«Όταν πεθαίνει η μητέρα της, η Λίζη Καλλιγά επισκέπτεται το χώρο του διαμερίσματος όπου εκείνη ζούσε. Σκεπάζει όλα τα έπιπλα με ένα διάφανο πλαστικό και τα φωτογραφίζει. Τα παγώνει στη σιωπή αυτής της αποχώρησης, αλλά και πριν αναχωρήσουν και αυτά. Τα πακτώνει στην ατμόσφαιρά τους, στις αναμνήσεις που εγείρουν, στις χειρονομίες της μητέρας της, σε ό,τι αυτά μπορούν ακόμα να ανακαλέσουν. Τα εμψυχώνει μ’ εκείνη την πνοή που τα ενέπνευσε και διέσωσε το σχήμα τους στον καταμετρημένο της χρόνο. Τα θωρακίζει έτσι μέσα στην αμηχανία του πένθους,  και τα καθιστά ορατά τον αργό του χρόνο», γράφει ο επιμελητής Αποστόλης Αρτινός για το φωτογραφικό πρότζεκτ της Λ. Καλλιγά «Πτυχώνοντας μια πνοή».

«Ένα διαμέρισμα, της μητέρας μου. Χρόνος: 2004 καλοκαίρι.

Η μητέρα έχει φύγει. Το διαμέρισμα που έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής της είναι άδειο από την παρουσία της. Τώρα πρέπει να αδειάσει και από τα πράγματά της. Όμως κάτι ακόμα μένει, εδώ, ανάμεσα και γύρω από τα έπιπλα και τα αντικείμενα, μια αναπνοή ζωής. Είμαι κι εγώ εκεί, τη νοιώθω, θέλω να την διατηρήσω όσο μπορώ.Το νάιλον με το μέτρο με βοηθάει καθώς επίσης και η φωτογραφική μου μηχανή. Μετά από 10 χρόνια αυτή η Αναπνοή υπάρχει ακόμα μέσα στις φωτογραφίες μου. Η μνήμη των αγαπημένων δεν φεύγει ποτέ», γράφει η εικαστικός Λίζη Καλλιγά.

Η Λίζη Καλλιγά επισκέπτεται τη μητέρα της, εκείνη κάθεται σε μια πολυθρόνα γύρω από την οποία έχει δημιουργήσει ένα μικρόκοσμο. Η Λίζη την αποκαλεί ΠολυθρόναΜητέρα και αποτελεί ένα ιδιαιτέρως σημαντικό κομμάτι του έργου της, στο οποίο απεικονίζει το σπίτι των αναμνήσεων, το μητρικό σπίτι ως κέλυφος μνήμης και ύπαρξης. Και μας παρουσιάζει μια σπουδαία και λεπταίσθητη καλλιτεχνική εργασία.