Η ομάδα Ραφή είναι κάτι σαν πολυεργαλείο του θεάτρου. Παίζουν, χορεύουν, τραγουδούν και εσχάτως έχουν προσθέσει στο ρεπερτόριό τους, άνοιγμα και τίναγμα βεντάλιας, ιαπωνικού τύπου τραγούδια, παντομίμα παντός καιρού και ακραία συναισθήματα, αφού το έργο που παρουσιάζουν αν δεν ήταν μια σπαρταριστή κωμωδία θα μπορούσε να θεωρηθεί ακραίο έως θανάτου ερωτικό δράμα.

Αφορμή για όλο αυτό τον πρόλογο μάς δίνει ο Μικάδος, γραμμένος από τους Γκίλμπερτ και Σάλλιβαν το 1885, μια εξωτική όπως θα καταλάβετε αμέσως –γιαπωνέζικη δηλαδή- όπερα, της οποίας ο λιμπρετίστας Ουίλλιαμ Σβενκ Γκίλμπερτ φέρεται να εμπνεύστηκε το θέμα του έργου από ένα γιαπωνέζικο σπαθί που είδε αναρτημένο σε μια δημόσια βιβλιοθήκη. Το περί ου ο λόγος σπαθί ήταν μια καλή αφορμή για να μιλήσουν οι δημιουργοί για αυτά που συνέβαιναν στην Αγγλία, για τη βία, τη διαφθορά, το λαϊκισμό, την υποκρισία και τον πουριτανισμό, χωρίς να κινδυνεύουν να περάσουν μερικά χρονάκια στη φυλακή και τοποθετώντας τη δράση στην μακρινή Ιαπωνία που τόσο της μόδας ήταν στη Δύση στα τέλη του 19ου αιώνα.

Η ομάδα Ραφή

Σε αυτή την Ιαπωνία, την πουριτανική και υποκριτική, όπου το φλερτ σήμαινε θάνατος με καρμανιόλα ή κοφτερό σπαθί, ο νεαρός πλανόδιος μουσικός Νάνκι Που αγαπά την Γιαμ-Γιαμ που ετοιμάζεται να παντρευτεί τον Κο-Κο, πρώην ράφτη κυριών και νυν αρχιεκτελεστή και έτσι αρχίζει ένα γαϊτάνάκι έρωτα και παρανοήσεων στη μαγική πολιτεία του Τιτιπού, όπου ο Μεγάλος Αυτοκράτορας (Μικάδος) είχε απαγορεύσει το κόρτε, οι βουλευτές αυτοανακηρύσσονται σε «άρχοντες των πάντων» και τα απαγορευμένα φλερτ ανθίζουν στις πιο απίθανες εκδοχές.

Σε μουσική διεύθυνση – ενορχήστρωση Μιχάλη Παπαπέτρου και σκηνοθεσία Ακύλλα Καραζήση οι ηθοποιοί της ομάδας Ραφή (Αναστασία Κότσαλη, Λητώ Μεσσήνη και Μιχάλης Παπαπέτρου) τα δίνουν όλα, όπως θα το ήθελαν οι δημιουργοί, χωρίς ντροπές, ενοχές, χωρίς να παίρνουν τον εαυτό τους σοβαρά, με το ίδιο λεπτό χιούμορ και την ελαφράδα που χρειάζεται ένα λυτρωτικό τελικά μουσικό έργο ανάμεσα στην «ελαφριά» βρετανική οπερέτα και τη «σοβαρή» αγγλική όπερα.

Λίγο μετά τη γενική και λίγο πριν την πρεμιέρα, στριμώχτηκαν και απάντησαν σε δέκα ερωτήσεις του ελculture.

Θα μου πείτε αρχικά τι έχετε αποκομίσει από την ιαπωνική σας εμπειρία; Αν δηλαδή σας δίδαξε κάτι!
Τα κόκκινα σημαιάκια που κρέμονται από το ταβάνι. Είναι πανηγυρτζίδικα κι εξεγερτικά ταυτοχρόνως, σαν την Ιαπωνική μας εμπειρία.

Ποιο είναι το καλύτερο και ποιο το χειρότερο που αντιμετωπίσατε σε αυτή την παράσταση εκτός από το μακιγιάζ με μάτια-ψαράκια;
(Αναστασία / Κάτισα) To καλύτερο είναι ότι ερμηνεύω μια Μεγάλη Τιμονιέρισσα. Το χειρότερο είναι ότι ερμηνεύω μια Μεγάλη Τιμονιέρισσα. Πάω στον φούρνο και στο περίπτερο με βλέμμα βλοσυρό, δείχνω με ηγετικό ύφος τα ράφια, υψώνω τη γροθιά μου αντί για χαιρετισμό. Σιγά σιγά άρχισα να ντύνομαι και ανάλογα. Ο κόσμος με κοιτάει περίεργα. Εγώ νιώθω σαν έτοιμη από καιρό.

(Λητώ / Γιαμ Γιαμ) Το καλύτερο είναι ότι κερδίζω εγώ τον ομορφονιό. Το χειρότερο είναι ότι έτσι που στραπατσάρω τη μούρη μου επί σκηνής, έχουν αλλάξει θέση ολίγων χιλιοστών το αριστερό μου ρουθούνι και το δεξί μου αυτί.

(Μιχάλης / Μαέστρος / Πις-Τας) Το χειρότερο ήταν όταν αρρώσταιναν οι τραγουδιστές κι έπρεπε εγώ να τραγουδάω όλους τους ρόλους. Άρα το καλύτερο είναι το ότι ξέρω πια όλους τους ρόλους. Ό,τι μαθαίνει κανείς, καλό είναι.

Τώρα που έχετε αρχίσει παραστάσεις είπατε μέσα σας εγώ για αυτόν τον ρόλο έκανα και όχι για αυτό που μου έδωσαν; Και ποιος θέλει να παίξει τι;
(Μιχάλης) Με τέτοιο παρουσιαστικό και τεχνική δικαιωματικά θα έπρεπε να κάνω το δεύτερο τρομπόνι.

(Αναστασία)  Θα’ θελα κι εγώ για μια φορά να είμαι η κελαρυστή μορφονιά, που την ποθεί το παλικάρι. Ας ήμουν έστω η αδερφούλα της κελαρυστής μορφονιάς, να διεμβόλιζα το παλικάρι.

(Λητώ)  Εγώ από την αρχή ήθελα να παίζω την γκρανκάσα που ηχεί.

Να ρωτήσω κάτι άλλο. Υπάρχει η χρήση της βεντάλιας από τον «Αυτοκράτορα» Μικάδο, που είναι σαν να έχει κάνει μαθήματα φλαμένκο. Έχει κάνει;
Δεν έχει κάνει μαθήματα. Έχει το κληρονομικό χάρισμα.

Θα αγαπούσε κανένας ένα κορίτσι για τα ψυχικά του χαρίσματα ή είναι μια θυσία που δε θα κάνατε; Απαντήστε ειλικρινά. Δηλαδή, αν είχε μουστάκι το κορίτσι, θα το προσπερνούσατε ως ελάττωμα;
Το μουστάκι είναι μισή αρχοντιά. Εξάλλου η αξουρισιά μπορεί να έτυχε σήμερις. Η Γεωργία Βασιλειάδου στην « Ωραία των Αθηνών» είχε τοποθετηθεί κατατοπιστικότατα πάνω στο επίμαχο αυτό θέμα.

Μπορείτε να μου πείτε πόσο τραυματική είναι η εμπειρία να είσαι τρομπόνι Β΄ και όχι σολίστ; Θα δίνατε κάθε μάχη γι’ αυτό, δηλαδή τι είδους μάχη;
Καθόλου τραυματική. Ο σολίστ παίρνει τη δόξα, ο τρομποντζής Β’ παίρνει το κορίτσι.

Ειλικρινά ποιος έχει την καλύτερη φωνή και ποιο τραγούδι είναι το φόρτε σας; (ρεπερτόριο ελεύθερο)
(Λητώ)  Ο Μιχάλης Παπαπέτρου ασυζητητί . Εγώ τραγουδάω με μεγάλη επιτυχία το τραγουδι Toshihiko, που είχε ερμηνεύσει και η Μπέσυ Αργυράκη. Με αυτό κέρδισα το ρόλο της Γιαμ Γιαμ στο έργο.

(Μιχάλης)  Την καλύτερη φωνή την έχω εγώ, απλώς δεν τραγουδάω λυρικό ρεπερτόριο. Στο ρεμπέτικο, όμως, κάνω θραύση. Ο Πασατέμπος είναι το φόρτε μου. Εκεί ξεδιπλώνω όλη μου την τέχνη.

Ας βάλουμε κατά σειρά τα πάθη: ποιο είναι το πιο βαθύ; Ο έρωτας, η ζήλια, ο φθόνος, ή η εκδίκηση; Εσείς ποιο προτιμάτε;(Αναστασία) Το πιο βαθύ είναι η εκδίκηση, εξ’ου και το αγαπημένο της Τιμονιέρισσας. Εκδικείται  τα έκπτωτα δεύτερα τρομπόνια, τα σαξόφωνα που απαρνήθηκαν την τάξη τους, τα ανάγωγα κοριτσόπουλα, τις εταιρίες αποτριχωτικής κρέμας. Στην κρεμάλα!

(Λητώ) Η Γιαμ Γιαμ θα έβαζε τον έρωτα ως το πιο βαθύ. Εγώ θα διάλεγα την εκδίκηση. Όπως βλέπετε εδώ υπάρχει ένας εσωτερικός διχασμός…

(Μιχάλης)  Έρωτας, ζήλια, εκδίκηση, φθόνος. Σε αντίθεση με τα κορίτσια, προτιμώ τον Έρωτα. Ο Πις-Τας είναι μία ευγενής ψυχή τελικά….

Αν δεν έχει πειστεί κάποιος ότι έχετε χιούμορ μέχρι αυτή τη γραμμή πείτε μου έναν καλό λόγο να έρθει να δει την παράσταση.
Η ομορφάδα μας. Είμαστε τραβηχτικοί όλοι μας.

Είχα πάντα την απορία: γιατί ονομάζεστε Ραφή;
Ποιος θυμάται έξι χρόνια αργότερα. Ήταν η κακιά η ώρα.

Info:

«Ο μικάδος» | 21 – 30 Δεκεμβρίου 2017 | Εναλλακτική Σκηνή Εθνικής Λυρικής Σκηνής, ΚΠΙΣΝ