Είναι γνωστό ότι ο χώρος της τέχνης είναι ιδιαίτερα σκληρός. Με δεδομένη, σε παγκόσμιο επίπεδο, την αυξανόμενα μειωμένη υποστήριξη των τεχνών έναντι των θετικών επιστημών, είναι πραγματικά συγκινητικός ο αγώνας των καλλιτεχνών να επικρατήσουν. Σε πείσμα αντίξοων, σχεδόν εχθρικών, συνθηκών, ακολουθούν το ένστικτό τους που τους παρακινεί να επιμείνουν στο όραμά τους και να προσφέρουν στον πολιτισμό.

Συχνά οι καλλιτέχνες εργάζονται επίπονα για μεγάλο χρονικό διάστημα, προκειμένου να παρουσιάσουν το απόσταγμα της έρευνάς τους – ένα δυνατό εικαστικό έργο με ταιριαστά υλικά και σε σωστή κλίμακα, που να μεταφέρει αυτό που εναλλακτικά θα χρειαζόταν «χίλιες λέξεις». Αυτή η παρουσίαση έχει μικρή χρονική διάρκεια, αλλά, εάν το έργο σταθεί τυχερό, θα αναγνωρισθεί και θα εκτιμηθεί πρωτίστως από το φιλότεχνο κοινό. Στην καλύτερη περίπτωση θα το φροντίσει ο νέος του κάτοχος – γκαλερίστας ή συλλέκτης. Διαφορετικά θα το φυλάξει ο δημιουργός του ως σημαντικό τεκμήριο της συγκεκριμένης προσπάθειάς του. Σε κάθε περίπτωση, αυτό το έργο αποτελεί εφαλτήριο για τη συνέχεια στη δημιουργική πορεία του καλλιτέχνη.

Στο Λονδίνο ο ανταγωνισμός μεταξύ καλλιτεχνών είναι τεράστιος και αδυσώπητος. Η διαδικτυακή βάση δεδομένων Α-Ω Μουσείων και Γκαλερί του Λονδίνου αριθμεί 337 οργανισμούς. Εκεί παρουσιάζουν έργα τους καλλιτέχνες από το διεθνές στερέωμα. Η κίνηση είναι διαρκής και το σκηνικό αλλάζει ταχέως. Δε συμβαίνει συχνά να ακούγονται ελληνικά ονόματα. Η αλήθεια είναι ότι εξαιτίας της βαθιάς κρίσης στην Ελλάδα, έχει συγκεντρωθεί στο Λονδίνο μεγάλος αριθμός καλλιτεχνών. Η ευκαιρία, όμως, παρουσίασής τους είναι δυσεύρετη και αυτό ισχύει για καλλιτέχνες από όλες τις εθνικότητες. Πρόσφατα σε διαφορετικές γκαλερί ακούστηκαν ανεξάρτητα τα ονόματα δύο Ελληνίδων – της Στέλλας Καπεζάνου και της Σοφίας Μητσώλα. Κάθε καλλιτέχνιδα παρουσίασε από ένα έργο, που σε αμφότερες περιπτώσεις είναι εξαιρετικό.

Στέλλα Καπεζάνου, Και ζούσαν αυτοί καλά, 2017, ακρυλικά σε καμβά (170 x 130 εκ).

Στέλλα Καπεζάνου, Και ζούσαν αυτοί καλά, 2017, ακρυλικά σε καμβά (170 x 130 εκ)

Η Στέλλα Καπεζένου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977.  Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με βραβείο και τιμητική υποτροφία από το ΙΚΥ για την 1η θέση στις εισαγωγικές εξετάσεις το 2011. Παρακολουθεί το Μεταπτυχιακό στις Εικαστικές Τέχνες, με υποτροφία της Μότορ Όιλ, στο Κολλέγιο Τεχνών του Τσέλσυ του Λονδίνου, όπου τιμήθηκε με το βραβείο Φρανκ Μπόουλινγκ, OBE, RA. Τώρα συμμετέχει στην έκθεση Ατομικού Βραβείου Φιναλίστ της Γκαλερί Κιάρα Γουίλιαμς, που είναι ένα ετήσιο βραβείο σύγχρονης τέχνης ανοιχτό σε καλλιτέχνες όλων των ηλικιών, που εργάζονται σε ποικίλα μέσα. Στην ουσία νικητές αυτού του βραβείου είναι και οι 10 συμμετέχοντες καλλιτέχνες.

Από αριστερά η Σήλια Πήτσεϋ, Φαρούκ Άκμπαρ, Στέλλα Καπεζάνου, Νικόλαος Παναγιωτόπουλος και Χάριετ Τάνσγουελ στη Γκαλερί Κιάρα Γουίλιαμς, Λονδίνο, 30 Μαΐου 2017.

Από αριστερά η Σήλια Πήτσεϋ, Φαρούκ Άκμπαρ, Στέλλα Καπεζάνου, Νικόλαος Παναγιωτόπουλος και Χάριετ Τάνσγουελ στη Γκαλερί Κιάρα Γουίλιαμς, Λονδίνο, 30 Μαΐου 2017.

Η Στέλλα Καπεζάνου λέει: «Αυτό που ενδιαφέρομαι να αποτυπώσω στα έργα μου, είναι σκηνές της καθημερινής ζωής και συνήθειες που θεωρούνται καθημερινές, ανθρώπων που ζουν στις καπιταλιστικές, υλιστικές κοινωνίες των αναπτυγμένων χωρών της Δύσης, και να προσεγγίσω κριτικά τις πεποιθήσεις των κοινωνιών αυτών. Στόχος μου είναι να αιχμαλωτίσω τη σκέψη ανθρώπων που φαίνονται αποκομμένοι από το περιβάλλον τους, που αυτοπροσδιορίζονται από την προσωπικότητα και όχι τη ψυχή τους και τελικά την προσωρινότητα, την παρακμή και τη θνητότητα του είδους. Με ιντριγκάρουν θέματα που δε στοχεύουν να κατηγοριοποιηθούν ως “υψηλή τέχνη”, κοινά στο μάτι του θεατή, ο οποίος, κοιτώντας τους πίνακές μου, καλείται να παρατηρήσει βαθύτερα όσα συμβαίνουν γύρω του. Οι πίνακες μου φαίνονται μη πραγματικοί, γιατί έτσι είναι. Αποτυπώνουν σκηνές που δε θα μπορούσαν ποτέ να έχουν συμβεί. Ο ουρανός είναι ιδανικός, το χορτάρι έχει το τέλειο πράσινο. Ο κόσμος δεν αποδίδεται έτσι όπως είναι, αλλά όπως εγώ επιθυμώ να τον προσλάβω». Το έργο της Καπεζάνου, με τίτλο «Και ζούσαν αυτοί καλά» αναπαριστά την καλλιτέχνιδα με έναν συμφοιτητή της σαν ένα ζεύγος, που δεν είναι, έναντι ενός οικειοποιημένου έργου του Κρίστοφερ Γουλ που αναγράφεται με κεφαλαία γράμματα «πούλησε το σπίτι, πούλησε το αυτοκίνητο, πούλησε τα παιδιά». Διακατέχεται από μία έντονη ειρωνεία για την ιδανική ανθρώπινη κατάσταση.

Η Σοφία Μητσώλα με το έργο της στη Γκαλερί Τσάλτον, Λονδίνο, 30 Μαΐου 2017.

Η Σοφία Μητσώλα με το έργο της στη Γκαλερί Τσάλτον, Λονδίνο, 30 Μαΐου 2017

Η Σοφία Μητσώλα γεννήθηκε το 1992 και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Το  2015 αποφοίτησε με άριστα από το 4ο εργαστήριο Ζωγραφικής του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών, του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Από τον Σεπτέμβριο του 2016 παρακολουθεί το Μεταπτυχιακό Ζωγραφικής στη Σχολή Καλών Τεχνών Σλέιντ του UCL, για το οποίο έχει λάβει την Υποτροφία στη Μνήμη του Γιούαν Γιούγκλοου. Τώρα συμμετέχει στην έκθεση με τίτλο «Η πολιτική των πάρα πολλών δείπνων του πεταμού», για συνολικά 7 φοιτητές της Σλέιντ, στη Γκαλερί Τσάλτον.

Η Σοφία Μητσώλα λέει: «H δουλειά μου επικεντρώνεται στην εξερεύνηση των σχέσεων της γεωμετρίας και του χρωματικού πεδίου, της παράστασης και της αφαίρεσης, του φυσικού και του άυλου. Το ενδιαφέρον μου για την υλικότητα της ζωγραφικής, με οδηγεί να αναζητήσω το φως και το βάθος στη ζωγραφική μέσα από απόλυτα επίπεδα χρώματα και διαφάνειες, ενώ παράλληλα οι χρωματικές μου επιλογές προέρχονται από τα σύγχρονα κινούμενα σχέδια και τη γραφιστική. Eπηρεασμένη από τις καθημερινές προσωπικές εμπειρίες προσεγγίζω τη θεματική μου – τεχνητά και φυσικά περιβάλλοντα όπου η προοπτική έχει τους δικούς της κανόνες και η απουσία υπονοεί την παρουσία του ανθρώπου. To έργο “Η Πυρπόληση της Μοναχής” είναι το ουτοπικό  και την ίδια στιγμή δυστοπικό όραμα της πραγματικότητας, αποτέλεσμα της αισθητικής που έχει διαμορφωθεί από τις εικόνες του φυσικού και του σύγχρονου ψηφιακού κόσμου». Εμπνευσμένη από την αισθητική του Ρόναλντ Μπρούκς Κιτάι, η Μητσώλα γεννά έναν κόσμο που είναι τόσο καινούργιος όσο και αρχετυπικός.

Οι δύο νέες Ελληνίδες καλλιτέχνιδες προσφέρουν κάθε μία από τη σκιά της ιδιαίτερα έργα τέχνης με άποψη για τη σύγχρονη ζωή. Είναι άξιες προσοχής και υποστήριξης από το διεθνές φιλότεχνο κοινό.

Σοφία Μητσώλα, Η Πυρπόληση της Μοναχής, 2017, λάδι σε καμβά, 160 x 140 εκ.

Σοφία Μητσώλα, Η Πυρπόληση της Μοναχής, 2017, λάδι σε καμβά, 160 x 140 εκ