Στην όγδοη δεκαετία του, το Θεάτρο Τέχνης δίνει βήμα έκφρασης σε καταξιωμένους Έλληνες συγγραφείς. Οκτώ σύγχρονα ελληνικά έργα -διάρκειας μιας ώρας-, εμπνευσμένα από τη γύρω μας πραγματικότητα, γράφτηκαν αποκλειστικά για να φιλοξενηθούν στο Υπόγειο. Το ελculture σε συνεργασία με το Θέατρο Τέχνης προδημοσιεύει αποσπάσματα από τα θεατρικά έργα.

Διαβάστε τρία αποσπάσματα από το έργο του Σάκη Σερέφα «Έναν φιδέ κι ακίνητος!»: Ένας συνταξιούχος αστυνόμος αφηγείται σε δύο φίλους του μία μυστηριώδη υπόθεση θανάτου την οποία κατάφερε να εξιχνιάσει. Πρόκειται για τον θάνατο ενός παθιασμένου αναγνώστη βιβλίων, τα οποία τελικά τον οδήγησαν στον χαμό. Όμως, ενώ η υπόθεση είναι πραγματικά συγκλονιστική, οι δύο φίλοι δεν φαίνεται να της δίνουν και πολύ σημασία. Τους απασχολούν άλλα πράγματα, πιο γήινα, όπως: Υπάρχουν φτηνά γεννόσημα πατάτας; Γιατί έκλεισε το ΕΚΕΒΙ; Πόσο κοστίζει ένα πιάτο πατάτες γιαχνί στο μαγέρικο στη Βαρβάκειο; Αληθεύει πως  λόγω περικοπών στα σκηνικά, από δω και στο εξής το Εθνικό Θέατρο θα ανεβάζει έργα χωρίς καθόλου πόρτες αλλά τίγκα στα παράθυρα;

(πρώτο απόσπασμα)

Δεύτερος Άνδρας
Σκηνικά δεν έχει; Στο πουθενά θα παίξουμε;

Πρώτος Άνδρας
Σκηνικά; Είσαι καλά; Ποιος φτιάχνει σκηνικά σήμερα; Ένα ευρώ η βίδα έχει πάει. Βάλε και τα μεταφορικά, βάλε και το ΤΕΒΕ των τεχνικών, τι μένει; Δηλαδή, θα παίζουμε για να ξεπληρώσουμε τα σκηνικά;  Κι ύστερα, άμα το σκεφτείς, τι είναι τα σκηνικά; Έκθεση επίπλων είναι. Τα 120 Ενωμένα Εργοστάσια είναι. Τι, δηλαδή; Δεν έχει φαντασία ο θεατής να σκεφτεί; Ο μεγαλύτερος ο σκηνογράφος είναι η φαντασία του κάθε θεατή. Καληώρα ας πούμε: όλα αυτά που θα δούνε συμβαίνουν μέσα σε κάποιον χώρο. Άσε τον καθένα να φανταστεί ό,τι θέλει, μην τον περιορίζεις. Χώρια που έτσι τροφοδοτείς τον προβληματισμό και τη συζήτηση. Θα βγει ο άλλος από το θέατρο με την καλή του, θα πάνε να πιούνε το ποτάκι τους, άμα το σηκώνει η τσέπη τους το δεύτερο ποτάκι, γιατί κι εδώ που ήρθανε, όσο ένα ποτάκι πληρώσανε ο καθένας, είμαστε λαϊκό θέατρο εμείς, δεν τον βαράμε στο κεφάλι τον πελάτη, λαϊκό θέατρο κάνουμε αλλά χωρίς να λαϊκίζουμε, έτσι; εμείς χτίζουμε γέφυρες με τον κόσμο, όχι τείχους, οπότε επειδή δεν θα έχουνε λεφτά για δεύτερο ποτάκι θα πάνε στο σπίτι εκείνου μετά κι εκεί που θα της βγάζει το πρίτι μπρα, για να αναφέρουμε και τον χορηγό μας, τον ρωτάει εκείνη «Είδες τελικά που τα αστυνομικά τμήματα μπορούν να είναι χώροι τέχνης και γόνιμου προβληματισμού;» και της απαντάει εκείνος «Ποια αστυνομικά τμήματα, μωρό μου; στο καφενείο της γειτονιάς συμβαίνανε όλα αυτά. Σκύψε λίγο τώρα.» Και ξεκινάει τότε εκείνη μια κουβέντα μέχρι το ξημέρωμα «όχι στο αστυνομικό τμήμα βρισκόντουσαν σου λέω, αχ με πονάς» και κατεβάζει εκείνος καντήλια από μέσα του «που να μην έσωνα που πάτησα το ποδάρι μου εκεί μέσα» μέχρι που-

(δεύτερο απόσπασμα)

Αστυνόμος Πέτρου
Τον άφησα μονάχο κι έφυγα. Καθώς περίμενα το ασανσέρ, τον άκουσα να βάζει τον σύρτη πίσω από την κλειστή εξώπορτα.

πρώτος άνδρας γυρνάει την πλάτη του στο κοινό. Παριστάνει την πόρτα. Πίσω στη ζώνη του έχει περασμένον έναν σύρτη. Ο δεύτερος άνδρας πηγαίνει και τον κλείνει με αργές κινήσεις.)

Πρώτος Άνδρας (ψιθυριστά)
Ποιος από τους δυο μας τη σκέφτηκε αυτήν την βλακεία; Πεταμένα λεφτά. Πόσα πληρώσαμε για αυτό το παλιοσίδερο;

Δεύτερος Άνδρας
Μια αληθινή πόρτα θα στοίχιζε πολύ περισσότερο. Αυτό ονομάζεται “αφαιρετικά σκηνικά”. Δεν τον αγοράσαμε τον σύρτη, μας τον δάνεισε ο Χατζάκης από το Εθνικό, δεν τον χρειάζονταν. Τα περιορίσανε κι εκεί τα σκηνικά, επειδή τους τα κόψανε τα κονδύλια για πόρτες και σύρτες. Τους αφήσανε λεφτά μόνο για παράθυρα. Ο Χατζάκης ανακοίνωσε πως από δω και πέρα θα παίζουνε μονάχα “άυλο θέατρο”, τίγκα στο παράθυρο. Τίποτα δεν παρακολουθείς;

Αστυνόμος Πέτρου
Από εκείνη τη μέρα, ανατριχιάζω άμα δω μια κλειστή εξώπορτα. Είναι σα να βλέπω το καπάκι που σφραγίζει την κάσα του νεκρού. (κραυγάζει σπαραχτικά:) Όχι άλλη εξώπορτα!

(τρίτο απόσπασμα)

Αστυνόμος Πέτρου
Το άλλο το μάθατε; Τώρα από το πρώτο ευρώ σού βάζουνε φόρο 26%! Χώρια το τέλος επιτηδεύματος 650 ευρώ! Δε συμφέρει να δουλεύεις… Ρε σεις, εμείς εδώ ολόκληρη οπερέτα ανεβάσαμε, με τα τραγουδάκια μας, με το χιούμορ μας, με την κοινωνική μας τη σάτιρα, βάλαμε τον κοσμάκη να σκεφτεί ρε, κι εγώ ένιωθα ότι από το πρώτο λεπτό που άνοιξα το στόμα μου άρχισα να φορολογούμαι…

Πρώτος Άνδρας
Ναι, καλά, από μας περίμενε να πάρει πάσα ο κόσμος για να σκεφτεί τα ζόρια του…

Δεύτερος Άνδρας (στον Πρώτο Άνδρα)
Νομίζω πως ο συνάδελφος (δείχνει τον Αστυνόμο Πέτρου) αναφέρεται στην υπαινικτική δύναμη του θεάτρου που υποδεικνύει έμμεσα και έντεχνα το προφανές…

Πρώτος Άνδρας
Δηλαδή πριν που τους έλεγες τους ανθρώπους εκεί κάτω (δείχνει το κοινό): «Η Τρόικα μας έριξε στον λάκκο με τα κολοδάχτυλα» υπαινιγμός ήταν αυτός;

