Το 7ο Φεστιβάλ Μουσικής Δωματίου Σαρωνικού έριξε αυλαία για φέτος με την τελευταία του συναυλία που δόθηκε στα Κύθηρα στις 9 Αυγούστου. Στις 5 και 6 Αυγούστου ταξιδέψαμε στην Ύδρα και ζήσαμε από κοντά τους ανθρώπους που έχουν μετατρέψει μια ιδέα που έπεσε στο τραπέζι πριν χρόνια, σε ένα θεσμό που κρατάει εφτά χρόνια, γεμάτα ταλέντο και αγάπη για τη μουσική.

Η ιστορία της γέννησης του Φεστιβάλ και ο λόγος που διοργανώνεται στην περιοχή του Σαρωνικού όμως, είναι σα να βγήκε από βιβλίο και ξεκινάει από πολύ παλιά, πριν καν γεννηθούν οι Γιάννης Αγρανιώτης και  Φράνσις Κέφορντ που είναι τα ιδρυτικά μέλη. Θα σας πάω πίσω στα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, όταν η νεαρή Βιρτζίνια Χέιγουντ κατατασσόταν στον Ερυθρό Σταυρό και κάπως έτσι ταξίδεψε μέχρι την Αθήνα.  Εκεί γνωρίζει τον αρχιτέκτονα Γιώργο Καλυβά, ερωτεύονται και παντρεύονται. Η Βιρτζίνια παραμένει στην Ελλάδα και ύστερα από μερικά χρόνια, η οικογένεια Καλυβά μετακομίζει στο Γαλατά στην Πελοπόννησο, κρατώντας πάντα σχέσεις με τους καρδιακούς της φίλους στην Αυστραλία.

Όταν λοιπόν γεννιέται ο Φράνσις, η Βιρτζίνια γίνεται η πνευματική του μητέρα. Έτσι αρχίζει ο δεσμός του Φράνσις με την Ελλάδα, μιας και ερχόταν κάποια καλοκαίρια στον Γαλατά. Το μικρό παιδί μεγαλώνει και ακολουθεί τη μουσική, όπως θα έκανε και ο Γιάννης σε μια παράλληλη πορεία. Τα παιδιά γνωρίζονται σ’ αυτό το μικρό τόπο και χρόνια αργότερα ο Φράνσις, ο Γιάννης και το νέο μέλος της παρέας, ο Κάσπαρ Φραντζ, δημιουργούν το μουσικό σχήμα Leondari Ensemble.

Το 2011 ο Πόρος, ο Γαλατάς και η Ύδρα θα άκουγαν τα πρώτα κουρδίσματα των οργάνων για την έναρξη του «Φεστιβάλ Μουσικής Δωματίου Σαρωνικού».

Δεν θέλω όμως να μιλήσω για το πρόγραμμα, ούτε για τεχνικές και σπουδές των μουσικών, αυτά είναι στοιχεία που μπορείτε να βρείτε ανά πάσα στιγμή στο διαδίκτυο. Θα σας μεταφέρω τη δική μου αίσθηση από αυτό το διήμερο στην Ύδρα. Τι αγάπησα και τι το κάνει ξεχωριστό.

Οι άνθρωποι, τα μέρη, οι σχέσεις, τα αρώματα του τόπου, δεσμοί πιο ισχυροί από τον χρόνο, και οι νότες που μπαίνουν μέσα μας με τέτοια δύναμη, που μπορούν ν αλλάξουν τον κόσμο. Αν λοιπόν αναρωτιέστε γιατί να πάτε σ’ αυτό το φεστιβάλ, σας δίνω μερικούς πολύ καλούς λόγους για να το γνωρίσετε.


Το μαγικό νησί του Σαρωνικού με το μικρό του λιμάνι και τα σπίτια από πέτρα, τα γαϊδουράκια που περιμένουν υπομονετικά να κουβαλήσουν ανθρώπους και πραμάτεια στα σοκάκια.

Το παλιό εργοστάσιο επεξεργασίας σφουγγαριών που τώρα πια έχει γίνει το ξενοδοχείο «Bratsera» και φιλοξενεί το Φεστιβάλ, να αγκαλιάζει τους ήχους μέσα από παλιά σκουριασμένα μηχανήματα στον κήπο, παλιά κιτρινισμένα βιβλία εσόδων εξόδων και ισολογισμούς του ’30 κι έτσι γίνεται το τέλειο σκηνικό.

Η μαγική μορφή της μητέρας του Φράνσις που «μεταμορφωνόταν» με χίλιες μορφές κάθε φορά που τη βλέπαμε να μοιράζει η ίδια φυλλάδια με περίσσιο ζήλο και αγάπη όλη μέρα στο νησί, για να κάνει τους πάντες, ντόπιους και τουρίστες, να μάθουν ότι κάπου εκεί, σ’ ένα σοκάκι, γίνεται ένα φεστιβάλ μουσικής και το βράδυ να πουλάει η ίδια τα εισιτήρια.

Η Μαντώ με τα ωραία της δαχτυλίδια να τρέχει πέρα δώθε για να κανονίσει τα προβλήματα της παραγωγής που προέκυπταν ανά πάσα στιγμή.

Τα σανδάλια που συνυπήρχαν με τα καλογυαλισμένα λουστρίνια.

Caspar Frantz

Η αγάπη του Κάσπαρ Φραντζ για την Ελλάδα, τα ταξίδια με το τραίνο και η λατρεία του για το ελληνικό κρασί.

Ο Τζούλιαν Αρπ που έπαιζε το Βιολοντσέλο του με τόσο πάθος, που κόβονταν οι τρίχες από το δοξάρι του.

 Julian Arp

Julian Arp

Η Σίνι Σιμόνεν που έκλεινε τα μάτια ακούγοντας με απόλυτη προσήλωση τις νότες να περνάνε λες και έβγαιναν από μέσα της, μέχρι να έρθει η σειρά της να μπει στο δικό της μέτρο.

Sini Simonen, Μaia Cabeza, Francis Kefford, Julian Arp

Το χαμόγελο της Μάγια Καμπέτζα και τα βλέμματα συνεννόησης με τον Μάνουελ Χόφερ.

Η κυρία με την πρασινοκίτρινη μπλούζα που έβγαλε διακριτικά από το μικρό της τσαντάκι ένα τικ-τακ και το έβαλε στο στόμα της.

Μanuel Hofer

Ο κύριος στην άκρη που ακολουθούσε με όλο του το σώμα τα crescendo  και τα diminuendo της σονάτας του Debussy.

Ο σοβαρός κύριος Φράνσις και ο Γιάννης που κάπνιζε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο, σε μια συνεχή εγρήγορση.

Francis Kefford

Ο νεαρός  Μάρτιν Σμιτ που όταν δεν έπαιζε το Τσέλο του, άλλαζε σελίδες με υπομονή στις παρτιτούρες για πιάνο του Κάσπαρ.

Η αξιολάτρευτη Ευαγγελία που κάνει την επικοινωνία και που μας αγκάλιασε, μας  έκανε να αισθανθούμε οικεία σ’ ένα ξένο μέρος. Η ιστορίες της για τον κρύο Καναδά και πώς είναι να ζείς στους -40.

Γιάννης Αγρανιώτης

Και τέλος η Νονά Βιρτζίνια στα 90 της χρόνια τώρα πια, να είναι εκεί, δίχως τον Γιώργο της πλέον, να στέκει γεμάτη ζωή βλέποντας την «οικογένεια» που αυτή ένωσε, να συνυπάρχει αρμονικά και εκείνη να είναι εκεί για ακόμα ένα χειροκρότημα.


Μanuel Hofer , Julian Arp, Μaia Cabeza, Martin Leo Schmidt, Sini Simonen, Francis Kefford, Caspar Frantz , Γιάννης Αγρανιώτης.

Εις το επανιδείν…