Η πρόσφατη συναυλία του Διονύση Σαββόπουλου στο Καλλιμάρμαρο αναζωπύρωσε ένα νέο κύκλο συζητήσεων γύρω από το όνομά του. Kι αν οι συζητήσεις ξεκίνησαν από το πλαίσιο της εκδήλωσης (το κανάλι, το στίγμα του, τη δράση του), γρήγορα πήγαν στον ίδιο τον Σαββόπουλο, στο δικό του στίγμα, στην πορεία του στο χρόνο, στην προσωπικότητά του, στις απόψεις του, για να φτάσουν τελικά στο ίδιο του το έργο.

Αλλά όσο αμφιλεγόμενες κι αν είναι πτυχές της συνολικής πορείας και του δημόσιου λόγου του ίδιου του Σαββόπουλου, όσο περισσότερο ή λιγότερο βάσιμα μπορούν να προκαλέσουν αρνητική κριτική, όταν φτάνουμε στο έργο του, όσο κι αν προσπαθήσουμε να το αποδομήσουμε, αυτό θα μας κοιτά με βλέμμα ειρωνικό και συγκαταβατικό. Γιατί δεν ανήκει σε κάποιο παρελθόν, είναι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο διαρκώς παρόν, είναι πάντα στα αυτιά μας, έχει διαποτίσει τα κύτταρά μας, άλλοτε μας έρχονται στο μυαλό οι -ενίοτε συνταρακτικοί- στίχοι του, άλλοτε οι μελωδίες του, άλλοτε και τα δυο μαζί παντρεμένα στα τραγούδια του.

Ας διαφωνούμε ή στραβώνουμε όσο θέλουμε με τον ίδιο τον Σαββόπουλο, για το έργο του πώς μπορούμε να είμαστε οτιδήποτε άλλο από ευγνώμονες;

Για να λαμβάνετε κι εσείς το editorial μαζί με τις προτάσεις της εβδομάδας, δεν έχετε παρά να εγγραφείτε στο ελcmag.

Κεντρική φωτογραφία άρθρου: Χορεύουμε Μπάλο… στο αεροδρόμιο της Αθήνας | Παρασκευή 21 Ιουλίου στις 12:00 | Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων “Fly me to the moon 5”