Η Μαντόνα επιστρέφει στον κινηματογράφο για να σκηνοθετήσει αυτή τη φορά την ταινία Taking Flight, βασισμένη στη ζωή της Michaela DePrince, ενός ορφανού κοριτσιού από τον πόλεμο στη Σιέρα Λεόνε, που έγινε πρίμα μπαλαρίνα. Η Μαντόνα απέκτησε τα δικαιώματα της αυτοβιογραφίας της Μικαέλα ντε Πρινς, την οποία έγραψε μαζί με τη θετή της μητέρα Ιλέιν και έχει τίτλο Taking Flight: From War Orphan to Star Ballerina.

«Το ταξίδι της Μικαέλα με επηρέασε βαθιά», είπε η Μαντόνα, «τόσο ως καλλιτέχνη όσο και ως ακτιβίστρια. Έχουμε μια μοναδική ευκαιρία να ρίξουμε φως στη Σιέρα Λεόνε και να επιτρέψουμε στη Μικαέλα να γίνει η φωνή για όλα τα ορφανά με τα οποία μεγάλωσε. Είναι τιμή μου να ζωντανέψω την ιστορία της».

Η Μικαέλα είναι σήμερα 23 ετών και έχασε και τους δυο γονείς της στον εμφύλιο πόλεμο της Σιέρα Λεόνε όταν ήταν τριών ετών. Ο πατέρας της έχασε τη ζωή του στο επαναστατικό μέτωπο και η μητέρα της πέθανε από πείνα. Η Μικαέλα έπασχε από λεύκη και την θεωρούσαν «παιδί του διαβόλου». Ήταν υποσιτισμένη, είχε υποστεί κακομεταχείρηση και προσβολές όταν βρισκόταν σε στρατόπεδο προσφύγων μετά το βομβαρδισμό του ορφανοτροφείου στο οποίο διέμενε.

Το 1999, σε ηλικία τεσσάρων ετών, με ένα άλλο κορίτσι, υιοθετήθηκαν από την Elaine και τον Charles De Prince, ένα ζευγάρι Εβραίων από το Cherry Hill. Οι De Prince έχουν 11 παιδιά, εννέα από τα οποία είναι υιοθετημένα.

Η Μικαέλα άρχισε μπαλέτο βλέποντας ένα εξώφυλλο περιοδικού με μια μπαλαρίνα. Πήρε μέρος στο Grand Prix Youth America και έκανε κλασικό μπαλέτο στο The Rock School for Dance Education στη Φιλαδέλφεια της Πενσιλβανίας. Πήρε υποτροφία και φοίτησε στη Σχολή Μπαλέτου Jacqueline Kennedy Onassis.

Παρά τις περιπτώσεις φυλετικής διάκρισης που υπέστη –σε ηλικία οκτώ ετών της είπαν ότι δεν μπορεί να παίξει τη Μαρία στον Καρυοθραύστη γιατί η Αμερική δεν είναι έτοιμη για μια μαύρη μπαλαρίνα ή ότι δεν αξίζει να επενδυθούν χρήματα σε μαύρους χορευτές- συνέχισε τη σταδιοδρομία της.

Πήρε μέρος στο Dancing with the Stars, χόρεψε στην Ευρώπη και την Αμερική και από το 2012 ως νεότερο μέλος, προσλήφθηκε στο Μπαλέτο του Χάρλεμ. Το 2013 έγινε μέλος του Ολλανδικού Εθνικού Μπαλέτου και το 2015 έγινε κορυφαία. Όταν πρωτοεμφανίστηκε στο Εθνικό Μπαλέτο των Κάτω Χωρών ήταν η μοναδική χορεύτρια αφρικανικής καταγωγής. Το 2016, εμφανίστηκε στο “Hope” της Beyoncé από το άλμπουμ Lemonade. Πρότυπό της είναι η Lauren Anderson, μία από τις πρώτες μαύρες μπαλαρίνες.

Η Μικαέλα ντε Πρινς σήμερα ζει και εργάζεται στο Άμστερνταμ.