Ο διάσημος αρχιτέκτονας Ιεό Μινγκ Πέι, νικητής του βραβείου Pritzker αρχιτεκτονικής το 1983, έγινε 100 ετών. Ο Πέι γεννήθηκε στην Κίνα στις 26 Απριλίου του 1917 και μετακόμισε στις ΗΠΑ για να σπουδάσει αρχιτεκτονική.

Είναι ο αρχιτέκτονας που κυριολεκτικά «φύτεψε» μια πυραμίδα έξω από το Λούβρο, στην καρδιά του παρισινού παλατιού, δημιούργησε κατά τη διάρκεια της αξιοσημείωτης καριέρας του μουσεία και κτίρια με ασυνήθιστα σχήματα.

Αυτά είναι έξι από τα πιο ονομαστά μουσειακά αρχιτεκτονικά του κτίρια:

Ι.Μ. Pei, Des Moines Art Center, πτέρυγα Γλυπτικής, 1968

Ι.Μ. Pei, Des Moines Art Center, πτέρυγα Γλυπτικής, 1968

Το πρώτο μουσείο που σχεδίασε ο Πέι ήταν η πτέρυγα γλυπτικής του κέντρου τέχνης Des Moines, το οποίο σχεδιάστηκε για να φιλοξενεί μνημειακά γλυπτά. Χρειάστηκε να είναι διπλάσιο από το ύψος του υπάρχοντος κτηρίου που είχε σχεδιάσει ο Eliel Saarinen, αλλά ο Πέι έχτισε τη νέα πτέρυγα στη βάση μιας πλαγιάς, κρατώντας σε απόσταση το μεγαλύτερο κτίριο και ενσωματώνοντας μια πισίνα για να ισορροπήσει τη διαφορά ύψους με την αντανάκλαση του νερού.

Μουσείο Μίχο, Κιότο, Ιαπωνία (1997)

Η δημιουργικότητα του Πέι συνέδεσε το σύγχρονο αυτό σχέδιο με την παράδοση, τοποθετώντας το μεγαλύτερο μέρος του μουσείου από χάλυβα, γυαλί και ξύλο κάτω από το έδαφος στην πλαγιά ενός βουνού. Μόλις αυτή την εβδομάδα η Louis Vuitton ανακοίνωσε τα σχέδιά της  για να χρησιμοποιήσει το μουσείο για τη συλλογή της Cruise του 2018.

Μουσείο Ισλαμικών Τεχνών, Ντόχα, Κατάρ (2008)

Μουσείο Ισλαμικών Τεχνών, Ντόχα, Κατάρ (2008)

Ο Πέι σταμάτησε τη συνταξιοδότησή του προκειμένου να χτίσει αυτό το μουσείο, το οποίο ολοκληρώθηκε όταν ήταν 91 ετών. Ενώ προετοίμαζε το έργο, πέρασε έξι μήνες ταξιδεύοντας στη Μέση Ανατολή για να βυθιστεί στις αρχιτεκτονικές παραδόσεις της περιοχής και τελικά να ενσωματώσει στο τελικό του σχέδιο γεωμετρικά σχέδια, που αποτελούν ένα ισχυρό χαρακτηριστικό της ισλαμικής τέχνης.

Μουσείο Σούζου, Σούζου, Κίνα (2006)

Μουσείο Σούζου, Σούζου, Κίνα (2006)

Το κτίριο για αυτό το μουσείο κινεζικής τέχνης και βιοτεχνίας αντλεί από την παραδοσιακή κινεζική αρχιτεκτονική, με ασβεστωμένη τοιχοποιία και κεραμίδια ενσωματωμένα σε ένα νέο, αναμφισβήτητα μοντέρνο σχέδιο. Το έργο, ένα από τα τελευταία του Πέι, ήταν το θέμα ενός επεισοδίου της σειράς PBS American Masters.

Ανατολική Πτέρυγα, Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης, Ουάσιγκτον, DC (1978)

Ανατολική Πτέρυγα, Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης, Ουάσιγκτον, DC (1978)

Με τους δυο όγκους να δημιουργούν την εντύπωση πύργων και την ταράτσα του τελευταίου ορόφου, η Ανατολική Πτέρυγα της Εθνικής Πινακοθήκης δημιουργεί μια τεράστια οπτική εντύπωση. Η επιτυχία αυτού του έργου του Πέι, οδήγησε στην ανάληψη του έργου της Πυραμίδας στο Λούβρο. Το κτίριο που άνοιξε πρόσφατα μετά από ανακαίνιση εξακολουθεί να θεωρείται ως ένα από τα αριστουργήματά του.

Η Πυραμίδα του Λούβρου, Παρίσι (1993)

Η Πυραμίδα του Λούβρου, Παρίσι (1993)

Σήμερα η Πυραμίδα του Πέι αποτελεί μια από τις πιο χαρακτηριστικές εικόνες της γαλλικής πρωτεύουσας διεθνώς. Η εντυπωσιακή κατασκευή από γυαλί και μέταλλο ως νέα είσοδος στο μουσείο του Λούβρου, αποτέλεσε έναν τόπο σφοδρής αντιπαράθεσης όταν κατασκευάστηκε το 1989, με φανατικούς φίλους και επικριτές. «Στο Παρίσι είδα τις πιο θυμωμένες ματιές», είχε εξομολογηθεί ο Πέι. «Μετά το Λούβρο, σκέφτηκα ότι κανένα έργο δεν θα ήταν πολύ δύσκολο».

Κεντρική φωτογραφία άρθρου: ©Pierre Gleizes/AP via The Guardian