Η αυτοδίδακτη Γαλλίδα φωτογράφος Julie de Waroquier και παράλληλα καθηγήτρια φιλοσοφίας, μπήκε στο μαγικό κόσμο της φωτογραφίας πριν από λίγα χρόνια με αφορμή ένα δώρο γενεθλίων, κι από τότε προσπαθεί να δημιουργήσει ένα δικό της απόκοσμο περιβάλλον μέσα από τη βοήθεια της φωτογραφικής της μηχανής και του Photoshop.

Η δουλειά της άρχισε να γίνεται γνωστή το 2010 και από τότε έχει ανοίξει τα φτερά της εκθέτοντας τις φωτογραφίες της συχνά. Παράλληλα το μαγικό «κλικ» της, τράβηξε το ενδιαφέρον περιοδικών και δισκογραφικών εταιρειών, που συνεργάζονται μαζί της για να προσδώσουν νέο ύφος σε edotorial και εξώφυλλα δίσκων.

Με αφορμή την έκθεση της δουλειάς της «Dreamalities» στην Blank Wall Gallery στην Κυψέλη, από 8 έως 21 Σεπτεμβρίου, μας απαντάει σε μερικές ερωτήσεις για τη δουλειά και τη ζωή της γύρω από τη φωτογραφία και το έργο της.

The weight of groans

Πότε ξεκίνησες να ενδιαφέρεσαι για τη φωτογραφία;
Ξεκίνησα μάλλον τυχαία, όταν έλαβα μια μικρή φωτογραφική μηχανή στα 18α γενέθλιά μου σχεδόν πριν από δέκα χρόνια. Σύντομα ανακάλυψα ότι μου αρέσει να δημιουργώ ιστορίες και απόκοσμες εικόνες, από το να τραβάω ενθύμια από διακοπές. Ήμουν τότε στο μέσο μιας πολύ απαιτητικής περιόδου στην σχολή μου, κι έτσι η φωτογραφία έγινε ένα προσωπικό μέσο διεξόδου και ελεύθερης έκφρασης.

The violence behind

Η φιλοσοφία επηρεάζει με κάποιο τρόπο την έμπνευσή σου;
Η φιλοσοφία και η φωτογραφία δεν μπλέκονται εύκολα μεταξύ τους. Όντως, η φωτογραφία έχει να κάνει με την ελευθερία και την έμπνευση, ενώ η φιλοσοφία έχει να κάνει κυρίως με τη λογική και τη μεθόδευση. Είναι σαν δύο διαφορετικές γλώσσες, σα να προσπαθείς να εκφράσεις την ίδια ιδέα μέσα από λέξεις και εικόνες. Παρ’ όλα αυτά, είναι αλήθεια ότι η φιλοσοφία με βοηθάει να οπτικοποιώ και να αντιλαμβάνομαι τις εικόνες που δημιουργώ, με βοηθάει να αναλύω τον λόγο για τον οποίο έχω μια ιδέα και τι σημαίνει. Φυσικά, από καιρό σε καιρό διαβάζοντας ένα βιβλίο φιλοσοφίας, προφανώς και μου έρχονται νέες ιδέες.

The-weight-of-time

Ποιες είναι οι τεχνικές που χρησιμοποιείς στην δουλειά σου έτσι ώστε να έχεις αυτό το αποτέλεσμα στις φωτογραφίες σου (αν αυτό δεν είναι μυστικό φυσικά);
Κατά τη διάρκεια μιας φωτογράφισης προσπαθώ να «πιάσω» ένα όμορφο και φυσικό φως κατά το πρωί ή κοντά στη δύση, τα απαλά φυσικά χρώματα δίνουν μία ονειρική ατμόσφαιρα. Μετά πάντα κάνω edit τις φωτογραφίες στο Photoshop. Τις περισσότερες φορές όταν τραβάω μία φωτογραφία ξέρω ήδη τι αποτέλεσμα θέλω να βγάλω, άρα η φωτογράφιση και η επεξεργασία δεν είναι δύο διαφορετικές δραστηριότητες για μένα. Κυρίως μου αρέσει το curves tool, το οποίο υπάρχει στα περισσότερα προγράμματα επεξεργασίας. Δημιουργεί απαλά χρώματα τα οποία δεν μπορείς να τα έχεις στην πραγματική ζωή (στην ουσία είναι η πραγματικότητα που φτιάχνεται με ωμά χρώματα). Επίσης συχνά κάνω συνδυασμό από δύο φωτογραφίες, έτσι ώστε να βγάλω ακριβώς αυτό που έχω στο μυαλό μου.

