Στην όγδοη δεκαετία του, το Θεάτρο Τέχνης δίνει βήμα έκφρασης σε καταξιωμένους Έλληνες συγγραφείς. Οκτώ σύγχρονα ελληνικά έργα -διάρκειας μιας ώρας-, εμπνευσμένα από τη γύρω μας πραγματικότητα, γράφτηκαν αποκλειστικά για να φιλοξενηθούν στο Υπόγειο. Το ελculture σε συνεργασία με το Θέατρο Τέχνης προδημοσιεύει αποσπάσματα από τα θεατρικά έργα.

Διαβάστε ένα απόσπασμα από το έργο του Γιάννη Δούμου «Να ζεις»: Μια συναισθηματική κωμωδία για την ύπαρξη. Κάποτε επί σκηνής τέθηκε μία ερώτηση. Να ζεις ή να μη ζεις; Ποιός θα το έλεγε ότι αυτή η ερώτηση θα έμενε και θα πλανιόταν για αιώνες στον κόσμο. Ή στη σκηνή; Και πού αρχίζει ο κόσμος και πού τελειώνει η σκηνή; Και αν ζεις; Πώς ζεις; Αποφασίζεις να ζήσεις ή… ζεις; Έτσι; Και πώς ξέρεις ότι ζεις; Και οι άλλοι άνθρωποι; Πού είναι; Ο έρωτας; Τί είναι;  Τί κάνεις με όλα αυτά τα περίεργα ερωτήματα; Μπορείς να βγεις από τη σκηνή; Και αν όλος ο κόσμος είναι η σκηνή; Υπάρχουν άλλοι έξω από το σκοτάδι; Μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο εκτός από το να ανακαλύψουμε ο ένας τον άλλον και να ζήσουμε; Ίσως όταν τα φώτα σβήσουν να χαθούμε. Αλλά ίσως απλώς να είμαστε φτιαγμένοι από το υλικό των ονείρων και η μικρή ζωή μας να περιτριγυρίζεται από ύπνο.

Βίκτορ:
Μη!!!!! Όχι ρε γαμώτο!!!

(Πέφτει στα γόνατα απελπισμένος)

Ένας ρόλος έρχεται στον κόσμο και τί κάνει; Προσπαθεί να ζήσει. Στην αρχή όλα μοιάζουν εύκολα. Αυτή η σκηνή έχει φτιαχτεί για σένα, για να μεγαλουργήσεις, να υπάρξεις. Και μετά; Όλα είναι δύσκολα. Σε αφήνουν μόνο σου. Εμένα με άφησε μόνο μου. Με έφτιαξε και με πετάει από έργο σε έργο μόνο μου. Εγώ όμως είμαι μόνο ένας ρόλος. Τί μπορεί να κάνει μόνος του ένας ρόλος σε αυτή την απύθμενη σκηνή; Κάνω όλο λάθη. Το ένα λάθος μετά το άλλο. Και όμως συνεχίζω να υπάρχω. Και όσο πιο ζωντανός είμαι όλο και περισσότερα λάθη κάνω. Και αυτά τα δύο πλάσματα ζουν…. έτσι. Τριγυρνάν χαμένα σε δυο διαστάσεις και δε δυστυχούν. Μόνο εγώ δυστυχώ. Και τα έχασα. Τα άφησα να χαθούν στη λήθη της μπούκας.

(Κάθεται)

Να παραιτηθώ; Γιατί όχι; Αφού… όλα είναι σιωπή.

(Μένει σιωπηλός. Τα φώτα δυναμώνουν λίγο και ξαναχαμηλώνουν. Τα κοιτάζει σα μαγεμένος. Ξαναγίνεται το ίδιο. Ένα χαμόγελο σχηματίζεται στο πρόσωπό του. Ξανά. Σηκώνεται σαν υπνωτισμένος. Προχωράει μέχρι την άκρη της σκηνής. Φτάνει στο όριο. Κοιτάζει επάνω. Τα φώτα δυναμώνουν ακόμα περισσότερο.)

Δεν… Δεν ξέρω. Είναι πολύ τρομακτικό.

(Μπαίνει μια μουσική. Μια μουσική χαρούμενη και εορταστική που δυναμώνει.)

Και αν σταματήσω να υπάρχω; Πω πω… τι πειρασμός.

(Κατεβαίνει αργά στην πλατεία. Κοιτάζει γύρω του.)

Γουάου…. υπάρχω ακόμα. Τί μαγεία είναι αυτή; Πω πω…..

(Τρέχει ανάμεσα στο κοινό)

Πόσοι άνθρωποι! Πόσοι καλοί άνθρωποι! Και έχουν έρθει εδώ για να δουν μια ιστορία; Όλοι αυτοί; Μα άμα είναι έτσι δεν μπορώ να τα παρατήσω. Πρέπει να παλέψω μέχρι τέλους. Πω πω…. τί ελευθερία είναι αυτή; Κάνω ό,τι θέλω, κοιτάξτε!

(Κάνει κάτι παλαβό)

Ποτέ, ποτέ δεν ένιωσα έτσι ζωντανός! Καλοί άνθρωποι υπάρχω. Υπάρχω αδιαμφισβήτητα! Αμετάκλητα!

(Γελάει δυνατά)

Η συνέχεια του «Να ζεις» επί σκηνής  από τις 31 Μαρτίου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 22:15 στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης.

Σκηνοθεσία: Μαριτίνα Πάσσαρη
Σκηνικά-Κοστούμια: Κατερίνα Σωτηρίου
Μουσική: Λεωνίδας Μαριδάκης
Φωτισμοί: Κωστής Καπελώνης
Βοηθός σκηνοθέτη: Ηρώ Σουλαντίκα
Παίζουν:Αντιγόνη Δούμου, Έκτορας Λιάτσος, Νίκος Σταθόπουλος