Λίγο πριν ξεκινήσουν οι καλοκαιρινές διακοπές η συντακτική ομάδα του ελc μοιράζεται μαζί σας αγαπημένους καλοκαιρινούς προορισμούς με μερικά dos και don’ts για τον κάθε τόπο.

Το καλοκαίρι είναι κάτι πολύ προσωπικό, για μένα πάνω απ όλα είναι μνήμες παιδικής ηλικίας. Χαραγμένες εικόνες και οσμές καθώς μεγάλωνα. Δροσερές νύχτες με κουβερτούλα, στο αρχοντικό της οικογένειας στην Μακρινίτσα . Τις Θείες μου από την Αθήνα που μου διηγούνταν τα χρόνια στην Αίγυπτο, μπιρίμπα στην αυλή κάθε βράδυ (ναι, στα πέντε μου ήξερα Μπιρίμπα, Θανάση και Κουνκαν) και πεπόνι με φέτα στο πλάι. Τα ανεπανάληπτα φαγητά της μαμάς, πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Δόξα το θεό λειτουργούσε καλά ο μεταβολισμός μου τότε.

Καλοκαίρι για μένα είναι η μετάβαση στον Αϊ Γιάννη με τους παππούδες μου, στο ίδιο ξενοδοχείο, στο ίδιο δωμάτιο για δέκα χρόνια. Κρουασάν με μαρμελάδα βερίκοκο και πλαστικά παπουτσάκια λευκά για να μην πονάνε τα ποδαράκια μου στις πέτρες. Ροδάκινο γινωμένο, κομμένο στο μπαλκόνι να με περιμένει το απογευματάκι μετά τη σιέστα. Παγωτό «Μανχάταν» με κομματάκια από ξηρούς καρπούς που σιχαινόμουν κι όμως το έπαιρνα κάθε μέρα.

Κι ύστερα η εφηβεία. Kάμπινγκ για χρόνια στο Χορευτό με τον μπαμπά και την αδερφή μου, μυρωδιές από χώμα και θάλασσα, η μεγάλη μας πράσινη σκηνή που μου προκαλούσε δέος γιατί είχε δυο δωμάτια, είχαμε μέσα σπαστά κρεβάτια και είχε και βεράντα και τραπεζαρία, βίλα ολάκερη. Ταβερνάκια, χωριάτικη σαλάτα, ψαράκι και καλαμαράκια που έτρωγα μόνο τα πλοκάμια.

Αργότερα ήρθε και το δίπλωμα αυτοκινήτου, Το πέρασμα από τα δροσερά Χάνια που ήταν η έναρξη για το κατέβασμα στις παραλίες και τους φίλους που θέλανε να βγάλουν τα σωθικά τους μέσα στο αυτοκίνητο από τις πολλές στροφές. Η πρώτη εικόνα από την απέραντη θάλασσα και τα «προβατάκια» που έδειχναν αν θα είχε κύμα η όχι.

Ξεκίνησαν οι βόλτες οι μακρινές με φίλους σε Ζαγορά, Μυλοπόταμο, Άγιους Σαράντα, Μηλιές, Χόρτο, Μελανή, Φακίστρα σε μέρη που σου μένουν στο μυαλό για πάντα και που αν τα μάθεις τ’ αγαπάς για πάντα.

Με λίγα λόγια, για μένα καλοκαίρι είναι το Πήλιο.


Φέτος επέλεξα να επιστρέψω στο «Βουνό των Κενταύρων» και με ορμητήριο την Μακρινίτσα κάναμε ένα γύρο στις αγαπημένες μου παραλίες και ορεινά χωριά. Το Πήλιο σαφώς είναι απέραντο και θέλει χρόνο και πολύ βενζίνη για να το δεις ολόκληρο με τη μία.

Από την άλλη είναι ο μόνος τρόπος να ζήσεις τη μαγεία του. Οι διαδρομές είναι μαγικές μιας και οι δρόμοι για τις παραλίες περνάνε μέσα από το βουνό που είναι καταπράσινο, κάθε στροφή κρύβει και ένα μυστικό, με κρυμμένα εκκλησάκια ή μικρούς καταρράκτες που χύνονται από ψηλά βράχια και ξάφνου χάνονται και πάλι μέσα στη γη.

Όπως και να ‘χει το Πήλιο έχει τα πάντα και ίσως και τα λόγια πολλές φορές να περιττεύουν, αρκεί να το επισκεφτείτε.

Φυσικά αυτός δεν είναι ένας τουριστικός οδηγός αλλά αγαπημένα σημεία που επισκέφτηκα και σας τα παρουσιάζω:

 

Μακρινίτσα

Όταν το 1934 την επισκέφτηκε ο Ελευθέριος Βενιζέλος κανείς δεν περίμενε ότι θα «κολλήσει στο χωριό ένα παρατσούκλι που θα έμενε για πάντα. Κι όμως από τότε η Μακρινίτσα είναι «το μπαλκόνι του Πηλίου» μιας και η θέα του κόβει την ανάσα.

Μόλις 17 χλμ. από τον Βόλο η Μακρινίτσα με τα υπέροχα αρχοντικά της θα τραβήξει σίγουρα την προσοχή σας.

Σε περίπτωση που θέλετε να μείνετε Πήλιο και να γυρίσετε με το αυτοκίνητο διάφορα μέρη, η Μακρινίτσα είναι μία καλή επιλογή.

Με αυτή την θέα λοιπόν, είναι ιδανικό σημείο για να παίρνετε το πρωινό σας σε κάποιο μπαλκόνι ή αυλή σε ένα από τα πολλά αρχοντικά που βρίσκονται στο χωριό. Η πλατεία με τα τέσσερα πλατάνια την βρύση με τα λιοντάρια και το μικρό εκκλησάκι είναι ένα εξαιρετικό σημείο για γλυκό του κουταλιού και καφέ.

Σαφώς να μην ξεχάσω ν’ αναφέρω ότι στην Μακρινίτσα γυρίστηκε η ταινία «Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά»

Dos
Για φαγητό προτείνω το «Α-Β» που είναι στην είσοδο του χωριού και το «Κάρδαμο» λίγο μετά την πλατεία που έχουν εξαιρετικό φαγητό και καλές τιμές. Αγαπημένα μου καφέ είναι το «art cafe» και το «paschalis art house»

Don’ts
Το πάρκινγκ είναι ένα μόνιμο πρόβλημα για το χωριό, μιας και η πρόσβαση με αυτοκίνητο σταματάει πριν μπεις στον κεντρικό δρόμο για την πλατεία.

 

Χορευτό – Παρίσαινα

Για μένα είναι ο παράδεισος μου, αλλά αυτό είναι απλά μια γνώμη.

Το Χορευτό έχει μείνει σχεδόν ίδιο εδώ και δεκαετίες και έχει αυτό ακριβώς που θέλω σε έναν τόπο, μικρά σπιτάκια, λίγο κόσμο, ωραίο φαγητό, μάρκετ, μανάβικα και περίπτερα που καλύπτουν όλες τις ανάγκες. Το κάμπινγκ που λειτουργούσε για δεκαετίες στην αρχή του οικισμού πέρασε σε νέα χέρια και θ’ ανοίξει σύντομα μόλις τελειώσουν οι εργασίες που γίνονται στο χώρο.

Η Παρίσαινα είναι η παραλία ακριβώς δίπλα από το Χορευτό. Στο τέλος της παραλίας περνάς με τα πόδια ένα μικρο μονοπάτι και μπροστά σου απλώνεται μια μαγευτική παραλία που αξίζει να την επισκεφτείτε.  Ιδανικό σημείο για ελεύθερο κάμπινγκ.

Dos
Στην Παρίσαινα μέσα στο βουνό άνοιξε τα τελευταία χρόνια ένα υπέροχο καφέ η «Κρύπτη», που είναι και η μόνη άμεση επιλογή σε περίπτωση που μείνετε για ελεύθερο κάμπινγκ σ’ αυτή την παραλία.

Αν το λέει η καρδιά σας μπορείτε να ακολουθήσετε το μονοπάτι για Πουρί μέσα από το βουνό, η απόσταση είναι περίπου 2 ώρες με τα πόδια.

Don’ts
Ο ήλιος στο Ανατολικό Πήλιο χτυπάει τις παραλίες όλο το μεσημέρι, γι αυτό μην κάνετε το λάθος και πάτε χωρίς ομπρέλα.

 

Άγιοι Σαράντα

Οι Άγιοι Σαράντα είναι η παραλία που βρίσκεται δίπλα στο Χορευτό, ένα άγριο τοπίο με βράχια και δέντρα που φτάνουν μέχρι την άμμο και θα σας ενθουσιάσει, η ανάπτυξη στην παραλία και η ανθρώπινη παρέμβαση δεν έχει καταστρέψει την ομορφιά του τόπου. Δυο τρία ταβερνάκια, μερικά καφέ αλλά και κάποια καταλύματα βρίσκονται εκεί και μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες σας.

Τα βράχια στην παραλία δημιουργούν κάτι σαν παραβάν κι έτσι δεν αισθάνεστε ότι βρίσκεστε σε μια απέραντη παραλία.

Στο τέλος της παραλίας βρίσκεται το «Monk», Ένα καφέ που βρίσκεται μέσα στο βράχο. Πριν πολλά χρόνια θυμάμαι περνούσαμε ένα μονοπάτι που σε περνούσε από το Χορευτό στους Άγιους Σαράντα σε 15′ λεπτά περίπου με τα πόδια (δεν γνωρίζω αν υπάρχει ακόμα) και πηγαίναμε για ποτό στο μπαρ που τότε το έλεγαν «Mamba» και έκανε ξακουστά πάρτι κάθε Σάββατο.

Σίγουρα στα must see για κάποιον που επισκέπτεται το Πήλιο. 

Μυλοπόταμος

Μία από τις πιο όμορφες παραλίες του Ανατολικού Πηλίου με γαλάζια πεντακάθαρα νερά και τα άγρια βράχια να κόβουν την παραλία στα δύο. Μια πέτρινη «πύλη» που οδηγεί σε μια μικρότερη παράλια με μια μεγάλη σπηλιά που προσφέρει ίσκιο και δροσιά.

Η αλήθεια είναι ότι είχα να πάω πολλά χρόνια και κάποια πράγματα έχουν αλλάξει, η κάθοδος στην παραλία γίνεται από δύο σημεία. Υπάρχει ένα καφέ-μπαρ πλέον στην παραλία γι’ αυτούς που δεν θέλουν να κουβαλάνε προμήθειες στο μπάνιο τους.

Στα Don’ts θα έλεγα να την αποφύγετε αν έχετε μωρό με καρότσι μιας και η κάθοδος από τον δρόμο έχει πολλές σκάλες.

Κισσός

Ο Κισσός είναι ένα ορεινό χωριό που συναντάς πηγαίνοντας για Τσαγκαράδα, Μυλοπόταμο και Φακίστρα. Η ονομασία του λένε ότι βγήκε με τα χρόνια όταν στην περιοχή ανακαλύφθηκε ασήμι κατά την Τουρκοκρατία. Για να κρύψουν λοιπόν την ανακάλυψη του από τους Τούρκους, οι κάτοικοι αναφέρονταν στο ασήμι ή τον χρυσό ως κισσός. Έτσι με τα χρόνια ο τόπος πήρε την ονομασία του από τον κρυφό κώδικα και όχι από το φυτό.

Αυτό που αξίζει πραγματικά είναι ο Ιερός Ναός της Αγίας Μαρίνας που χτίστηκε περίπου το 1650 μ.Χ. Πρόκειται για τρίκλητη βασιλική, με το ξύλινο τέμπλο από φλαμουριά να εντυπωσιάζει μιας και είναι όλο σκαλισμένο στο χέρι και χρονολογείτε από το 1700 μ.Χ. Αγία Μαρίνα-Κισσός Αγία Μαρίνα-Κισσός

Dos

Δίπλα ακριβώς βρίσκεται ένα γλυκύτατο καφεοινοποτείον «Το σχολαρχείο» που αγαπώ πολύ να πηγαίνω μετά από την «κάψα» του μπάνιου το απογευματάκι, για να πιω σπιτική βυσσινάδα κάτω από την παχιά σκιά του πλάτανου και της άγριας καστανιάς.

(Στην φώτο βλέπουμε και τον παπά του χωριού!)

Κισσός-Πήλιο

Don’ts
Δεν υπάρχει αρνητική αναφορά λόγω έλλειψης γνώσεων.

 

Φακίστρα

Την άφησα τελευταία μιας και σίγουρα θα φτάσετε ιδρωμένοι, άλλα ο Guardian την κατέταξε σε μια από τις 50 καλύτερες παραλίες του κόσμου και μάλιστα στην εβδόμη θέση. Για πολλά χρόνια η Φακίστρα ήταν ένας μύθος μιας και λίγοι γνώριζαν την ύπαρξη της και δεν μοιράζονταν εύκολα το μυστικό.

Η κρυμμένη παραλία που την έφτανες μόνο με βάρκα ή κατάβαση στο βουνό σιγά σιγά άρχισε να γίνεται γνωστή. Η τοποθεσία της όμως την «έσωσε» από το να γίνει κάτι trendy και να καταστραφεί. 

Βρίσκεται χαμένη μέσα στο βουνό που την αγκαλιάζει και για να φτάσεις χρειάζεται γερά πόδια και πνευμόνια. Σίγουρα χρειάζεται οργάνωση αν κάποιος θέλει να πάει να κάτσει για ώρες, σίγουρα νερό και κάτι φαγώσιμο.

Τα λόγια είναι λίγα για να περιγράψω το δέος που σε πιάνει όταν βλέπεις ξάφνου μέσα από τα δέντρα να ξεπροβάλλουν τα γαλαζοπράσινα νερά της παραλίας και αυτό σίγουρα σου δίνει δύναμη για να κατέβεις μέχρι τα νερά της. 

Υ.γ.

Με τα χρόνια έχει δημιουργηθεί ένα μονοπάτι που κάνει πλέον την πρόσβαση αρκετά πιο εύκολη.

 

Καλό καλοκαίρι!