Η Μαρία Καλλιμάνη, η ηθοποιός του χαμηλού προφίλ, η οποία ωστόσο έχει συνδέσει το όνομά της όσο λίγοι με τον ελληνικό κινηματογράφο του εδώ και τώρα, μας μιλάει για τη συνολική εμπειρία της στην ταινία του Θανάση Καρανικόλα “Στο Σπίτι”. Η ταινία έκανε πρεμιέρα στο Φόρουμ της 64ης Berlinale, όπου και απέσπασε το βραβείο Οικουμενικής Επιτροπής και στο 20ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας-Νύχτες Πρεμιέρας.

ελculture: Στη φετινή Berlinale βρέθηκες με δύο ταινίες, το “Στο Σπίτι” του Αθανάσιου Καρανικόλα και το “Μικρό Ψάρι” του Γιάννη Οικονομίδη. Ποιο είναι το συναίσθημα συμμετοχής σε μια διοργάνωση όπως η Berlinale;
Μαρία Καλλιμάνη: Η συμμετοχή μου σ’ ένα από τα καλύτερα φεστιβάλ κινηματογράφου, όπως αυτό του Βερολίνου και μάλιστα όχι με μία αλλά με δύο ταινίες  με γέμισε φυσικά με μεγάλη χαρά. Τον προηγούμενο χρόνο μάλιστα είχα ξαναβρεθεί στο ίδιο φεστιβάλ με την ταινία της Ελίνας Ψύκου, την “Αιώνια επιστροφή του Αντώνη Παρασκευά” .  Οπότε το μέρος μού ήταν μ’ ένα τρόπο οικείο και φιλόξενο. To Φεστιβάλ Βερολίνου είναι πολύ ζωντανό, με ενδιαφέρουσες ταινίες και μεγάλη προσέλευση κόσμου. Το πολύ σημαντικό ήταν ότι συνέβη ο τέλειος συγχρονισμός και οι πρεμιέρες των ταινιών ήταν μέσα σε δύο μέρες και έτσι παραβρέθηκα και στις δύο!  Θα μπορούσα με μεγαλύτερη ακρίβεια να περιγράψω ότι αυτό που ένοιωθα ήταν ένα αίσθημα γιορτής που μοιράστηκα με τους συνεργάτες μου και με κάποιους δικούς μου ανθρώπους.

kallimani1

ελc: Ποια ήταν η υποδοχή του κόσμου για το “Στο Σπίτι” στο Βερολίνο;
Μ.Κ: Ήταν ενθουσιώδης. Η ταινία έκανε πολύ μεγάλη αίσθηση στο κοινό της Berlinale. Στην πρεμιέρα σε μια κατάμεστη αίθουσα η ταινία καταχειροκροτήθηκε και στις επόμενες προβολές οι αίθουσες γέμιζαν ασφυκτικά.  Λόγω αυξημένης ζήτησης προστέθηκε μια έξτρα προβολή. Στις αρχές Σεπτεμβρίου η ταινία βγήκε στις αίθουσες σε κάποιες πόλεις στην Γερμανία αποσπώντας και πάλι πολύ καλές κριτικές. Το Γερμανικό περιοδικό Tip έδωσε στην ταινία πέντε στα πέντε αστέρια!

ελc: “Στο Σπίτι” ερμηνεύεις τη Νάντια, μια γυναίκα από τη Γεωργία που προδίδεται από την οικογένεια με την οποία συμβιώνει τα τελευταία 12 χρόνια, όταν οι τελευταίοι μαθαίνουν πως πάσχει από  μία ανίατη ασθένεια. Πρόκειται για μια ιστορία όχι σπάνια δυστυχώς. Είναι αυτή τελικά η μοίρα των αδυνάμων;
Μ.Κ: Η ταινία πράγματι αφορά μια γεωργιανή οικιακή βοηθό που προσβάλλεται από μια σοβαρή ασθένεια, κάποιο αυτοάνοσο νόσημα, ενώ την ίδια στιγμή, η οικογένεια στην οποία δουλεύει βάλλεται  από την οικονομική κρίση. Αποφασίζουν να την διώξουν. Μέσα στο πλαίσιο της οικονομικής κρίσης η ταινία μιλάει για την κρίση των ηθικών αξιών. Ούτε επικεντρώνεται στην ασθένεια. Με αφορμή όλα αυτά, προτείνει έναν συγκεκριμένο τρόπο συμπεριφοράς, μιλάει για ένα πρόσωπο, αυτό της Νάντιας,  που το διακρίνει η αξιοπρέπεια, η αφοσίωση, τα βαθιά αισθήματα αγάπης. Δεν είναι αδύναμη ή ηττοπαθής, η δύναμη της είναι οι αρχές και οι αξίες της. Πιστεύω ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν χάνονται, δεν είναι θύματα, αλλά φωτισμένα παραδείγματα.

