Παρασκευή 4 Νοεμβρίου. Το αεροπλάνο προσγειώνεται στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης. Ώρα, 9.15 το πρωί. Σε δύο ημέρες θα βρεθούμε πίσω στο ίδιο σημείο, έτοιμοι για την επιστροφή στην Αθήνα. Προς το παρόν, όμως, αυτό δεν μας απασχολεί.

Στο δρόμο προς την έξοδο, οι πρώτες αφίσες που σηματοδοτούν την έναρξη του 57ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης κάνουν την εμφάνισή τους. Φεύγουμε κατευθείαν για το κέντρο της πόλης. Η Θεσσαλονίκη υποδέχεται την 57η διοργάνωση και ολόκληρη η πόλη χορεύει στους ρυθμούς της. Περπατώντας στην Αριστοτέλους, στην Τσιμισκή, στην Παραλία, όλο και κάποια παρέα πετυχαίνεις να μιλάει για τις ταινίες που είδε ή σκοπεύει να δει. Καθημερινά, στο γυάλινο κουτί στην πλατεία Αριστοτέλους, ουρές σχηματίζονται από ανθρώπους κάθε ηλικίας που περιμένουν να βγάλουν τα εισιτήριά τους για κάποια επόμενη προβολή. Ανάμεσά τους και εμείς.

Εν αναμονή των εισιτηρίων στο γυάλινο κουτί της Πλατείας Αριστοτέλους

Εν αναμονή των εισιτηρίων στο γυάλινο κουτί της Πλατείας Αριστοτέλους

Η έναρξη έγινε την προηγούμενη μέρα (Πέμπτη 3 Νοεμβρίου), με την ταινία «Paterson» του αγαπημένου δημιουργού του ανεξάρτητου σινεμά, Τζιμ Τζάρμους, να ανοίγει την αυλαία στο Ολύμπιον. Το Φεστιβάλ στη φετινή του εκδοχή έρχεται παρουσιάζοντάς μας πρωτότυπα αφιερώματα, ταινίες του ανεξάρτητου σινεμά, καινούριες ενότητες και σχεδόν όλες τις ελληνικές παραγωγές της χρονιάς. Επιπλέον, την ελληνική πρεμιέρα τους κάνουν στη Θεσσαλονίκη μερικές από τις σημαντικότερες ταινίες που παρουσιάστηκαν φέτος σε μεγάλα διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ, όπως η ιστορία εκδίκησης «Εμποράκος» του Ασγκάρ Φαραντί ή το υπερφυσικό ψυχολογικό θρίλερ «Personal Shopper» του Ολιβιέ Ασαγιάς.

Νέοι δημιουργοί πρωταγωνιστούν στο «Out of Competition», το οποίο συμπληρώνει φέτος το «Διεθνές Διαγωνιστικό» τμήμα της διοργάνωσης με μια ευρεία γκάμα ταινιών, ενώ οι «Ανοιχτοί Ορίζοντες» επιστρέφουν δίνοντας το παρών με ανεξάρτητες κινηματογραφικές προτάσεις όπως η ταινία «Zoology» του Ιβάν Τβερντόβσκι ή το φιλμ κινουμένων σχεδίων του Σεμπαστιάν Λάουντενμπαχ  «The Girl without Hands», εμπνευσμένο από το παραμύθι των αδερφών Γκριμ. Το φεστιβάλ μάς καλεί να κοιτάξουμε «Μπροστά στον καθρέφτη» μέσα από το αφιέρωμά του με τίτλο «Αντι / Κατοπτρισμοί», όπου παρουσιάζονται 12 ταινίες, οι οποίες χωρισμένες σε ζευγάρια καθρεφτίζουν η μία την άλλη καθώς συνομιλούν μεταξύ τους.

Η αποθήκη Γ, στο Λιμάνι της Θεσσαλονίκης

Η αποθήκη Γ, στο Λιμάνι της Θεσσαλονίκης

Με τα εισιτήρια ανά χείρας είμαστε έτοιμοι να ταξιδέψουμε στους κόσμους που ανοίγονται μπροστά μας. Aπό την Ισλανδία ως το Ισραήλ και από την Πολυνησία ως τις ΗΠΑ, καινούριες εικόνες και διαφορετικές ιστορίες ξεδιπλώνονται μέσα από μία πληθώρα ταινιών.

Η δική μας διαδρομή ήταν μεγάλη και (ευτυχώς!) με πολλούς σταθμούς μέχρι να φτάσει στο τέλος της, την Κυριακή το βράδυ όταν και έπρεπε να αποχαιρετήσουμε τη φετινή διοργάνωση επιστρέφοντας στην Αθήνα. Αφετηρία μας, η Πολυνησία με την ταινία «Μισθοφόρος», το ντεμπούτο του Γάλλου σκηνοθέτη Sacha Wolff. Μια ταινία δυνατή, που σου δείχνει πόσο σκληρός αναγκάζεται να γίνει κάποιος όταν η ζωή του βάζει συνεχώς εμπόδια.

Στην είσοδο της Αποθήκης Δ

Στην είσοδο της Αποθήκης Δ

Επόμενος σταθμός η Κωνσταντινούπολη. Η Φωτεινή Σισκοπούλου σκηνοθετεί την ελληνοτουρκική ταινία «Μια Ιστορία της Πόλης» με πρωταγωνιστές τους Μυρτώ Αλικάκη και Kerem Can. Μαζί με τους ήρωες περπατάμε και εμείς στα σοκάκια της Κωνσταντινούπολης, απολαμβάνουμε τη θέα του Βοσπόρου, χαζεύουμε την αγορά της Πόλης. Και θυμόμαστε. Θυμόμαστε όλους εκείνους τους Έλληνες που ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους με τις απελάσεις του ’65, αλλά και με τους προηγούμενους διωγμούς. Ανθρώπους παγιδευμένους ανάμεσα σε μέρη που δεν τους αναγνωρίζουν ως δικούς τους και μέρη που δεν είναι ακόμη έτοιμα να τους δεχτούν.

https://www.instagram.com/p/BMZzdZMj50o/?tagged=elculture

Το ταξίδι μας συνεχίζεται και μεταφερόμαστε σε χώρες μακρινές, στην Ιαπωνία με τον «Σπορέα» του Γιοσούκε Τεκεούτσι (Yosuke Tekeuchi), στη Δανία και στη ζωή μιας παρέας φοιτητών μέσα από την ταινία «Κυλά στο αίμα», στα παγωμένα τοπία του Βορρά με το «Ταξίδι στη Γροιλανδία», για να επιστρέψουμε και πάλι στην Ελλάδα, και συγκεκριμένα στην Κρήτη, με τις ομορφιές, την ξεροκεφαλιά της και τη ξεχωριστή της γλώσσα. Ξα μου. Ή αλλιώς «Έννοια μου». Μια ελληνική παραγωγή σε σκηνοθεσία Κλειώς Φανουράκη που έκανε την παρθενική της εμφάνιση στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Εικόνες από την Κρήτη, όχι όμως από μέρη τουριστικά, γεμάτα κόσμο να πηγαινοέρχεται με φόντο την πόλη του Ηρακλείου ή τα Χανιά. Η Κλειώ Φανουράκη μάς δείχνει την πραγματικότητα και το μεράκι των ανθρώπων της που ασχολούνται με τη γη καθώς ο πρωταγωνιστής (Γιώργος Χωραφάς) μπλέκεται σε ένα γαϊτανάκι συμπτώσεων που τον οδηγούν να μάθει και αυτός με τη σειρά του τη μαγεία που κρύβουν επαγγέλματα, που πριν δεν είχε φανταστεί. Οι συντελεστές ήταν εκεί, με όλη την αγωνία που φέρει μαζί της η πρώτη προβολή, αλλά και με το χαμόγελο και την ανακούφιση βλέποντας το κοινό να παρασύρεται από την ιστορία τους.

O Ορέστης Ανδρεαδάκης με τη σκηνοθέτη Κλειώ Φανουράκη και τον ηθοποιό Γιώργο Χωραφά στην προβολή της ταινίας «Ξα μου»

O Ορέστης Ανδρεαδάκης με τη σκηνοθέτη Κλειώ Φανουράκη και τον ηθοποιό Γιώργο Χωραφά στην προβολή της ταινίας «Ξα μου»

Και αν μέχρι τώρα οι ταινίες που αναφέραμε ήταν μεγάλου μήκους, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι και οι μικρού μήκους είναι εξίσου δυνατές και κατορθώνουν να εντυπωσιάσουν με τη σύντομη, αλλά περιεκτική και πλούσια πλοκή τους. Την Κυριακή το μεσημέρι βρεθήκαμε στον Κινηματογράφο Ολύμπιον για να παρακολουθήσουμε την ταινία «Μια όμορφη μέρα» του Φαίδωνα Παπαμιχαήλ. Η διάρκειά της 21 λεπτά, τα λεπτά που την σκέφτεσαι μετά όμως πολλά παραπάνω. Ο James Brolin σε ρόλο συνταξιούχου, που έχει φαινομενικά μια ήρεμη και μονότονη ζωή, ξυπνά, αποφασίζοντας ότι η μέρα που ξεκινά θα είναι όμορφη και το… τέλος της ανατρεπτικό. Προφανώς οι συντελεστές αγωνιωδώς μάς ζήτησαν να μην το αποκαλύψουμε. Μόνο clue, τίποτα δεν είναι τόσο όμορφο ή απλό όπως φαίνεται.

Συζήτηση του κοινού με τους συνετελεστές της ταινίας «Μία όμορφη μέρα»

Συζήτηση του κοινού με τους συνετελεστές της ταινίας «Μία όμορφη μέρα»

Το βράδυ της Κυριακής έρχεται και μαζί του φτάνει και η ώρα που πρέπει να αποχαιρετήσουμε το 57ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Τα μπαγκάζια μας πιο βαριά από πριν, φορτωμένα με εικόνες, σκέψεις, ανθρώπους και ιστορίες που μας συνόδευσαν αυτές τις τρεις ημέρες και θα μας συντροφεύουν μέχρι το επόμενο ραντεβού μας, υπ’αριθμόν 58.

— 

Σχετικά άρθρα:

– Ορέστης Aνδρεαδάκης: «Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είναι μια ετήσια δραστηριότητα», συνέντευξη στην Αργυρώ Μποζώνη

– Το ελληνικό πρόγραμμα του 57ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης