Τετρακόσια έργα του Ρόι Λιχτενστάιν από το ίδρυμά του παίρνουν το δρόμο για το Μουσείο Αμερικανικής τέχνης Whitney, το οποίο έχει ήδη μια μακρά ιστορία παρουσίασης του έργου του εμβληματικού Αμερικανού καλλιτέχνη.

Πίνακες, γλυπτά, εκτυπώσεις, κολάζ, σχέδια, φωτογραφίες, μια συλλογή τεκμηρίων που επιλέχθηκε από μια ομάδα επιμελητών, συντηρητών, αρχειονόμων και εκπαιδευτικών θα αποτελέσουν το βασικό υλικό μιας σειράς δημόσιων και εξειδικευμένων εκδηλώσεων στο κοντινό Lichtenstein Studio το φθινόπωρο.

Τα επόμενα χρόνια το Ίδρυμα Λιχτενστάιν θα δωρίσει ένα μεγάλο μέρος του αρχειακού υλικού του καλλιτέχνη μέσω του οποίου επιχειρείται τόσο η κατανόηση του έργου του όσο και αυτή της τέχνης της εποχής του και της ιστορίας της μεταπολεμικής αμερικανικής τέχνης. Η ολοκλήρωση του δώρου από το Ίδρυμα Λιχτενστάιν θα περιλάβει και την ψηφιοποίηση των αρχείων του.

Whaam!

World’s Fair mural Roy Lichtenstein

Πρωτοπόρος της εφήμερης τέχνης ο Νεοϋορκέζος ζωγράφος και γλύπτης Ρόι Λιχτενστάιν είχε πάντα ως πρόθεση να δημιουργήσει μια τέχνη μη παραδεκτή, μια τέχνη που να μην μπορεί να κρεμαστεί σε τοίχο. Μάλλον ευτυχώς για εμάς δεν τα κατάφερε, παρόλο που το περιοδικό Life αναρωτιόταν αν ήταν ο χειρότερος ζωγράφος του κόσμου και οι τεχνοκριτικοί δεν μπορούσαν να γράψουν λέξη για τα έργα του που τα χάζευαν αμήχανα.

Τσιχλόφουσκες και ψητές πατάτες, πουά και δακρυσμένα κορίτσια, ερωτικές απογοητεύσεις, τα στοιχεία της αμερικανικής κουλτούρας, οι επιρροές της ευρωπαϊκής ζωγραφικής, το έργο του «ακαδημαϊκού της ποπ αρτ» αξίζει σήμερα εκατομμύρια δολάρια και μόνο εφήμερο δεν μπορεί να θεωρηθεί αφού με την απεικόνισή του καταγράφει την ιστορία μιας χώρας που πίστεψε μεν στο εφήμερο και μπόρεσε να του προσδώσει διαχρονική αξία.

Crying girl

In the car

Ο Ρόι Λιχτενστάιν γεννήθηκε στις 27 Οκτωβρίου 1923 στη Νέα Υόρκη. Το 1940 αποφασίζει να σπουδάσει Καλές Τέχνες στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Οχάιο,­ τα μαθήματα Ιστορίας της Τέχνης θα τα διακόψει η τριετής θητεία (1943 – ’46) του στον στρατό της κατακερματισμένης Ευρώπης.

Η δεκαετία του ’50 τον βρίσκει εγκατεστημένο στο Κλίβελαντ, όπου ζωγραφίζει και διδάσκει. Την εποχή αυτή θα αρχίσει να απαγκιστρώνεται από την επιρροή του κυβισμού, να μεταπηδά στην αφηρημένη τέχνη, να επιχειρεί τις πρώτες του δειλές εξπρεσιονιστικές πινελιές.

Η πρώτη του ατομική έκθεση φιλοξενείται στην γκαλερί Τζον Χέλερ της Νέας Υόρκης. Είναι η εποχή της ποπ αρτ αλλά ακόμα δεν το γνωρίζει κανένας. Έτσι, ο Άντι Γουόρχολ, ο Κλάες Όλντενμπεργκ, ο Τομ Βέσελμαν, ο Τζέιμς Ρόζενκουιστ και ο Ρόι Λιχτενστάιν συστεγάζονται για πρώτη φορά εν έτει 1962 στην γκαλερί του Σίντνεϊ Τζάνις, με τη μάλλον αμήχανη κατηγοριοποίηση «νέοι ρεαλιστές».

Collage for nude with white flower

Ο γκαλερίστας Λίο Καστέλι βλέπει πίσω από σχέδιο του Λιχτενστάιν την επόμενη σελίδα της αμερικανικής ζωγραφικής μετά τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό. Το κόμικ γίνεται πρωταγωνιστής των έργων του Λιχτενστάιν με ήρωες τον Κάπτεν Μάρβελ, τον Σούπερμαν και την Γουόντερ Γούμαν.

Ο πιο πιστός οπαδός της ποπ αρτ, ήταν ένας καλλιτέχνης με γούστο που μπορεί να φαινόταν προσβλητικό αλλά αντικατόπτριζε πάντα το βαθύτερο νόημα του εφήμερου, στο οποίο δεν έπαψε να πιστεύει μέχρι το τέλος της ζωής του σε ηλικία 73 ετών.

Ο Λιχτενστάιν δούλεψε μέχρι τέλους απομυθοποιώντας τη βιομηχανία των ειδώλων. Οι δικοί του ήρωες, τα έμψυχα και τα άψυχα είναι ακτινοβόλα, λιγότερο συμβολικά, πιο επαναστατικά και πιο ευαίσθητα. Είναι τα πόστερς στους τοίχους, οι ταπετσαρίες, οι ομπρέλες που πουλούν τα μουσεία, οι τσάντες, είναι ότι ανακυκλώνεται παλιώνει και πετιέται για να αντικατασταθεί ξανά και ξανά. Είναι αυτό που εκπροσωπεί ο Λιχτενστάιν σε όλο του το μεγαλείο.

POP

Drowning Girl

Grrrrrrrrrrr!!

Brushstroke

Interior with Waterlilies 1991

Woman Sunlight, moonlight