ελc: Ποιες είναι οι αγαπημένες σου σκηνές στην ταινία;
Μ.Κ:  Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια μεμονωμένη σκηνή όσο κι αν προσπαθώ. Τα γυρίσματα ως επί το πλείστον στην περιοχή του Μαραθώνα και του Σχοινιά ήταν κάθε μέρα μια καινούρια χορταστική εμπειρία αν και όχι πάντα εύκολη. Ήμασταν μια πολύ δεμένη ομάδα, συνεργείο και ηθοποιοί και πιστεύω ότι σε αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό η επιτυχία της ταινίας.

kallimani2

ελc: Πώς μελέτησες εσύ την Νάντια γα να την ερμηνεύσεις;
Μ.Κ:  Βασικά δούλεψα πολύ με τον σκηνοθέτη μου και τους υπόλοιπους ηθοποιούς στη διάρκεια των προβών, συζητώντας για τα πρόσωπα, την ιστορία τους και τις σχέσεις μεταξύ τους. Ο Θανάσης Καρανικόλας χρησιμοποιεί την τεχνική Meisner και δουλέψαμε πολύ στις πρόβες μ’ αυτήν. Είναι μια ενδιαφέρουσα μέθοδος που βοηθά τη  επικοινωνία μεταξύ των ηθοποιών και  δυναμώνει την συναισθηματική ευελιξία. Είχε γίνει λοιπόν μια ικανοποιητική προεργασία , πρακτικά αλλά και στον χώρο της φαντασίας, όπου στα γυρίσματα – αυτή άλλωστε είναι και η χαρά του σινεμά- μπήκαμε  στον ρεαλιστικό χώρο των ηρώων και συμβιώσαμε πολλές ώρες στο “Σπίτι”.

ελc: Το “Στο Σπίτι” είναι τελικά μια ταινία για την ανθρώπινη ηθική;
Μ.Κ: Ναι απόλυτα, χωρίς όμως να κάνει κήρυγμα ή να γίνεται μελό  και  μ’ αυτήν την έννοια  θα έλεγα ότι η ταινία έχει και κάποια χαρακτηριστικά ντοκιμαντέρ. Αυτό είναι κάτι που χαρακτηρίζει τη δουλειά του Θανάση στο σύνολό της. Το “at home” είναι μια ταινία ανθρώπινη, που όπως μας λένε συγκινεί! Πιστεύω ότι ιδιαίτερα στις μέρες μας οι ταινίες που αγγίζουν βαθιά είναι ταινίες με έντονη την αίσθηση του ουμανισμού.  Ας πούμε το “Nebraska” του Alexander Payne είναι μια τέτοια ταινία.

ελc: Έχεις δουλέψει με πολλούς έλληνες σκηνοθέτες, ειδικά με τον Γιάννη Οικονομίδη. Πώς βλέπεις τον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο; Βρίσκεται ακόμα υπό διαμόρφωση ή έχει αποκτήσει μια δική του ταυτότητα;
Μ.Κ:
Κοιτάξτε, είχα την τύχη και την χαρά να δουλέψω με πολύ καλούς κινηματογραφιστές  και χάρη σ’ αυτούς να έρθω σε επαφή με τον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο. Γίνονται πολλές και καλές ταινίες τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα.  Σε όλα τα μεγάλα ξένα φεστιβάλ το ελληνικό σινεμά είναι παρόν.  Όμως να σας πω,  το λεγόμενο Greek weird cinema δεν το πολυκαταλαβαίνω , δεν βλέπω  τόσο ένα ενιαίο καλλιτεχνικό ρεύμα όσο ικανούς κινηματογραφιστές με όραμα και ισχυρή θέληση σε μια εποχή ιδιαίτερα δύσκολη οικονομικά όπως γνωρίζουμε. Οι συνθήκες με τις οποίες γίνεται το σινεμά δεν είναι καθόλου εύκολες. Η πολιτεία θα έπρεπε να στηρίζει πιο συστηματικά και απρόσκοπτα τους κινηματογραφιστές. Ειδικά σ’ αυτήν την εποχή, που υπάρχει ολοένα αυξανόμενο ενδιαφέρον για τη χώρα μας σε καλλιτεχνικό επίπεδο.

Διαβάστε επίσης την κριτική της ταινίας από τον Old Boy, καθώς και τα βραβεία του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου