Αθήνα προς Ελευσίνα. Ξεκινάμε με τη Δανάη και τον φακό της στο πίσω κάθισμα, ακολουθούμε προσεκτικά τις ταμπέλες, μη χαθούμε γιατί και οι δυο είχαμε κοινή αφετηρία: δεν είχε τύχει να πάμε ποτέ στην Ελευσίνα. Ό,τι γνωρίζω λοιπόν γι’ αυτήν την πόλη, είναι από την Αγέλαστο Πέτρα του Κουτσαφτή, το ΤΙΤΑΝ, τα μυστήρια και ό,τι έχει πάρει το αυτί μου για τη Θεά Δήμητρα και το μαρασμό της για την Περσεφόνη. Δεύτερο γεγονός , γνωστό, που δεν χρειάζεται ούτε φανφάρες ούτε στολίσματα είναι ότι η Ελευσίνα ανακηρύχθηκε Πολιτιστική Πρωτεύουσα Ευρώπης για το 2021 και τρίτο και για εμάς σημαντικότερο, πάμε να γνωρίσουμε την καλλιτεχνική διευθύντρια του προγράμματος Eleusis 2021 με το ραντεβού μας να έχει κλειστεί στο σημείο κατατεθέν της πόλης, όπως μας είπαν, το Σιδηροδρομικό Σταθμό της Ελευσίνας, στα γραφεία της διοργάνωσης στις 15:00. Φτάνοντας διασχίζουμε τις γραμμές του τρένου λίγο περίεργες για το πού πάμε, τελικά βρήκαμε την πόρτα τους κι ό,τι ακολουθεί είναι κάτι μεταξύ συνέντευξης και πραγματικής ξενάγησης-εμπειρίας που τελειώνει στις 21:00 το βράδυ χωρίς να αντιληφθούμε πώς βράδιασε ενώ όλα ξεκίνησαν με κεντρική ιδέα τη «μετάβαση στην ΕΥΦΟΡΙΑ». Ξεκινάμε, λοιπόν το δικό μας Euphoria Walk με την Κέλλυ Διαπούλη, όπως μας λέει ότι κάνουν πάντα σε όσους παρουσιάζουν το πρόγραμμα του Eleusis 2021 στο κοινό και τους καλλιτέχνες, μέσα από έναν περίπατο στην πόλη:

«δεν καθόμαστε σε ένα τραπέζι και τα λέμε πάμε και περπατάμε και ο άλλος βλέπει το σημείο και αντιλαμβάνεται τις ιστορίες που έχουνε και φυσική αναφορά, το πώς το καλλιτεχνικό πρόγραμμα θα αναπτυχθεί τα επόμενα χρόνια και το πώς έχουμε φανταστεί τις αλλαγές σε αυτές τις περιοχές»,

κι ο τόπος αρχίζει και μας αποκαλύπτεται:

«Αν περπατήσεις στην Ελευσίνα», συνεχίζει η καλλιτεχνική διευθύντρια, «θα δεις ότι τα περισσότερα σπίτια είναι χαμηλά κι έχουν πολύ ωραίους κήπους και ειδικά αυτή την περίοδο είναι ένα όνειρο. Οπότε αυτούς τους κήπους, τις γειτονιές τις κάνουμε σκηνές, τις χρησιμοποιούμε ως σκηνικό για διάφορα έργα, για συναυλίες για μικρές παραστάσεις, το Φεστιβάλ Συνοικισμός, 15 με 24 Ιουνίου θα είναι ένα τέτοιο πρώτο δείγμα».

Πηγαίνοντας στην πρώτη μας στάση, τις Καμινάδες, μάς λέει ότι έχει χώρους η πόλη σε σημεία που είναι μέσα στην καθημερινή ζωή των κατοίκων, τα οποία μπορούν να γίνουν χώροι εκδηλώσεων:

«μπορεί να κάνουμε τραπέζια, προβολές, να φάμε όλοι μαζί, τα οποία λειτουργούν συνεκτικά για να έρθει η γειτονιά μαζί, να μοιραστεί ένα τραπέζι, να τραγουδήσει μαζί να χορέψει μαζί, να δει μαζί μία ταινία».

Την ρωτάω:

Ποιο είναι το κεντρικότερο ζήτημα που θέτει το πρόγραμμα της Ελευσίνας ή η “Euphoria”;
Το κεντρικότερο ζήτημα είναι: ποια είναι η λειτουργία της τέχνης και του καλλιτέχνη σήμερα. Αυτό που προσπαθούμε είναι να κάνουμε την Ελευσίνα ένα εργαστήριο αναζήτησης μιας άλλης λειτουργίας της τέχνης μέσα στην κοινωνία και μέσα στην καθημερινότητα των πολιτών του, το πώς δηλαδή θα μπορούσαμε να επαναπροσδιορίσουμε την έννοια και το περιεχόμενο μιας δημόσιας κουλτούρας, μιας τέχνης που δεν είναι ούτε για τους λίγους, ούτε για τους πολλούς αλλά για τον καθένα ξεχωριστά, αλλά και μιας τέχνης, η οποία ισορροπεί μεταξύ λαϊκισμού και ελιτισμού. Αυτό είναι μία διαρκής αναζήτηση και μία διαδικασία, γι’ αυτό οι καλλιτέχνες ξεκινάνε και δουλεύουν από τώρα και δεν έρχονται εδώ απλά να κλειστούν σε ένα χώρο, να κάνουν τις πρόβες τους και να ανεβάσουν μία παράσταση. Δουλεύουν μέσα στις γειτονιές, μέσα στην πόλη με ομάδες πολιτών και πολλά από τα έργα είναι προϊόν συν-δημιουργίας του καλλιτέχνη και των κατοίκων και επίσης τα έργα αυτά αφηγούνται, φέρνουν στην επιφάνεια, τις ιστορίες και τα αφηγήματα αυτής της πόλης, αυτών των ανθρώπων.

Η Ελευσίνα πιστεύετε ότι ουσιαστικά ψάχνει και μία νέα ταυτότητα; Είναι σε ένα στάδιο μετάβασης;
Νομίζω ότι η Ελευσίνα στη συνείδηση των Ελλήνων λειτουργεί με ορισμένα στερεότυπα και το βασικό στερεότυπο είναι αυτό της πόλης που έχει καταστραφεί από τη βιομηχανία και από τη ρύπανση. Είναι αυτό που λέει ο Κουτσαφτής στην Αγέλαστο πέτρα ότι «Όσοι περνούν από δω αποστρέφουν το βλέμμα», όντως και η επισκεψιμότητα δεν είναι μεγάλη ειδικά αν σκεφτούμε πόσοι άνθρωποι διέρχονται καθημερινά έξω από την Ελευσίνα και είναι ένας στόχος σημαντικός της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας να συστήσει στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη τη σύγχρονη Ελευσίνα. Υπάρχουν πάρα πολύ λόγοι για να επισκεφτείς την Ελευσίνα και πάρα πολλές ιστορίες που έχει να αφηγηθεί αυτή η πόλη, σημαντικές πληροφορίες να δώσει για το τι μας συμβαίνει σήμερα. Γι’ αυτό κιόλας το πρόγραμμά μας, εμένα μου αρέσει να λέω, ότι δεν είναι ένα πρόγραμμα εκδηλώσεων, δεν πάμε απλά να προσκαλέσουμε κάποιες εκδηλώσεις, είναι ένα πρόγραμμα υποδομών περιεχομένου: χτίζουμε δηλαδή, οικοδομούμε σε ένα βάθος χρόνου το πρόγραμμα.

Με ποιο τρόπο θα υλοποιηθεί ο όρος EUPHORIA στην πόλη;
Η μετάβαση στην EUPHORIA ή στην ΕΥΦΟΡΙΑ, έχει να κάνει με την κρίση, με την ανάγκη που βιώνει αυτή τη στιγμή η Ευρώπη να επαναπροσδιορίσει την έννοια της βιώσιμης ανάπτυξης και αυτό κυρίως το εντοπίζουμε σε τρεις κυρίως άξονες: The EU Working Classes, EUnvironment και EUrbanization χωρίζοντας την πόλη σε τρεις ζώνες: στην Κάτω Ελευσίνα, την Κεντρική Ελευσίνα και την Άνω Ελευσίνα, αντίστοιχα. Κάθε μία ζώνη ανάλογα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κάθε περιοχής της πόλης συνδέεται με μία από τις κεντρικές θεματικές.

Αρχίζουμε και βλέπουμε θάλασσα και για να μιλάμε με όρους “Eleusis 21”, βρισκόμαστε στην Κάτω Ελευσίνα και περπατάμε με την Κέλλυ Διαπούλη λέγοντάς μας:

«εδώ εστιάζουμε στον άξονα The EU Working classes, στον οποίο αφορά κατεξοχήν το βιομηχανικό κέντρο. Είναι εκεί που βρίσκονται οι παλιές βιομηχανίες, το λιμάνι, το εργατικό κέντρο, που έχει να κάνει με το οικονομικό – εργασιακό ζήτημα, δηλαδή το πώς αλλάζει το μοντέλο παραγωγής στην Ευρώπη και πώς αυτό αναδιατάσσει και τις εργασιακές σχέσεις, ας πούμε ήδη το οχτάωρο σχεδόν δεν υπάρχει πια: πώς αλλάζουν όλα στον εργασιακό τομέα, η πολιτιστική βιομηχανία ή η βιομηχανία της γνώσης φέρνει ένα άλλο μοντέλο εργασιακό σε σχέση με τη Βιομηχανική κοινωνία».

Στη Ζώνη του EU Working Classes, κεντρικό σημείο αναφοράς είναι το Ελαιουργείο, συνεχίζει η Κ.Δ.

«είναι ευκαιρία τώρα με την Πολιτιστική Πρωτεύουσα να εξελιχθεί παραπάνω, στη λογική της εγκατάστασης, την οποία και υιοθετούμε σε μεγάλο βαθμό στο πρόγραμμα και αναπτύσσουμε και άλλα έργα σε άλλους χώρους σε αυτή τη λογική. Έχουμε ξεκινήσει ήδη και δουλεύουμε με καλλιτέχνες, οι οποίοι μπαίνουν μέσα στην πόλη, δουλεύουν με διαφορετικές κοινότητες και ομάδες ανθρώπων επάνω σε όλα αυτά τα θέματα και δημιουργούν νέες σχέσεις με τους κατοίκους, νέες συνήθειες πολιτιστικές και νέα δεδομένα στην ίδια την πόλη. Τα περισσότερα έργα είναι site-specific ή site sensitive, οπότε μεταμορφώνουν τα σημεία και την αντίληψη της πόλης, τον τρόπο που χρησιμοποιούμε την πόλη, τη γειτονιά μας, τον κήπο μας, την αυλή μας, το δρόμο μας, αυτός είναι ο στόχος μας.

Το άλλο κομμάτι του EU Working Classes έχει να κάνει ακριβώς με το πώς η έξυπνη πόλη πρέπει να έχει έξυπνους κατοίκους. Θέλουμε να προσκαλέσουμε designers, τεχνίτες, startup που ασχολούνται με τις σύγχρονες τεχνολογίες, να εγκατασταθούν σε μόνιμη βάση στην Ελευσίνα και να δημιουργηθεί δηλαδή ένα κέντρο ή μία γειτονιά που θα έχει ως αναφορά το design, τη μικροτεχνία και τις startup στην Ελευσίνα και να φέρει μία νέα οικονομία που αυτή τη στιγμή δεν την έχει η πόλη.

Υπάρχει μία αντίληψη για τον πολιτισμό στην Ελλάδα ότι ο πολιτισμός είναι οι υποδομές, δηλαδή τα κτίρια και βλέπεις πάρα πολλές πόλεις ότι έχουν πολλά κτίρια, τα οποία όμως δεν έχουν μέσα καμία δραστηριότητα. Δηλαδή, εξαντλούμε όλα τα κεφάλαια στα κτίρια και μετά δε μένει τίποτα να ντύσουμε τα κτίρια αυτά με δραστηριότητα. Ενώ, αν κοιτάξουμε έξω θα δούμε ότι πόλεις που έχουν γίνει διεθνή πολιτιστικά κέντρα δεν ήταν επειδή είχαν τις καταπληκτικές υποδομές, χωρίς να υποτιμώ τις υποδομές. Η Ελευσίνα είναι μία πόλη χωρίς υποδομές και πρέπει να αποκτήσει κάποιες, αλλά το τι θα αποκτήσεις και το πόσο θα σου στοιχίσει πρέπει να είναι πάντα σε έναν σχεδιασμό πολύ πραγματικό σε σχέση με το περιεχόμενο και το περιεχόμενο δεν είναι απλά εκδηλώσεις. Ο κόσμος ας πούμε, δεν πάει σε ένα θέατρο για να δει το κτίσμα πάει για να δει την παράσταση, αν η παράσταση είναι καλή και ενδιαφέρουσα ο κόσμος θα πάει. Έτσι χτίζεται η πολιτιστική ταυτότητα μιας πόλης και έτσι χτίζεται και η ιδιαιτερότητα μιας πόλης. Ο σημαντικότερος πόρος είναι οι άνθρωποι, οι άνθρωποι είναι που φτιάχνουν το περιεχόμενο».

Κινούμαστε προς την κεντρική Ελευσίνα που είναι η περιοχή στην οποία δεσπόζει ο αρχαιολογικός χώρος , η διπλανή περιοχή, η γειτονιά των Συμιακών και τα λατομεία, εδώ η Κέλλυ Διαπούλη μάς πληροφορεί ότι βρισκόμαστε στη ζώνη του ΕU Εnvironment, αφού έχει πάρα πολλούς συμβολισμούς γύρω από το περιβαλλοντικό ζήτημα και λόγω της αρχαιότητας αλλά και λόγω των σύγχρονων καταστροφών:

«Στη Ζώνη του ΕU Εnvironment ασχολούμαστε με το ζήτημα της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας, τη σχέση δηλαδή του ανθρώπου με το περιβάλλον του και πώς αυτή διαμορφώνεται σήμερα και πώς μπορεί να διαμορφωθεί στο μέλλον σε μία πιο βιώσιμη βάση».

Μας ενημερώνει ότι: «Τα λατομεία είναι μία περιοχή που ήταν λόφος, ο οποίος σκάφτηκε όλος και σήμερα υπάρχουν μόνο κάποιες μύτες. Η περιοχή των Συμιακών – επειδή συνόρευε με τον Τιτάνα –  όταν λειτουργούσε ο Τιτάνας καλυπτόταν όλη από σκόνη, υπήρχαν σοβαρά ζητήματα αφού οι άνθρωποι είχανε προβλήματα πνευμονοκονίασης. Οπότε σ’ αυτή την περιοχή, στην οποία συμπεριλαμβάνεται και ο Σιδηροδρομικός σταθμός εστιάζουμε στον άξονα EU Εnvironment με δράσεις που συνδέουν την τέχνη με το περιβάλλον και οδηγούν στο 2021 σε μία μεγάλη διοργάνωση το Εco Culture Festival. 

Όταν η συζήτησή μας οδηγήθηκε στον φάκελο υποψηφιότητας της Ελευσίνας για Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης και πόσο αυτός στηρίχτηκε στο παρελθόν της ως ιερή πόλη της Αρχαίας Ελλάδας μου ανέλυσε τα εξής:

«Στην Ελλάδα και λόγω της πολιτιστικής κληρονομιάς που είναι πάρα πολύ σημαντική, τον πολιτισμό μας τον σκεφτόμαστε σε σχέση με αυτό που υπήρξε κι όχι σε σχέση με αυτό που κάνουμε εμείς σήμερα και σε σχέση με αυτό που θα υπάρξει στο μέλλον. Εξού και ο φάκελος της Ελευσίνας δεν εστίασε τόσο πολύ στο παρελθόν, εστίασε στο τι είναι η Ελευσίνα σήμερα, ποιοι είναι οι άνθρωποι της, ποιες είναι οι ιστορίες που έχει αυτή η πόλη σήμερα, ποια είναι τα ζητήματα που αντιμετωπίζει και πώς μέσα από την τέχνη μπορούμε αυτά και να τα βελτιώσουμε και να τα συνειδητοποιήσουμε καλύτερα και να τα προβάλουμε σε ένα διεθνές επίπεδο».

Η ξενάγηση συνεχίζεται και οδηγούμαστε προς την Άνω Ελευσίνα: στο Συνοικισμό, τη γειτονιά δηλαδή των Μικρασιατών, τα προσφυγικά. Εκεί το 2021 θα πραγματοποιηθεί ένα μεγάλο φεστιβάλ το οποίο, ονομάζεται AGORA for Europe και το οποίο ξεκινάει ήδη από φέτος με μικρότερες εκδόσεις pilot editions. Έχοντας φτάσει λοιπόν, στην τελευταία ζώνη του προγράμματος “Eleusis 2021“, αυτή του EUurbanization, που εξετάζει τα κοινωνικοπολιτικά ζητήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη και η Ελλάδα, αυτά που έχουν να κάνουν με την άνοδο του λαϊκισμού, με την άνοδο του εθνικισμού με το προσφυγικό ζήτημα, με την έλλειψη συμμετοχής των πολιτών στη δημοκρατία. Στο πλαίσιο του προγράμματος αυτού, μας πληροφορεί η καλλιτεχνική διευθύντρια σε λίγες μέρες θα λάβει χώρα ένα καινούριο φεστιβάλ:

«Εδώ θα γίνει το Synikismos Festival, στις 15 Ιουνίου, θα είναι ένα φεστιβάλ κυρίως παραστατικών τεχνών, site specific, people specific, θα είναι όλο μέσα στα σπίτια, μέσα στους δρόμους, είναι αυτό που λέμε η πόλη μία σκηνή. Όλους αυτούς τους χώρους, τα μικρά δρομάκια, τα σπίτια, τα εντάσσουμε μέσα στην καλλιτεχνική δημιουργία, τα κάνουμε το σκηνικό μας.

Αυτό που μας απασχολεί, δηλαδή, είναι πώς ένα έργο τέχνης μπορεί να μην είναι απλά ένα έργο τέχνης, αλλά να είναι ένα κοινωνικό γεγονός, να είναι ένα γεγονός που έχει σημασία για την πόλη, αυτό τώρα συμβαίνει».

Η ξενάγηση θα τελειώσει πηγαίνοντας να γνωρίσουμε τον Σύλλογο Μικρασιατών Ελευσίνας ενώ στο δρόμο συναντάμε κατοίκους του Συνοικισμού που ήδη φαίνεται να τους αρέσει αυτό που συμβαίνει στη γειτονιά τους και μaς χαιρετούν, πρόθυμοι να τους βγάλουμε και μια φωτογραφία. Συνεχίζοντας η Κ. Διαπούλη μάς λέει:

«Ακόμα κρατάει αυτό το χαρακτηριστικό της γειτονιάς, τα παιδιά παίζουν, οι άνθρωποι βγαίνουν το βράδυ κάθονται πίνουν ένα κρασί, συζητάνε, οπότε και το Φεστιβάλ Συνοικισμός θα είναι μια εμπειρία για το πώς ζούμε μαζί και τα έργα που θα κάνουμε είναι αυτής της λογικής, δηλαδή να συστήσουμε αυτή τη γειτονιά και τους ανθρώπους: μια γειτονιά όπου οι άνθρωποι ζουν μαζί», .

Φτάνουμε στο Μουσείο Ιστορίας και Λαογραφίας του Συλλόγου Μικρασιατών Ελευσίνας, χτυπάμε το κουδούνι, ανοίγει η πόρτα και μάς καλωσορίζουν η Γεωργία Γιατζόγλου, η πρόεδρος του Συλλόγου και ο Βαγγέλης Τσακίρογλου που είναι υπεύθυνος της χορωδίας του Συλλόγου.

Με το που μπαίνεις νιώθεις ότι έχεις μπει σε χρονομηχανή έχοντας βρεθεί όντως σε προσφυγική κατοικία, άθικτη στο χρόνο με όλα τα αντικείμενα στη θέση τους. Οι ιστορίες του ξεριζωμού αρχίζουν και ζωντανεύουν με το ίδιον τον Βαγγέλη Τσακίρογλου να σου λέει συγκινημένος για τη μητέρα και τον πατέρά του, Μικρασιάτες και οι δύο, που δεν έπαψαν ποτέ να πιστεύουν ότι θα ξαναγυρίσουν στην πατρίδα: «μια ιστορία μεγάλη…», όπως μας είπε πικρογελώντας, «όταν ήμουν μικρός λέγανε στο γλέντι “Καλή πατρίδα” το ’48, το ’49, πίστευαν ότι θα ξαναπάνε… έφυγαν με τον καημό», δείχνοντας τη μάνα του σε μια φωτογραφία, συνεχίζει: «κι εδώ εγώ ο πιο μικρός από το σόι!».

Ενώ η Γεωργία Γιατζόγλου άρχιζε να μας δείχνει τα δυο δωμάτια που κοιμόντουσαν τα παιδιά και τα κάνανε ντιβάνια, τονίζοντας ότι ήταν όμορφα σιγυρισμένα με τα τραπεζομάντηλά τους. Συνεχίζει και μας δείχνει με φοβερό ενθουσιασμό ένα ένα τα αντικείμενά – κειμήλια: τα μπουστάκια του γάμου, το εσώρουχο του γάμου, τα πασούμια που φτιάχνανε στον αργαλειό, χρυσοκέντητα πράγματα, νυχτικοθήκη σε οργάτζα, μεταξωτά, στο χέρι φτιαγμένα -κεντημένα το 1915, τραβέρσα του πιάνου για τα πλήκτρα.