Δεύτερος Άνδρας
Πας καλά, συνάδελφε; Εσύ την είπες αυτήν την ατάκα, όχι εγώ…

Πρώτος Άνδρας
Μου φαίνεται ότι τα’ χω παίξει από την πείνα…

Δεύτερος Άνδρας
Πάντως, το βρίσκω λίγο ηττοπαθές το μήνυμα που εκπέμπουμε… Ούτε λύσεις προτείνουμε, ούτε σε εξέγερση προτρέπουμε…

Πρώτος Άνδρας (με στόμφο)
Τι νόημα έχει να δώσουμε μασημένη τροφή στο κοινό; Άσε να σκεφτεί μόνο του… Άλλωστε, άμα το δεις αλλιώς, το έργο μας είναι πολύ ανατρεπτικό.

Δεύτερος Άνδρας
Μπα; Είσαι σίγουρος ότι παίζουμε στο ίδιο έργο;

Πρώτος Άνδρας
Μα, για σκέψου, συνάδελφε. Του λες του άλλου: Φάε έναν φιδέ και μείνε ακίνητος. Ε, άμα μείνει ακίνητος ο άλλος τι θα κάνει; Θα σκέφτεται. Τι άλλο του μένει να κάνει για να περάσει η ώρα; Και τι θα σκέφτεται; Την παρούσα κατάσταση. Κι όσο θα τη σκέφτεται, τόσο θα φουντώνει μέσα του η οργή και θα εξεγείρεται. Με καταλαβαίνεις;

Δεύτερος Άνδρας
Εγώ πάντως άμα μένω ακίνητος πολύ ώρα, με παίρνει ο ύπνος.

Πρώτος Άνδρας
Τώρα που το λες, τον είδες έναν εκεί στην τρίτη σειρά που έγερνε μπροστά; Νομίζω τον είχε πάρει λίγο…

Αστυνόμος Πέτρου

Πάντως εγώ άμα ήμουνα το κοινό μας σήμερα, θα έφευγα ενθουσιασμένος με την παράσταση…

Δεύτερος Άνδρας
Ναι, βέβαια, ενθουσιασμένος που τελείωσε…

Πρώτος Άνδρας
Ρε σεις, πάμε να φάμε καμιά πατάτα γιαχνί στο μαγέρικο στη Βαρβάκειο; Δυο ευρώ το πιάτο την έχει…

Δεύτερος Άνδρας
Εγώ λέω να παραγγείλω κάναν φιδέ…

Πρώτος Άνδρας
Μερακλή μου εσύ!

Πρώτος Άνδρας +
Δεύτερος Άνδρας (τραγουδούν)
Θέλω να φάω έναν φιδέ
με μπόλικο λεμόνι
να τον χωνέψω ακίνητος
ανάσκελα στο μπαλκόνι!

Έναν φιδέ κι ακίνητος
που λέν και τα γερόντια!
Τόσα να’ ναι τα χρόνια τους
όσα τους λείπουν δόντια!

(σχολιάζουν)
Ε, ρε, που είναι τώρα το κοινό μας να μας αποθεώσει!

Αστυνόμος Πέτρου
Να μου το θυμηθείτε, έτσι όπως πάει το πράμα με τη φορολόγησή μας, στο τέλος θα πληρώνουμε για να παίζουμε…

Η συνέχεια του «Έναν φιδέ κι ακίνητος!» επί σκηνής  από τις 31 Μαρτίου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00 στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης.

Σκηνοθεσία: Νίκος Χατζόπουλος
Σκηνικά – Κοστούμια: Κατερίνα Σωτηρίου
Μουσική: Λεωνίδας Μαριδάκης
Κίνηση: Ζωή Χατζηαντωνίου
Φωτισμοί: Κωστής Καπελώνης
Παίζουν: Γρηγόρης Γαλάτης, Μπάμπης Γαλιατσάτος, Ηλίας Ζερβός