Αν αποφασίσει να μιλήσει κάποιος για το Relic, την πολυταξιδεμένη παράσταση του Ευριπίδη Λασκαρίδη, μόνο ενεργοποιώντας  τη φαντασία μπορεί να την περιγράψει. Γιατί βλέποντάς την πλάθει τη δική του ιστορία. Είναι ένα μεγάλο ταξίδι μεταμορφώσεων ενός ανθρώπου και ενός τόπου. Η σόλο περφόρμανς διάρκειας 45 λεπτών, κατά την οποία ο ίδιος ο σκηνοθέτης ανεβαίνει στη σκηνή για να υποδυθεί ιδιόμορφες περσόνες, περιγράφει έναν κόσμο μέσα στον οποίο το απόκοσμο φαντάζει  αφοπλιστικά ανθρώπινο. Το γκροτέσκο κοστούμι που φορά, μια ανθρώπινη σιλουέτα με όλα τα στοιχεία της υπερβολής της, ένα παραμορφωμένο σώμα της φαντασίας, παραπέμπει στη γελοιότητα, την ανατροπή και την υπερβολή.

Όμως αυτό το παράδοξο σώμα έχει να αφηγηθεί πολλές ιστορίες, ανήσυχα οικείες, απόκοσμες και κοντινές, μέσα από μια γλώσσα εντελώς προσωπική. Έχει να αφηγηθεί ενοχλητικά πράγματα για έναν πολιτικά ορθό κόσμο, νοήματα συναισθήματα και πόνο μέσα από την αλήθεια του διαφορετικού και του ακατανόητου. Η λατινική ρίζα της λέξης Relic (Relinque) παραπέμπει σε αυτό που απομένει: πρόσωπα, γλώσσες, ιστορίες. Είναι όμως και οι προσωπικές ιστορίες των θεατών, οι δικές τους αναγνώσεις που καθρεφτίζονται σε ένα κομμάτι της υπερβολής που κρύβει πάντα έναν πολύ σκληρό ρεαλισμό. Λίγο πριν τις δυο παραστάσεις που θα δώσει ο Ευριπίδης Λασκαρίδης, κάνοντας μια στάση στην Αθήνα, στο πρόγραμμα των παραστάσεών του στο εξωτερικό, μας μίλησε για την ουσία και την ανάγκη να κατανοήσουμε το διαφορετικό ως οικείο.

Φωτογραφία: Δημήτρης Τριανταφύλλου

Φωτογραφία: Δημήτρης Τριανταφύλλου

Γιατί σε ενδιαφέρει η ιδέα της παραμόρφωσης ενός σώματος σε έναν κόσμο που παλεύει για την τελειότητα και τι σημαίνει αυτό;
Η παραμόρφωση για μένα είναι ο δρόμος της φαντασίας, είναι η είσοδος στον τρισδιάστατο κόσμο της σκηνής. Δεν έχω άλλο κλειδί για να εισέλθω στην τέχνη. Ο κόσμος της τελειότητας είναι φυσικά μια ουτοπία, αλλά μπορεί να γίνει κι ένα υπέροχο ζύγι στην πορεία της δημιουργίας. Αν δεν θέσεις εαυτό απέναντι σε έναν ιδεατό και άπιαστο κόσμο, τότε μπορεί και να μην καταφέρεις ποτέ να θέσεις ουσιώδη ερωτήματα όπως: Πού βρίσκεται το «όμορφο»; Πού είναι το «αληθινό»; κ.ο.κ.

Αυτό το ξεχωριστό από τα άλλα πλάσματα που δημιουργείται, τι εφόδια έχει σε έναν κόσμο ορθότητας;
Το πλάσμα που ενσαρκώνω δε γνωρίζει κανέναν κόσμο, ορθό ή μη ορθό. Δε διαφέρει από ένα έντομο που ήρθε στη ζωή το πρωί για να πεθάνει το βράδυ. Ο ενδιάμεσος χρόνος, ο χρόνος αυτός της ζωής, δεν έχει σκέψη, έχει ένστικτο και στιγμιαίες αποφάσεις. Το εφόδιό του είναι το DNA του και ό,τι έχει εκεί χαραγμένο, τίποτα άλλο. Η ύπαρξή του δεν κρίνεται και ο στόχος του δεν είναι άλλος από την επιβίωση στο ανελέητο πέρασμα του χρόνου.

Relic

Μπορεί να επιβιώσει σήμερα ένας άνθρωπος διαφορετικός, παράδοξος;
Φυσικά. Όχι απλώς μπορεί να επιβιώσει, αλλά και να μεγαλουργήσει. Έχουμε πάμπολλα παραδείγματα. Αρκεί να μη δει ποτέ τον εαυτό του μέσα από τα μάτια εκείνων που τον αμφισβητούν. Αρκεί να κρατήσει πίστη στη δική του πυξίδα και να κρατηθεί γερά από σωσίβια που εν πρώτοις μπορεί να μοιάζουν με τις μεγαλύτερες μπαναλαρίες, όπως ας πούμε τη δύναμη της αγάπης.

Η παρουσία του παράδοξου μετακινεί και τις δικές μας απόψεις; Υπάρχει αυτή η δύναμη;
Ναι, είμαι βέβαιος. Αλλά ακόμη και να μην υπήρχε αυτή η δύναμη, θα ήταν ποτέ λόγος αυτός για το παράδοξο να πάψει να υπάρχει; Σκασίλα του.

Η μεταμόρφωση, η ρευστότητα, πόσο αποδεκτή μπορεί να είναι σήμερα όταν δεν ακολουθεί τους κανόνες;
Ποτέ η αλλαγή δεν είναι μια εύκολη υπόθεση, είτε εντός, είτε εκτός κανόνων. Είμαστε πλάσματα της συνήθειας και είναι αλήθεια ότι την όποια ρευστότητα την επιθυμούμε με τους δικούς μας όρους: στο δικό μας χρόνο και με το δικό μας τρόπο. Μας αρέσει να έχουμε τον έλεγχο καθώς η απόλυτη απώλεια του ελέγχου ισοδυναμεί με το τέλος. Η αποδοχή, όμως, της ρευστότητας και της μεταμόρφωσης, εντός ή εκτός κανόνων, είναι ένα ψευτοδίλημμα. Δεν υπάρχει κάτι στον κόσμο που δεν αλλάζει. Απλώς, όταν αυτό γίνεται εκτός κανόνων, μας θυμίζει περίτρανα το πόσο αδύναμοι και ευάλωτοι είμαστε.

Relic

Τι μας αφηγείται αυτό το αλλόκοσμο πλάσμα;
Ποιος ξέρει; Ίσως τα πάντα, ίσως και τίποτα. Η αφήγηση πιστεύω πως είναι υπερεκτιμημένη. Προτιμώ να αναζητώ την εμπειρία, εκείνη που δεν μπορείς να την αφηγηθείς, εκείνη που σου μπλοκάρει τη σύνδεση της λογικής με το λόγο.

Λίγα λόγια για τον Ευριπίδη Λασκαρίδη

Ο Ευριπίδης Λασκαρίδης, σκηνοθέτης και ερμηνευτής, σπούδασε στην Αθήνα στο Θέατρο Τέχνης και στη Νέα Υόρκη στο Brooklyn College ως υπότροφος του Ιδρύματος Ωνάση. Η ταυτότητα της δουλειάς του διατρέχεται από την έρευνά του πάνω στη μεταμόρφωση και τη γελοιότητα.

Το 2009 σχημάτησε την ομάδα OSMOSIS. Δουλειά τους έχει παρουσιαστεί στο Φεστιβάλ Αθηνών, το Θέατρο Εμπρός, το Εθνικό Θέατρο, το Αρχαίο Θέατρο Ηφαιστίας κ.ά. Το τελευταίο τους έργο —RELIC— επιλέχθηκε από το Aerowaves το 2015. Παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών και το Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, και περιοδεύει εδώ και ένα χρόνο σε διεθνή φεστιβάλ ανά την Ευρώπη. Το νέο έργο της ομάδας OSMOSIS με τίτλο Τιτάνες, μια συμπαραγωγή Ελλάδας – Γαλλίας, θα παρουσιαστεί το καλοκαίρι του 2017 στην Ελλάδα και μετά θα περιοδεύσει στην Ευρώπη.

Έχει σκηνοθετήσει, μεταξύ άλλων, τις Καρέκλες του Ιονέσκο με την Όλια Λαζαρίδου και τον Αντώνη Καφετζόπουλο στο Θέατρο Ροές (2012) καθώς και το Κορίτσι Μπαταρία (2011), το βιογραφικό μονόλογο της Όλιας Λαζαρίδου. Ως ερμηνευτής, έχει συνεργαστεί με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου, τον Ρόμπερτ Γουίλσον, την Άννα Κοκκίνου, τον Θωμά Μοσχόπουλο κ.ά.

Φέτος απέσπασε το Pina Bausch Fellowship 2016 και με την ευκαιρία αυτή θα θητεύσει για τρεις μήνες δίπλα στο διεθνή σκηνοθέτη-χορογράφο Λεμί Πονιφάσιο στο Όκλαντ της Νέας Ζηλανδίας και στη Χιλή.

Relic

Ιnfo παράστασης: Relic | 14, 21 & 28 Δεκεμβρίου | Bios Tesla main