«Είναι μουσείο στέκι», μας λέει η Κέλλυ Διαπούλη που ήδη έχουμε βρεθεί στην κουζίνα του «σπιτιού» μαζί με άλλους ανθρώπους που πίνουν καφέ και συζητάνε.

Το ‘21 συμπίπτει με τον εορτασμό των διακοσίων χρόνων από την Ελληνική επανάσταση, αυτό στο πρόγραμμά σας θα τεθεί με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο;
Το έχουμε θέσει πολύ συγκεκριμένα. Ο τρόπος που προσεγγίζουμε το ‘21 είναι να ξαναδούμε το πώς γράφεται η ιστορία, το πώς δημιουργείται η επίσημη ιστορία και πόσα κομμάτια της τυχόν μένουν απέξω. Με το αν υπάρχει μία ιστορία ή αν υπάρχουν πολλές ιστορίες ασχολείται ο Αλέξανδρος ο Μιστριώτης, ο οποίος έχει ένα μεγάλο project που έχει ήδη ξεκινήσει και θα κορυφωθεί το ’21. Δουλεύει με ομάδες ανθρώπων, κάνει reading groups μέσα από τα οποία επισκέπτονται ξανά κομμάτια όχι μόνο της ελληνικής αλλά και της ευρωπαϊκής ιστορίας, μέσα από το project αυτό που λέγεται Τοπικές Ευρωπαϊκές Ιστορίες. Ο Μυστριώτης μαζί με ομάδες πολιτών, την επανεξετάζουν και όλο το υλικό που θα προκύψει μέσα από αυτή τη διαδικασία οδηγεί και σε κάποιες εκδηλώσεις, οι οποίες θα γίνονται κατά τη διάρκεια των ετών και το ‘21 σε μία παράσταση, στην οποία θα συγκεντρωθεί όλο αυτό το υλικό.

Η πορεία προς την Ελευσίνα 2021 θα ήθελες να είναι κάτι που θα είχε στιγματίσει τους κατοίκους, θετικά εννοώντας, της Ελευσίνας σαν μία ξεχωριστή εμπειρία που θα τη θυμούνται;
Νομίζω ότι αυτό ούτως ή άλλως συμβαίνει και θα συμβεί γιατί μιλάμε για μια πόλη μικρή, νομίζω ότι δεν μπορεί να γίνει και αλλιώς, δηλαδή αν μιλούσαμε για μία πόλη σαν το Παρίσι πιθανόν να μην ήταν τόσο εύκολο αλλά σε μία πόλη σαν την Ελευσίνα και μόνο το γεγονός ότι η Ελευσίνα αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο προσκήνιο, στο επίκεντρο, υπάρχουνε τα φώτα της δημοσιότητας στραμμένα στην πόλη, είναι κάτι που ειδικά μία τέτοια πόλη, μία πόλη εργατική, λαϊκή, δεν της συμβαίνει συχνά. Οπότε είναι νομίζω σχεδόν αναπόφευκτο η διαδικασία της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας να αφήσει ένα στίγμα, το στοίχημα, βεβαίως, είναι πόσο ισχυρό θα είναι αυτό το στίγμα και πόσο πραγματικά θα καταφέρει να βελτιώσει πολλά πράγματα στην πόλη.

Και όλη η πόλη της Ελευσίνας γίνεται κάπως σαν πείραμα;
Όλη η πόλη γίνεται ένα εργαστήριο μελέτης αυτής της αλλαγής που θα αποτελέσει παράδειγμα για όλη την Ευρώπη. Αυτή είναι η φιλοδοξία μας μπορεί να ναι μεγάλη.

Σε ποιο σημείο θα ήσουν ικανοποιημένη να έχεις φτάσει, γιατί όντως είναι μεγάλο το εγχείρημα αυτό;
(μου λέει χαμογελαστά) Αυτό θα στο πω το ’22.

Info:

Synikismos Festival/Φεστιβάλ Συνοικισμός | 15 – 24 Ιουνίου 2018 | Ελευσίνα 2021 Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης