Κυριακή πρωί, ίσως η πρώτη ζεστή και ηλιόλουστη Κυριακή μετά από πολύ καιρό. Είναι ακόμα νωρίς, αλλά ήδη αρκετός κόσμος με ποδήλατα, πεζοί με παιδιά, με σκυλιά, με πατίνια μαζεύονται στον κήπο του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Είναι άνθρωποι όλων των ηλικιών που έρχονται από τη γειτονιά, αλλά και από πολύ μακριά, για να κάνουν μια βόλτα ή να δουν τι γίνεται εδώ. Πολλοί μοιάζουν να μην πιστεύουν ότι μπορούν να κάνουν ελεύθερα χρήση των εντυπωσιακών εγκαταστάσεων. Μέσα σε μια ώρα το πάρκο έχει γεμίσει. Καθημερινά υπάρχουν διάφορες δραστηριότητες ενηλίκων και παιδιών, με ελεύθερη είσοδο και ορισμένες φορές απλά με ηλεκτρονική προκράτηση θέσεων. Από γυμναστική και κηπουρική μέχρι internet of things, φωτογραφία και μουσική. Το Σαββατοκύριακο αυτές πληθαίνουν. Πρόκειται για εκδηλώσεις, δράσεις και εργαστήρια που διοργανώνονται και επιχορηγούνται από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, σε συνεργασία είτε με οργανώσεις για σταθερές δραστηριότητες, όπως γιόγκα, πιλάτες ή Tai Chi, είτε με εξωτερικούς συνεργάτες και εισηγητές ανάλογα με τη θεματική δράση.

Αυτή την Κυριακή, λοιπόν, επέλεξα δυο από τις δράσεις αυτές:

Η μία ήταν το Social ballroom με πρόγραμμα disco. Στο χώρο του Φάρου, στο ψηλότερο σημείο του Κέντρου με θέα στη θάλασσα και στο πράσινο. Θυμήθηκα την ερώτηση που μου έλεγαν ότι είχε κάνει ο αρχιτέκτονας του Κέντρου Renzo Piano όταν είχε πρωτοέρθει στον χώρο: «Πώς λέγεται η περιοχή είχε πει. Καλλιθέα. «Και πού είναι η καλή θέα;» Κι έτσι φτιάχτηκε ένας λόφος ώστε το όνομα να γίνει και πραγματικότητα.

Τώρα στον Φάρο, στην αίθουσα με το τζάμι γύρω γύρω και τα πολύχρωμα lounge καθίσματα στην άκρη, είχε μαζευτεί κόσμος για να συμμετέχει σε μάθημα χορού ντίσκο με δασκάλες από σχολή χορού. Περίπου μια Κυριακή το μήνα και σε συνεργασία με διάφορες σχολές χορού διοργανώνεται το social ballroom με μάθημα χορού και μετά πάρτι με διάφορους χορούς, όπως τάνγκο, σάλσα κλπ.

Τον άλλο μήνα ακολουθεί το ροκ’ ν’ ρολ. Κάποιοι είναι σταθεροί, κάποιοι άκουσαν μουσική και μπήκαν, κάποιοι δοκίμασαν για πρώτη φορά, άλλοι ήρθαν να χαζέψουν και παρασύρθηκαν με το ρυθμό. Μόνοι, με τον/την σύντροφό τους, με φίλους ή με τα παιδιά τους. Οι άντρες λιγότεροι, ως συνήθως, αλλά χορευταράδες, είχαν το προνόμιο να αλλάζουν τις ντάμες σαν τα πουκάμισα. Μεγάλα ηχεία και dj booth και… Ένα βήμα μπροστά, ένα πίσω, στροφή και πάμε, κι όλο και πιο γρήγορα και το χέρι ψηλά και στροβιλισμός και πάμε, και η μουσική δυναμώνει και τα πρώτα γέλια πέφτουν και «αυτός είναι ο τύπος σου» λέει η διπλανή μου στη φίλη της και «μια χαρά χορεύεις» λέει ο διπλανός μου στη δικιά του φίλη και με φιγούρες, “YMCA” και “Last night a Dj saved my life”. Το συνηθισμένο κυριακάτικο πρωινό μετατρέπεται σε κοινωνική εμπειρία και το μάθημα χορού μετατρέπεται σε ένα boogie πάρτι που ακούγεται έξω στο πάρκο και προκαλεί κι άλλους να μπουν και να χορέψουν. «Κάθε πότε γίνεται αυτό;», με ρωτάει μια κυρία που δε σταμάτησε να χορεύει. Κάθε μήνα. «Κάθε μέρα έπρεπε να γίνεται!», είναι η απάντηση.

  

Και τι θα ήταν ένας κήπος χωρίς κηπουρική; Οι κηπουρικές ασχολίες έχουν βασική θέση στο πρόγραμμα εκδηλώσεων του ΚΠΙΣΝ. Στον Λαχανόκηπο του πάρκου υπάρχουν οριοθετημένα παρτέρια με την κατάλληλη υποδομή που περιμένουν να πρασινίσουν από τις σχετικές δραστηριότητες: Κηπουρική για μικρούς, για μεγάλους, κομποστοποίηση, αστική γεωργία και βιολογικές καλλιέργειες….

«Οι Κηπουροί του Πάρκου»το εργαστήρι που πήγα, απευθυνόταν σε παιδιά 5-9 ετών. Αφού έγινε η σχετική εισαγωγή, οι υπεύθυνοι τα εφοδίασαν με τσουγκράνες και σκαλιστήρια και η δουλειά άρχισε. «Είμαστε σε χρυσωρυχείο!», έλεγε το ένα. «Αυτή η τρύπα είναι καλή;», ρωτούσε όλο αγωνία το άλλο.

Το σκάλισμα ολοκληρώθηκε, ο άνηθος, το σέλινο και τα μαρούλια βγήκαν από τα γλαστράκια και μπήκαν με τις ρίζες τους σε μια ωραία σειρά στο χώμα και τώρα ξεκινάει το πότισμα με απαλές κινήσεις, το πρώτο δρόσισμα των φυτών στο νέο τους σπίτι.

Λίγο πιο μετά υπήρχε και άλλη μια δράση, αυτή τη φορά όχι τόσο γνωστή. Το 15ο Παγκόσμιο InstaMeet: Οι instagramers μαζεύονται μια μέρα σε όλο τον κόσμο για μια Instagram δράση με συγκεκριμένη θεματική. Φέτος η θεματική ήταν η καλοσύνη και το σημείο συνάντησης στην Αθήνα ήταν το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Εκεί εμπνεύστηκαν, φωτογράφησαν, διέδωσαν.

Κατεβαίνοντας από το πάρκο προς το Κανάλι και την Αγορά, είδα κόσμο να παίζει στο πράσινο ή να κάνει πικνίκ κάτω απ’ τον ίσκιο μιας ελιάς. Είδα τα ποδήλατα που νοικιάζονται για βόλτες στο χώρο. Λίγο πιο πέρα η καντίνα είχε ξεκινήσει να πουλά παγωτό μηχανής και ο κόσμος είχε μαζευτεί γύρω. Η ώρα μόλις είχε αλλάξει και η μέρα προμηνυόταν μακριά. Και όμορφη.