Ο Ευριπίδης Λασκαρίδης σε κάθε του δουλειά επιχειρεί να μιλήσει για τα πράγματα που τον απασχολούν με ένα καινούριο τρόπο. Σε μια μοναδικής σύλληψης παράσταση, στο “Relic”, μεταμορφώθηκε σε ένα ευτραφές πληθωρικό ον και με ένα τρόπο εμπνευσμένο, απολαυστικό, διασκεδαστικό και μελαγχολικό και μας ταξίδεψε σε έναν μαγικό κόσμο στην ιστορία ενός ανθρώπου και ενός κόσμου-απόκοσμου ανησυχητικού και παράδοξου. Βραβευμένος με την “Pina Bausch Fellowship” το 2016 και έχοντας κερδίσει για τους «Τιτάνες» την τιμητική υποστήριξη από το πρόγραμμα «Νέες Ρυθμίσεις» του Ιδρύματος HERMES, ο Ευριπίδης Λασκαρίδης στρέφει αυτή το φορά το βλέμμα του στη φύση της αποτυχίας. Οι «Τιτάνες», η νέα του δουλειά, ακολουθεί τον ίδιο δρόμο σκηνικής έκφρασης με το “Relic”,  για να αποτίσει φόρο τιμής σε κάθε αποτυχημένη προσπάθεια, σε κάθε ατομική ή συλλογική αποτυχία για την εδραίωση ενός άθικτου εαυτού και ενός άσπιλου κόσμου.

Σε μια σύνθετη πραγματικότητα δύο μοναχικά πλάσματα, φιγούρες παράξενες που ζουν ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως, παίζουν με τα υλικά του κόσμου, με τα μικρά και τα μεγάλα, με τα φωτάκια των άστρων, κινούνται σε ένα απροσδιόριστο τόπο, ένα οικείο και ταυτόχρονα άγνωστο. Είναι οι Τιτάνες, φιγούρες ιδιαίτερων πλασμάτων που δεν έχουν ξεκάθαρο φύλο.

©Elina Giounanli

©Elina Giounanli

«Στις δουλειές μου αντιλαμβάνομαι αρσενικά και θηλυκά όντα ως υπάρξεις και παρόλο που κατανοώ τη θηλυκότητα των χαρακτήρων, οι δράσεις και οι αντιδράσεις ξεπερνούν τον προσδιορισμό του φύλου. Είναι όντα. Όταν εμφανίζεται στη σκηνή αυτό το ροζ ον, για μένα είναι ένα πλάσμα άφυλο που μπορεί να επιλέξει να κάνει το αγόρι, να κάνει το κορίτσι, ότι θέλει. Στους “Τιτάνες” ενσαρκώνει και θηλυκά όντα που δεν είναι γυναίκες αλλά υπάρξεις».

Στη δουλειά του Ευριπίδη Λασκαρίδη το νόημα δεν «κλειδώνει» και δεν περιορίζεται. Με ανοιχτή σε ερμηνείες, η έννοια της συνθήκης, της ιστορίας ακόμα και της ονομασίας, ο δημιουργός της παράστασης μας δίνει τη δική του εκδοχή για το νόημα των Τιτάνων.

«Στο μυαλό μου οι θεοί πάσης φύσεως και κάθε είδους είναι εξαναγκασμένα όντα στο να είναι θεότητες. Τα ορίσαμε εμείς και είπαμε “αυτοί είναι οι θεοί μας”. Αλλά αυτοί είναι ερήμην τους θεοί,  έχουν τα δικά τους πάθη και αδυναμίες. Έτσι βλέπω τους θεούς αλλά αντιλαμβάνομαι ότι στην ζωή του ο καθένας επιθυμεί να είναι ένας Τιτάνας δυνάμεων, κράσης ή στάσης απέναντι σε ό,τι συμβαίνει. Φυσικά δε μπορεί να είμαστε Τιτάνες, είναι βέβαιο ότι υπάρχει ρωγμή, αδυναμία, ακόμα και όταν το σύστημα καταρρέει και εμείς προσπαθούμε να υποδυθούμε τις υπερδυνάμεις».

©Elina Giounanli

©Elina Giounanli

Το ροζ ψηλόλιγνο ον με το μεγάλο μέτωπο και την στρογγυλή εξογκωμένη κοιλιά που έχει πλάσει, κινείται σε ένα σύμπαν γεμάτο χιούμορ και τρυφερότητα, νίκες και ήττες, αποδοχές και ματαιώσεις κάνοντας τον θεατή να συνειδητοποιήσει με τη σειρά του ότι και αυτός δεν είναι παρά ένα μικρό κομμάτι του ίδιου άχρονου τόπου.

«Το ανοιχτό σχήμα», λέει ο Ευριπίδης Λασκαρίδης, «είναι πιο αποτελεσματική συνθήκη στον κόσμο που δημιουργώ. Εγώ αρκούμαι στο να δώσω μια κατεύθυνση. Στους “Τιτάνες” ενσαρκώνω μια ύπαρξη που έχει μεγάλο μέτωπο και είναι έγκυος, χωρίς να ξέρουμε σε τι οφείλεται η εγκυμοσύνη, αν εγκυμονεί κινδύνους ή ιδέες, μωρό ή είναι απλώς πρησμένη από το φαγητό. Αυτό είναι πολύ καθαρό ως φιγούρα, οι ερμηνείες που επιδέχεται και οι εικόνες που δημιουργεί μαζί με τα συναισθήματα που κινητοποιεί είναι προσωπικές για κάθε θεατή αμέτρητες».

©Elina Giounanli

©Elina Giounanli

Καθώς η ιστορία του όντος ξεδιπλώνεται μπροστά μας, τα περιστατικά μιας οικείας ζοφερής και γελοίας πραγματικότητας μεγεθύνονται ή περιορίζονται, το προσωπικό αδιέξοδο ή η καταφυγές του, η ιλαρότητα και η γεύση της επιτυχίας μετατρέπονται σε συλλογικό συναίσθημα για την έννοια του χρόνου, την αναζήτηση της ευτυχίας, τη χαρμολύπη που παρεισφρέει στα επεισόδια της καθημερινότητας.

«Αυτό το ον», λέει ο Ευριπίδης Λασκαρίδης, «προσπαθεί να φανταστεί πώς περνάει η αιωνιότητα που ζει ένας Τιτάνας ή η ζωή που περνά ένας άνθρωπος. Για να περάσει ο χρόνος γίνεται δημιουργός σημαντικών δήθεν γεγονότων, μιας εγκυμοσύνης ή ενός έρωτα. Ψάχνει αυτό που αγαπά ή αυτό που αντέχει, καθώς ο όρος του παιχνιδιού είναι να εκμεταλλευτεί το δώρο της ζωής και του χρόνου που του δόθηκε. Γιατί αυτό το ον δεν είναι μια έννοια ή μια ενέργεια, είναι άνθρωπος, δεν ξέρει τι σημαίνει κάθομαι ακίνητος και έχει την αδυναμία να σκαρφίζεται διαρκώς. Και μέσα σε αυτό τον κόσμο, εισχωρεί το μη-κανονικό σε μια κανονικότητα για να δημιουργήσει μια ρωγμή μέσα στην οποία ενυπάρχουν το παράδοξο και το οικείο, το απόκοσμο και το αφοπλιστικά ανθρώπινο».

Info:

«Τιτάνες»| 6-8 Ιουνίου, στις 21:00 | Πειραιώς 260 | Φεστιβάλ Αθηνών