Ο μακρύς μήνας Ιανουάριος έφυγε σηματοδοτώντας το τέλος για κάποιες από τις πιο ενδιαφέρουσες εκθέσεις της περασμένης χρονιάς. Περιμένοντας λοιπόν τα highlights που μας έχουν τάξει τα μεγάλα ιδρύματα του Λονδίνου για τους επόμενους μήνες, ας ανατρέξουμε σε κάποιες από αυτές που μας έκαναν ιδιαίτερη αίσθηση, αλλά και σε κάποιες φρέσκες που έχουν ήδη εγκαινιάσει καλλιτεχνικά το 2018.

Η έκθεση των Ilya and Emilia Kabakov με τον κάπως αυστηρό τίτλο “Not Everyone Will Be Taken Into The Future” και τις επιβλητικές ονειρικές εγκαταστάσεις του μεγάλου Ρώσου δημιουργού στην Tate Modern, ήταν ένας από τους πιο εντυπωσιακούς καλλιτεχνικούς προορισμούς του ’17. Αν και κάποια έργα ήταν πιο απροσπέλαστα -σε πρακτικό επίπεδο-απ’ όσο θα ήθελε ο θεατής, υπήρξε μια πολύ καλή εισαγωγή στη ματιά των Kabakov.

Nina Vatolina's 1941 poster: ‘Don't Chatter! Be alert. In days like these, the walls have ears. It's a small step from gossip to treason.’ The David King Collection at Tate

Nina Vatolina’s 1941 poster: ‘Don’t Chatter! Be alert. In days like these, the walls have ears. It’s a small step from gossip to treason.’ The David King Collection at Tate

Αν πάντως ο δρόμος εξακολουθεί να σας πάει προς το ποτάμι, στην Tate Modern ακόμα τρέχουν δύο επίσης αξιοσημείωτες εκθέσεις. Το “Red Star Over Russia: A Revolution In Visual Culture 1905-55” είναι μια ενδιαφέρουσα ματιά στην οπτική επικοινωνία της Σοσιαλιστικής Ρωσίας με άφθονο και σπάνιο υλικό, ενώ σε περίπτωση που προτιμάτε κάτι πιο μοντερνιστικό, στον ίδιο χώρο τρέχει αυτό τον καιρό και η μεγάλη έκθεση του Modigliani όπου για πρώτη φορά εκτίθενται μαζί 12 από τα περίφημα γυμνά του.

Amedeo Modigliani - Nude 1917 Private Collection

Amedeo Modigliani – Nude 1917 Private Collection

Ευχάριστη, παρά την τραγική ιστορία που «διηγείται» –ο Μοντιλιάνι πεθαίνει στα 35 του και λίγο καιρό μετά η νεαρή σύντροφός του Jeanne Hébuterne και έγκυος στο δεύτερο παιδί τους αυτοκτονεί- η έκθεση είναι ιδανική για περπάτημα και ψιλή κουβέντα, γεμάτη οικείες εικόνες, πίνακες που έχουμε όλοι δει έστω και φευγαλέα ξεφυλλίζοντας βιβλία τέχνης ή περιοδικά, κάποια γνωστά, ή όχι και τόσο γνωστά, γλυπτά του και διάφορα γοητευτικά βιογραφικά στοιχεία και αφηγήσεις για τη ζωή του από φίλους του.

Ο Πικάσο, ο Brancusi, η Αχμάτοβα (με την οποία υπήρξαν εραστές για ένα φεγγάρι!), η υπέρκομψη κυρία Zborowska, ένας εξαίσιος Κοκτώ, η σχεδόν ρεμπέτικη φιγούρα του Paul Guillaume, η πανέμορφη αλλά θλιμμένη Jeanne, τα κορίτσια με τα αυστηρά καρέ και τους ψηλούς λαιμούς, όλες και όλοι έχουν κάτι να πουν για τη ζωή του Αμαντέο, που αν και έφυγε τόσο νέος πρόλαβε να αφήσει τόσο πλούσιο, αγαπημένο και αξιομνημόνευτο έργο. Συν μια virtual βόλτα στο ατελιέ του με την ειδική εγκατάσταση που έχει στηθεί στην γκαλερί 10 της έκθεσης και η οποία δικαιολογεί την μάλλον τσιμπημένη τιμή του εισιτηρίου.

Φεύγοντας από την Tate και αν ακόμα έχει κανείς αντοχές μπορεί να επισκεφτεί με 10-15 λεπτά περπάτημα την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, καυστική και πολιτική ομαδική έκθεση του Imperial War Museum πάνω στην τέχνη μετά την 11η Σεπτεμβρίου, Age of Terror: Art after 9/11 που θα τρέχει μέχρι τα τέλη Μαΐου. Μεγάλα ονόματα όπως οι Gerard Richter, Mona Hatoum, Jenny Holtzer Ai Weiwei, Chapmans, Tony Oursler, εκθέτουν μαζί με εξίσου ή λιγότερο γνωστούς δημιουργούς του Δυτικού και μη κόσμου την καλλιτεχνική τους προσέγγιση τόσο στα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου του 2001, όσο και σε όλα όσα αυτή η μέρα ορόσημο σήμανε για τον κόσμο στη συνέχεια και όλα αυτά τα χρόνια σε κοινωνικό, ανθρωπιστικό και γεωπολιτικό επίπεδο.

IWM London, Age of Terror Exhibition

IWM London, Age of Terror Exhibition

Μια έκθεση που ξεχώρισε τον περασμένο μήνα στην ίδια περιοχή, του Vauxhall, ήταν και το Sweet Liberty με τη νεο-ποπ χιουμοριστική ματιά του Dan Collen που όχι μόνο διαπέρασε τους τοίχους της Newport Str.Gallery, αλλά και τη γέμισε ασύδοτα με κρυστάλλινα μπαλόνια και αποτσίγαρα, καρτούν ήρωες, γκράφιτι και πίνακες από τσίχλες.

Μαζί με τους Καμπάκοφ και τον Collen, μέσα στον Γενάρη τελείωσαν δύο ακόμα μεγάλες εκθέσεις της πόλης. Aυτή του, Basquiat, “Basquiat: Boom for Real” στον όμορφο χώρο της Barbican (άλλη περίπτωση καλλιτέχνη που έμεινε για λίγο στον κόσμο μας μεν, άφησε πολλά δε, σε μια πολύ καλοστημένη και χορταστική έκθεση της οποίας τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν με τρελούς ρυθμούς) και της καινούριας δουλειάς των Gilbert and George στην White Cube όπου γιόρτασαν τα 50 χρόνια της συνεργασίας τους σε μια έκθεση με κέντρο τα γένια και τον όχι εύκολα αποδόσιμο τίτλο “The Beard Pictures And Their Fuckosophy”, που μπορείτε ωστόσο να επισκεφθείτε αυτές τις μέρες στην Αθήνα, στη γκαλερί Bernier Eliades μέχρι τις 22 Φεβρουαρίου. Οι γνωστές κατακερματισμένες επιφάνειες, ο οξύς σαρκασμός, η σκατολογική τους αισθητική, ο σχολιασμός της υποκρισίας του καθωσπρεπισμού και της σεμνότητας, η αντιμετώπιση του κόσμου σαν μαγική εικόνα, ήταν όλα εκεί.

Hans-Peter Feldmann, 9/12 Front Page

Hans-Peter Feldmann, 9/12 Front Page

Τέλος αν έχετε διάθεση για strolling με παιδική παρέα, στο V&A τρέχει αυτό τον καιρό και μέχρι τον Απρίλιο, μια συναρπαστική έκθεση για μικρούς και μεγάλους γύρω από έναν αγαπημένο ήρωα των παιδιών, τον Winnie-the-Pooh. Στο Winnie-the-Pooh: Exploring a Classic μπορεί κανείς να θαυμάσει τη σχεδιαστική δεινότητα του E. H. Shepard, να τριγυρίσει μέσα σε σκηνικά αγαπημένων βιβλίων και να απολαύσει τον χαριτωμένο αρκούδο στην πορεία του από τις αρχές του 20ού αιώνα μέχρι σήμερα. (Κάντε μια βόλτα και από το site της έκθεσης, τα γραφικά είναι επίσης απολαυστικά).

Winnie the-Pooh Exploring a Classic (c) Victoria and Albert-Museum, London

Winnie the-Pooh Exploring a Classic (c) Victoria and Albert-Museum, London

 

Κεντρική φωτογραφία άρθρου: ©AP Photo/Matt Dunham

Info εκθέσεων:

Red Star Over Russia: A Revolution In Visual Culture 1905-55 | 8 Νοεμβρίου 2017 – 18 Φεβρουαρίου 2018 | Tate Modern

Age of Terror: Art after 9/11 | έως 28 Μαΐου 2018 | Imperial War Museum

Winnie-the-Pooh: Exploring a Classic | έως 8 Απριλίου 2018 | Victoria and Albert Museum