Στα 22 της, η σοπράνο Δήμητρα Τσιάπου έχει κάνει δυναμικά τα πρώτα της βήματα στο κλασικό τραγούδι, χαρακτηρίζοντας τη σχέση της μαζί του ως «κεραυνοβόλο έρωτα». Ολοκληρώνοντας τις σπουδές της στο Ωδείο Μουσικοί Ορίζοντες, έλαβε μέρος σε συναυλίες σε αίθουσες της Αθήνας και του εξωτερικού ερμηνεύοντας γνωστές άριες, ενώ τον Φεβρουάριο του 2016 διακρίθηκε με το 1ο Βραβείο Μονωδίας στον 3ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Μουσικής που διοργάνωσε ο Όμιλος για την UNESCO Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος. Λίγο πριν δώσει το πρώτο της προσωπικό ρεσιτάλ στο Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη, την Τετάρτη 17 Μαΐου, τη συναντήσαμε για να γνωριστούμε καλύτερα!

Πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σου με την κλασική μουσική;
Η ενασχόλησή μου με την κλασική μουσική ξεκίνησε λίγο ανορθόδοξα, κάτι που θα χαρακτήριζα ως κεραυνοβόλο έρωτα. Αν και πάντα αγαπούσα τη μουσική και τραγουδούσα με κάθε ευκαιρία – πολύ μικρή βγάζοντας οπερατικές κραυγές στο σπίτι και εκνευρίζοντας την οικογένειά μου, αργότερα στη χορωδία του σχολείου, αλλά και σε μπάντες με φίλους και συμμαθητές – ποτέ δεν είχα στο νου μου ότι θα θελήσω να ασχοληθώ με αυτό επαγγελματικά, πόσο μάλλον με το συγκεκριμένο είδος. Δεν είχα ιδιαίτερα κλασικά ακούσματα, καθώς άκουγα κατά κύριο λόγο ροκ μουσική, αλλά όταν αποφάσισα να ξεκινήσω δειλά-δειλά κάποια μαθήματα φωνητικής, η πρώτη μου δασκάλα με παρότρυνε να κάνω κλασικές σπουδές στο τραγούδι, πιστεύοντας ότι η φωνή μου είχε τέτοιες δυνατότητες. Αποφοιτώντας από το λύκειο, λοιπόν, και αφού πέρασα στο θεωρητικό τμήμα της Καλών Τεχνών, έδωσα κατατακτήριες και στη σχολή Μονωδίας του Ωδείου Αθηνών. Σκέφτηκα πως θα ήταν καλή βάση για να ασχοληθώ στη συνέχεια με τζαζ ή με μιούζικαλ, αλλά τελικά η όπερα με κέρδισε ολοκληρωτικά και σήμερα δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνει κάτι άλλο! Μέσα σε 4 χρόνια έκανα όλα τα υποχρεωτικά μαθήματα του Ωδείου από την αρχή και υπό την καθοδήγηση της αγαπημένης μου καθηγήτριας και πρωταγωνίστριας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Μάρθας Αράπη, κατάφερα να πάρω Δίπλωμα με Άριστα και το 1ο Βραβείο τον Ιούνιο του 2016!

Η οικογένειά σου σε ενθάρρυνε να ακολουθήσεις αυτό το μονοπάτι;
Η οικογένειά μου με στηρίζει απόλυτα σε οτιδήποτε αποφασίσω να κάνω. Σίγουρα δεν ήταν αναμενόμενο να ακολουθήσω αυτό το μονοπάτι, αλλά από την αρχή ήταν και συνεχίζουν να είναι δίπλα μου, στις χαρές και τις λύπες που συνοδεύουν τις προσπάθειές μου. Πλέον, είναι κι αυτοί σίγουροι ότι έχω κάνει τη σωστή επιλογή, καθώς βλέπουν πόσο αγαπάω τη μουσική και πόσο αφοσιωμένη είμαι σε αυτή. Ο μπαμπάς μου είναι σίγουρα ο μεγαλύτερός μου θαυμαστής, ενώ πάντα εμπιστεύομαι την κρίση και τα σχόλια της μητέρας μου. Τα αδέρφια μου είναι, επίσης, πάρα πολύ υποστηρικτικά σε ό,τι κάνω!

Τι είναι αυτό που σε αγγίζει περισσότερο στην κλασική μουσική;
Μέσω της κλασικής μουσικής μπορεί κανείς να βιώσει μια τεράστια γκάμα συναισθημάτων, όπως άλλωστε και σε όλες τις υψηλές τέχνες. Προσωπικά νιώθω δέος απέναντι σε όλα αυτά τα ιδιοφυή έργα και νιώθω τρομερά τυχερή που μπορώ να τα μελετάω και να τα ερμηνεύω δίνοντας πάντα ένα κομμάτι του εαυτού μου. Θεωρώ πως έτσι γίνομαι καλύτερη όχι μόνο ως μουσικός, αλλά και ως άνθρωπος. Πιστεύω πως οποιαδήποτε στιγμή της ζωής μας αποκτά τελείως διαφορετική υπόσταση όταν συνδυάζεται με πραγματικά όμορφη μουσική.

Στην Ελλάδα υπάρχουν ευκαιρίες για τους νέους που ασχολούνται με την όπερα; Πώς βλέπεις τα πράγματα από μέσα;
Στην Ελλάδα, δυστυχώς, πάντα υπήρχε το ζήτημα του ενός και μοναδικού λυρικού θεάτρου. Σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, που συνήθως υπάρχει μια όπερα σε κάθε πόλη, η Ελλάδα έχει πολύ περιορισμένες δυνατότητες. Αυτό έρχεται σε μεγάλη αντίθεση με το γεγονός ότι η χώρα μας παραδοσιακά «παράγει» ταλαντούχους λυρικούς τραγουδιστές, οι οποίοι συνήθως βρίσκουν την ανάλογη αναγνώριση και στήνουν τις καριέρες τους στο εξωτερικό. Σήμερα, αφού έχει προστεθεί και ο παράγοντας της βαθιάς οικονομικής κρίσης που βιώνουμε, οι ευκαιρίες για τους νέους που ασχολούνται με την όπερα είναι πολύ λίγες.

Πόσο συνυφασμένη είναι η μουσική έκφραση με την υποκριτική, δεδομένου ότι οι άριες που ερμηνεύεις προέρχονται από όπερες;
Κατά τη γνώμη μου, ο λυρικός τραγουδιστής οφείλει να είναι και καλός ηθοποιός. Η μουσική υπηρετεί το κείμενο και το κείμενο τη μουσική. Κανένα από τα δύο δεν είναι λιγότερο σημαντικό. Η όπερα είναι θέατρο. Ο θεατής παρακολουθώντας μια παράσταση όπερας, πέρα από τις όμορφες μελωδίες που θα ακούσει, πρέπει να βιώσει και την ιστορία και τα συναισθήματα που πραγματεύονται. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, πως οι μεγαλύτεροι λυρικοί τραγουδιστές είναι και καταπληκτικοί ηθοποιοί/ερμηνευτές. Αυτό που μετράει στο τέλος της βραδιάς δεν είναι αν ειπώθηκαν όλες οι νότες σωστά ή πόσα δευτερόλεπτα διήρκεσε μία κορώνα, αλλά αν το κοινό συγκινήθηκε και μπόρεσε να συναισθανθεί μαζί με τον τραγουδιστή.

Τι θεωρείς μεγαλύτερη πρόκληση στο συγκεκριμένο είδος που έχεις επιλέξει;
Η μεγαλύτερη πρόκληση στο να είναι κανείς επαγγελματίας λυρικός τραγουδιστής είναι για μένα η ζωή που πρέπει να ακολουθήσει. Όπως και ο αθλητής, έτσι και ο τραγουδιστής, πρέπει να εξασκείται διαρκώς, να είναι πειθαρχημένος, να ζει με έναν υγιή τρόπο, χωρίς πολλές υπερβολές και παρασπονδίες. Επίσης, πρέπει να έχει γερό στομάχι, ώστε να αντιμετωπίζει σε καθημερινή βάση την κριτική και την απόρριψη, που είναι το μόνο σίγουρο σε αυτόν τον δρόμο.

Πιστεύεις ότι στην Ελλάδα του σήμερα, η τέχνη έχει παραγκωνισθεί;
Πιστεύω πως μέσα στο γενικότερο κλίμα απαισιοδοξίας που επικρατεί στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, η τέχνη αποτελεί έναν από τους ελάχιστους τρόπους για να ξεχαστεί κανείς και να ελπίσει ξανά. Θεωρώ πως σήμερα υπάρχουν πολλές όμορφες πρωτοβουλίες, όχι μόνο στο χώρο της μουσικής, αλλά και του θεάτρου και των καλών τεχνών, από ταλαντούχους ανθρώπους με όρεξη και όραμα. Δυστυχώς, πολλές από αυτές είναι εθελοντικού χαρακτήρα, κι έτσι εκείνοι που ζουν από την τέχνης τους -κυριολεκτικά και μεταφορικά – δεν μπορούν να είναι τόσο δημιουργικοί και παραγωγικοί, όσο θα ήταν σε ένα περιβάλλον που τα χρήματα δεν θα αποτελούσαν διαρκώς πρόβλημα.

Πώς σκοπεύεις να κυνηγήσεις το όνειρο σου, εντός ή εκτός συνόρων;
Για κάποια χρόνια τουλάχιστον, θέλω να κυνηγήσω το όνειρό μου εκτός συνόρων. Θεωρώ πως έχω λάβει πολλά εφόδια από τις σπουδές μου εδώ στην Αθήνα, με τα οποία μπορώ να συνεχίσω στο εξωτερικό, να εμβαθύνω σε αυτό που κάνω, να ζήσω νέες εμπειρίες και να συνεργαστώ με διαφορετικούς ανθρώπους. Το επάγγελμα του λυρικού τραγουδιστή ούτως ή άλλως δεν γνωρίζει σύνορα. Ιδανικά, θα ήθελα να μπορέσω να δουλέψω σε διαφορετικά μέρη του κόσμου.

Πηγαίνεις σε μουσικές παραστάσεις; Είδες κάτι πρόσφατα που να σε ενθουσίασε;
Προσπαθώ να πηγαίνω σε μουσικές παραστάσεις όσο το δυνατόν συχνότερα. Τελευταία, παρακολούθησα τους «Γάμους του Φίγκαρο» του Μότσαρτ στην κρατική όπερα του Βερολίνου. Ήταν μια εξαιρετική παράσταση με πολύ ιδιαίτερη σκηνοθετική ματιά!

Πού θα σε συναντήσουμε στη συνέχεια;
Την Τετάρτη 17 Μαΐου, στις 20.30, τραγουδάω στο Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη, σε ένα ρεσιτάλ με άριες που έχουν θέμα – τι άλλο; – τον έρωτα, μαζί με τον εξαιρετικό Δημήτρη Γιάκα στο πιάνο. Είναι το πρώτο μου προσωπικό ρεσιτάλ, είμαι πολύ χαρούμενη για την πρόταση που μου έγινε και ανυπομονώ!

Info:

«Ο έρωτας στη μουσική» | Τετάρτη 17 Μαΐου, στις 20.30 | Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη