Τυρόπιτα, κουλ, γόμα, τριτάκια, μαθητική ποδιά, γονείς, κουδούνι, κασετίνες με κουμπιά, βρύσες, προαύλιο, κυλικείο, σχολικό, γαλαρία, υπερατού, αυλή, μυρωδιά από καινούρια μολύβια, πρωτάκια, Ερετζούμ τριανταντατρία και μισό…εν δυο.

Λέξεις αραδιασμένες χωρίς καμιά συγκεκριμένη σειρά, λέξεις όμως που ξυπνάνε μνήμες και μυρωδιές, συναισθήματα. Όσο χρονών κι αν είμαστε, τα πρώτα κουδούνια κάθε τάξης είναι χαραγμένα με μια διαφορετική ένταση στο μυαλό μας και μένουν εκεί αναλλοίωτα για πάντα.

Το πρώτο κουδούνι χτύπησε και πάλι για φέτος στο καθορισμένο ραντεβού του Σεπτέμβρη, κι εμείς ζητήσαμε από 5 καλλιτέχνες να μοιραστούν μαζί μας τις δικές τους μνήμες από τα σχολικά χρόνια.

Η Κατερίνα Μαυρογεώργη, ο Ορφέας Αυγουστίδης, η Μαριέττα Φαφούτη, ο Μιχάλης Οικονόμου και η Nalyssa Green έχουν αφήσει για τα καλά το σχολείο, αλλά το σακίδιό τους είναι έτοιμο για μια δυνατή καλλιτεχνική χρονιά.

 

Μαριέττα Φαφούτη      

Μαριέττα Φαφούτη 

Λοιπόν, δεν θυμάμαι ποτέ να αγχώνομαι για την πρώτη μέρα στο σχολείο. Ποτέ. Σε όποια ηλικία και αν ήμουν. Και αυτό το οφείλω στη Μπέτυ Σύγγελου. Ποια είναι η Μπέτυ όμως; Κατ’ αρχήν είναι η κολλητή μου από τότε. Μεγαλώσαμε μαζί από μωρά. Μόνο που είχε ένα χαρακτηριστικό που θα γινόταν υπερατού για την ζωή μου μέχρι που τελείωσα το σχολείο. Το υπερατού αυτό ήταν το ότι με περνούσε δύο ολόκληρα χρόνια. Που σημαίνει πως σε όποια τάξη και αν πήγαινα κέρδιζα αμέσως τη συμπάθεια των μεγαλύτερων και τον θαυμασμό των παιδιών της ηλικίας μου. Δηλαδή γινόμουν αμέσως η κουλ που κάνει παρέα με τους μεγαλύτερους.

Φυσικά η εκμετάλλευση της Μπέτυς είχε ξεκινήσει από το νηπιαγωγείο όπου την έβαζα στο σπίτι να μου ζωγραφίζει πράγματα και εγώ τα περνούσα μετά στο σχολείο ως δικά μου. Έτσι λοιπόν και στην πρώτη δημοτικού. Έκλαιγαν τα άλλα πιτσιρίκια, και εγώ με υφάκι πήγαινα στα τριτάκια με στιλ «Ωπ τι λέει παιδιά; Όλα καλά;» και μετά γυρνούσα στην τάξη μου και ήξερα πως θα είμαι «αυτή που κάνει παρέα με τα τριτάκια». Και έτσι όμορφα κυλούσε η ζωή. Και φυσικά στην πέμπτη δημοτικού που η Μπέτυ είχε φύγει για γυμνάσιο είχα ήδη χτίσει τη φήμη μου.

Και εκεί πλέον τα πράγματα δεν ήταν αστεία. Μιλάμε ότι ήμουν αυτή που έκανε παρέα με τα γυμνασιάκια. Στη φωτογραφία που διάλεξα ένιωθα αδιανόητα κουλ. Πρώτη μέρα στην πρώτη δημοτικού. Είχα τρελαθεί με το combo ροζ φόρεμα – ροζ καινούρια τσάντα (στοιχηματίζω πως θα φορούσα και ροζ βρακί αλλά δυστυχώς δεν το θυμάμαι). Περνούσαμε με τη μαμά μέσα από την πλατεία του Χολαργού και εκεί κάπου προς το τέλος μου λέει «έλα να σε βγάλω μια φωτογραφία». (Διάολε, συγκινήθηκα).

 

– Η Μαριέττα Φαφούτη έβγαλε πρόσφατα το καινούριο της single “Living For The Night” από την Feelgood Records –

 

Μιχάλης Οικονόμου

Μιχάλης Οικονόμου

Πολλές λεπτομέρειες από την πρώτη μέρα στο σχολείο δεν θυμάμαι. Θυμάμαι όμως ότι πρόλαβα την μαθητική ποδιά για 1 χρόνο, και παρά 1 ακόμα χρόνο γλίτωσα το πολυτονικό σύστημα. Πήγαινα στο ίδιο δημοτικό σχολείο στο Μοσχάτο τότε με την αδερφή μου που είναι 4 χρόνια μεγαλύτερη.

Θυμάμαι την πρώτη μέρα που πήγαινα στη Β’ Δημοτικού, στο δρόμο για το σχολείο είδα μια ταμπέλα σε ένα κατάστημα που έλεγε «ΧΑΛΙΑΜΟΚΕΤΕΣ». Εγώ τότε ρώτησα τη μαμά μου «Καλά δεν ντρέπονται να γράφουν πως πουλάνε χάααλια μοκέτες;». Φυσικά, η μάνα μου λύθηκε στο γέλιο γι’ αυτόν τον παρατονισμό που φάνηκε πως έκανα κατά λάθος, η αλήθεια όμως είναι πως είχα μεθοδεύσει το αστείο απλά και μόνο για να γελάσουμε.

Πράγμα που συνέχισα να κάνω για πολλά χρόνια στο σχολείο, να το παίζω λίγο αδέξιος, λίγο καραγκιόζης και να αυτοσαρκάζομαι τσαλακώνοντας τον εαυτό μου απλά και μόνο για να γελάμε. Κι εκεί κάπου αποφάσισα να γίνω ηθοποιός.

 

– Ο Μιχάλης Οικονόμου, που φέτος κλείνει 10 χρόνια στο «σανίδι», ετοιμάζεται για «επανεξέταση» στον «Ξένο» του Καμύ στο «Από Μηχανής Θέατρο» και ταυτόχρονα βρίσκεται σε πρόβες για το κλασικό έργο του Νόελ Κάουαρντ «Ιδιωτικές ζωές» στο Θέατρο Γκλόρια – 

 

Nalyssa Green

 Nalyssa Green

Πάντα μου άρεσε το σχολείο. (Αν και ποτέ δεν λάτρεψα το πρωινό ξύπνημα). Πάντα ανυπομονούσα να ξαναρχίσει, να ξαναβρώ τους φίλους μου. Και να είμαι και ένα χρόνο μεγαλύτερη. Τότε αυτό ήταν καλό. Ήσουν ένα χρόνο στην Τρίτη δημοτικού παραδείγματος χάριν, και το πιο κουλ πράγμα στο κόσμο σου φαινόταν το να είσαι στην Τετάρτη.

Δεν έχω καλή μνήμη και δε θυμάμαι συγκεκριμένες ιστορίες εύκολα. Θυμάμαι την αίσθηση. Την αίσθηση της πρώτης μέρας στο Γυμνάσιο. Σε καινούριο σχολείο σε άλλη γειτονιά. Ο ήχος του μεγάλου δρόμου από κάτω, οι τάξεις που κοιτούσαν στο εσωτερικό προαύλιο. Που γέμιζε ξαφνικά με άπειρα παιδιά. Μεγάλα και ακόμα πιο μεγάλα.

Η μυρωδιά του ντόνατ κανέλα από το κυλικείο. Οι τόσοι καθηγητές που μπαινόβγαιναν στην τάξη. Η διαδρομή μετά το σχόλασμα ως τη στάση του λεωφορείου. Όλα φαίνονταν πιο σημαντικά. Εκείνες τις πρώτες μέρες του γυμνασίου γνώρισα τις φίλες μου. Τις πιο αγαπημένες μου. Αυτές που έχω δίπλα μου ακόμα.

 

– Η Nalyssa Green κυκλοφόρησε πρόσφατα το νέο σινγκλ της με τίτλο «Κρεβάτι» –

 

Ορφέας Αυγουστίδης

Ορφέας Αυγουστίδης

Ένα πράσινο-γκρι «σχολικό» που γράφει πάνω του ΣΧΟΛΙΚΟ, η καθόλου φιλική συνοδός που έγινε αγαπημένη ανάμνηση κατεβαίνει μισό σκαλοπάτι απρόθυμα απλώνοντας το χέρι και ανεβαίνω. Κόλαση μέσα, πωωωωωω μια κόλαση! Πού θα κάτσω τώρα σκέφτηκα. Εδώ μπροστά; Δίπλα στο κάθισμα με την μυρωδιά μπισκοτοσπανακόπιτας; Ή στο βάθος αυτού του κινούμενου σωληναρίου που αργότερα έμαθα ότι στην πιάτσα το λένε γαλαρία; Τελικά για αρχή έκατσα κάπου στη μέση, δίπλα στα παιδιά που κάνουν συχνά εμετό.

Και το ΣΧΟΛΙΚΟ, που αργότερα έγινε αγαπημένο και αυτό, με τα πρώτα πειράγματα, τα πρώτα παιχνίδια, τις πρώτες φιλίες και τους πρώτους έρωτες να στιγματίζονται από το φόντο των πράσινων βελουτέ καθισμάτων, ξεκινά την πρωινή «συγκομιδή» ώστε να καταλήξει αργότερα στο ΣΧΟΛΕΙΟ! Τέσσερα μικρά σκαλάκια και μετά αυλή.

Μπάλες, παλιές ρόδες αυτοκινήτων, ένα σκάμμα γεμάτο θαλασσινή άμμο, ό,τι πρέπει για να γινόμαστε καθημερινά χάλια, μια μπασκέτα, κάτι βρύσες, δυο τέρματα ζωγραφισμένα σε κάτι αντικριστούς τοίχους λίγο πιο πέρα, παιδιά που σέρνουν τους γονείς τους, γονείς που σέρνουν τα παιδιά τους, κλάματα και γέλια. ΑΥΤΗ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΤΑΞΗ ΣΟΥ. Μπαίνουμε μέσα, ήμασταν δεν ήμασταν 20. Και μαζί με τους γονείς που καθόντουσαν ακροβολισμένοι στις γωνιές της τάξης για να καθησυχάσουν όποιους το χρειάζονταν, καμιά 40αριά.

Τσάντες πλάτης, ώμου, τετράγωνες, υφασμάτινες, κάτι άλλες σκληρές που πάντα τις ζήλευα ανοίγουν άναρχα και από μέσα αρχίζει να ξεπροβάλει η παρέλαση της ΚΑΣΕΤΙΝΑΣ. Κασετίνες με κουμπιά που πετάνε αυτόματα τα μολύβια (δεν έχω ιδέα αν υπάρχουν ακόμα), σε σχήμα ρομπότ ή φόρμουλας 1, άλλες που απλά έκαναν τη δουλειά τους, σκάνε με δύναμη στα θρανία και αρχίζουν την επίδειξη και κάπου εκεί αρχίζω να αναρωτιέμαι πού κάθισα; Με ποιον; Τι μας είπε η δασκάλα όταν πρώτομπήκε στην τάξη; Τι κάναμε στο πρώτο μας διάλειμμα;

Ποιες από αυτές είναι οι πραγματικές μου αναμνήσεις και ποιες είναι η σάλτσα που κόλλησε, τα κομμάτια τους που κατάφερα να ανασύρω; Μάλλον δεν έχει σημασία. Ερετζούμ τριανταντατρία και μισό…εν δυο

 

– Ο Ορφέας Αυγουστίδης θα εμφανίζεται στο Skrow theater για δεύτερη χρονιά στο έργο του Βασίλη Μαυρογεωργίου «Μια Τεράστια Έκρηξη», από 2 Οκτώβρη – 

 

Kατερίνα Μαυρογεώργη

Κατερίνα Μαυρογεώργη

Την πρώτη ημέρα στο σχολείο θυμάμαι μια βοή από παιδικές φωνές στο προαύλιο και τη φωνή του διευθυντή, πειραγμένη όπως ακουγόταν από τα μικρόφωνα. Αυτή η φωνή και το μικροφωνικό εφέ με έκαναν να νυστάξω, παρόλο που είχα σηκωθεί με όρεξη. Το φως, πόσο ανάλαφρα φαίνονταν όλα στις εφτάμιση το πρωί, διάφανα. Θυμάμαι πόσο εντύπωση μου έκαναν τα παιδιά της πέμπτης και της έκτης, μου φάνηκαν σαν έτοιμοι άνθρωποι ενήλικες και εμείς, τα πρωτάκια, νάνοι μπροστά τους.

Είχα μεγάλη χαρά και ενθουσιασμό γιατί στο σπίτι είχα βαρεθεί πλέον, χρειαζόμουν παρέα και ερεθίσματα, οπότε ήμουν πολύ περίεργη και έτοιμη για αυτό που ερχόταν. Μας έβαλαν στην τάξη και μετά σε θρανία δυο δυο.

Έβαλαν κοντά μου τον Γιάννη, και αμέσως γίναμε φίλοι. Κάτσαμε μαζί όλη τη χρονιά. Είχε πολύ χιούμορ και γελάγαμε συνέχεια, κρυφά όμως γιατί είχαμε καταλάβει ότι καλό είναι στο σχολείο να κάνεις πως είσαι φρόνιμος. Θυμάμαι δυο τρία παιδιά να κλαίνε και να λένε πως θέλουν να γυρίσουν σπίτι τους και εγώ να θέλω να τους πω, μα γιατί αφού θα περάσουμε τέλεια τώρα! Είμαστε πολλά παιδιά μαζί χωρίς γονείς, θα γίνει χαμός! Ακόμα δεν είχα καταλάβει πως και οι δάσκαλοι και τα μαθήματα παίζουν κάποιο ρόλο στη συνθήκη σχολείο.

Θυμάμαι επίσης το διάλειμμα, μου φάνηκε πως ήταν η καλύτερη εφεύρεση του κόσμου. Τις βρύσες, που έπρεπε να σκύψεις για να πιεις , έβγαινε μια κλωστή νερό ίσα ίσα. Το πόσο αχανές μου φαινόταν το προαύλιο, με δύο πανύψηλους ευκαλύπτους και γεμάτο παιδιά να τρέχουν. Όλα ήταν νέα και περιπετειώδη, έτσι θυμάμαι να νιώθω την πρώτη ημέρα στο σχολείο, ότι τώρα αρχίζει μια ζωή γεμάτη περιπέτειες.

 

– H Κατερίνα Μαυρογεώργη θα εμφανίζεται στην παράσταση «Τα Μάτια του Έρωτα» του Skrow Theater Group, που είναι βασισμένο στο «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας» του Σαίξπηρ –