Soul storm

Πότε άρχισε να γίνεται η δουλειά σου γνωστή στο ευρύτερο κοινό; Αυτό επηρέασε τη ζωή σου και τους στόχους σου;
Ήτανε το Νοέμβριο του 2010, όταν υπέγραψα το πρώτο μου συμβόλαιο (ήταν η φωτογράφιση για το cd μιας αμερικανικής μπάντας), είχα τις δύο πρώτες μου εκθέσεις, όπως και την πρώτη μου μεγάλη δημοσίευση σε ένα εθνικό περιοδικό. Μου δίνει κίνητρο να κάνω το καλύτερο. Μου άλλαξε τη ζωή σίγουρα, γιατί ποτέ δεν είχα σαν πλάνο να γίνω επαγγελματίας φωτογράφος και να παίρνω μέρος σε τόσο ενδιαφέροντα πρότζεκτ. Δεν άλλαξα τελείως πάντως τους στόχους μου, μιας και είναι μια απόφασή μου να μην παρατήσω την φιλοσοφία. Μου αρέσει να ισορροπώ τη ζωή μου μεταξύ των δυο εργασιών και όχι να μείνω προσηλωμένη σε μια δραστηριότητα.

The weight of your words

Πρόσεξα ότι έχεις την δουλειά σου στα social media προφίλ σου, αυτό δεν υποβαθμίζει το έργο σου καλλιτεχνικά; Εννοώ, γιατί κάποιος να επισκεφθεί μια γκαλερί όταν τα πάντα βρίσκονται στο διαδίκτυο;
Πιστεύω ότι τα social media και οι γκαλερί είναι δυο διαφορετικοί τρόποι για να υποστηρίξεις την τέχνη. Στα social media  ξέρουμε ότι ο κόσμος πιθανώς δεν θα αγοράσει αυτό που βλέπει, γιατί δεν είναι αυτό που ψάχνουν. Από την άλλη τα social media είναι ένας τρόπος ν αγγίξεις πολλούς διαφορετικούς ανθρώπους, χωρίς απαραίτητα να το περιμένουν. Η έκθεση σε μια γκαλερί είναι κάτι τελείως διαφορετικό, καθώς γνωρίζουμε ότι οι επισκέπτες είναι πιθανοί αγοραστές. Γι’ αυτό το λόγο οι εκθέσεις είναι ο καλύτερος τρόπος να κάνεις μια καλλιτεχνική προσέγγιση με λεπτομέρεια, καθώς και να παρουσιάσεις υπογεγραμμένες εκτυπώσεις σε μεγάλη ανάλυση. Στην γκαλερί ο θεατής μπορεί να δει τις φωτογραφίες σαν πραγματικά έργα τέχνης, που είναι σίγουρα ο καλύτερος τρόπος να ανακαλύψεις τη φωτογραφία.

Abysses

Αυτή τη στιγμή εκθέτεις τη δουλειά σου στην Αθήνα. Έχεις επισκεφθεί πότε την Ελλάδα;
Δυστυχώς όχι ακόμα, αλλά είναι ένα από τα όνειρα μου. Συγκεκριμένα ήμουν πάντα πολύ ενθουσιασμένη με την αρχαία Ελλάδα και την ιστορία αυτής της χώρας. Το να εκθέτω στην Αθήνα είναι μια μοναδική ευκαιρία και είμαι ενθουσιασμένη γι’ αυτό.

Ποιά είναι τα μελλοντικά πλάνα σου, σαν καλλιτέχνης και σαν άνθρωπος;
Εύχομαι να μπορώ να συνεχίσω να συνδυάζω τις δυο μου δουλείες, Πάντα θέλω να δημιουργώ φωτογραφικές σειρές και να δουλεύω πάνω σε καινούργια πράγματα. Θα ήθελα να ταξιδεύω πιο πολύ, να πάρω έμπνευση από διαφορετικές χώρες και κουλτούρες.

Dress like a woman


Info έκθεσης: 

«Dreamalities» | 8 – 21 Σεπτεμβρίου | Blank Wall Gallery | Επιμέλεια έκθεσης: Μάρκος Δολόπικος