να κάνει με επικοινωνία. Πλέον καταλαβαίνω πως είμαι πολύ περιορισμένη σαν άτομο, σχετικά με τα πράγματα που με ενδιαφέρουν και επομένως μπορώ να καταλάβω. Ξέρω μόνο τι έχω ανάγκη εγώ, κι αυτό όχι με πολλή σιγουριά.

Αν σου έλεγαν ότι μπορείς να διαλέξεις ένα μέρος δρόμους – κτίρια, τα πάντα στην Αθήνα και να ζωγραφίσεις ό,τι θες. Πού θα πήγαινες και τι θα ζωγράφιζες;
Δεν έχω καθόλου αντίληψη σχετικά με αρχιτεκτονικές, κτίρια και μέρη της Αθήνας. Υποθέτω πως θα ρωτούσα ποιο μέρος είναι το πιο πολυσύχναστο και θα ζωγράφιζα εκεί.

Έχεις δημιουργήσει ήδη δύο ταινίες animation μικρού μήκους. Τι ήταν αυτό που αποτέλεσε μεγαλύτερη πρόκληση;
Όταν ξεκίνησα το δεύτερο animation, μου πήρε πάρα πολύ καιρό να αποφασίσω αν προτιμώ να κάνω κάτι τελείως μέσα από εμένα ή κάτι πιο “πιασάρικο”. Μπορούσα να κάνω και τα δύο καλά. Όσο πιο πολλά πράγματα μπορείς να κάνεις καλά τόσο πιο πολύ μπερδεύεσαι και τόσο πιο πολύ δυσκολεύεσαι να διαλέξεις.

Ποιο είναι το αγαπημένο σου κινούμενο σχέδιο;
Το Ναρούτο.

Θα μας σκιτσάρεις κάτι;
Αμέ

Info: «Eleni is bored again: The end» | Hoxton | 1 Δεκεμβρίου 2016 – 31 Ιανουαρίου 2017