Μεστός, λιτός, απέριττος. Ο Theodore ή αλλιώς Θοδωρής Πολυχρονόπουλος, γνωστός για τις αντιθέσεις που χρησιμοποιεί στην μουσική του, κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό το νέο του album με τίτλο «It is but it’s not». Ένα album με αρχή – μέση – τέλος και ένα ενιαίο θέμα, τα αντίθετα. Αν και μόλις 23 ετών, έχει καταφέρει να βάλει ήδη πολλά στο ενεργητικό του. Έχει κάνει συναυλίες σε διάφορες πόλεις της Ευρώπης, όπως η Μ. Βρετανία, η Πολωνία, η Ιταλία και η Γαλλία, έχει δημιουργήσει μουσική για θέατρο και κινηματογράφο ενώ το καλοκαίρι του 2015, «έντυσε» μουσικά τη βωβή ταινία του Buster Keaton, «The Cameraman», και την παρουσίασε ζωντανά στον αρχαίο ναό του Ολυμπίου Διός, στο πλαίσιο του 5th Athens Open Air Film Festival. Τον συναντήσαμε στο στούντιό του στην Ακρόπολη και μιλήσαμε για την καθημερινότητά του, τα όνειρά του, αλλά και για το πόσο εύκολο είναι για έναν νέο καλλιτέχνη να χαράξει τη δική του πορεία.

ελc: Όταν ήσουν μικρός και έβλεπες τους αγαπημένους σου καλλιτέχνες να περιοδεύουν ανά τον κόσμο, είχες φανταστεί πώς ήταν τα πράγματα «από μέσα»; Ποια ήταν η εικόνα που είχες τότε και ποια είναι τώρα;
Τheodore: Στις συναυλίες μερικές φορές σκεφτόμουν τι ήταν αυτό που γινόταν από πίσω, αλλά μπορώ να σου πω ότι δεν με ενδιέφερε τόσο πολύ αυτό, όσο η στιγμή εκείνη του live. Δεν σκεφτόμουν ποτέ όλο αυτό το στήσιμο που τώρα γνωρίζω και είναι η δουλειά μου. Τώρα, για ‘μένα είναι αυτόματο ότι για να παίξουμε υπάρχει όλη η οργάνωση της παραγωγής, πρόβες, εξοπλισμός, check list και πολλά άλλα. Το τι γίνεται πίσω από τη σκηνή με απασχόλησε πολύ όταν έπρεπε να το λύσω κιόλας.  Στις συναυλίες που πήγαινα δεν το σκεφτόμουν, μαγευόμουν από τη στιγμή.

THEODORE_08_72

ελc: Τώρα, λοιπόν, που έχεις δει τι γίνεται από πίσω, έχει χαθεί κάτι από τη μαγεία αυτή;
Τ.:
Όταν αρχίζεις να κάνεις μουσική δεν γνωρίζεις την πραγματική δουλειά που έχεις μπροστά σου. Η μισή αλήθεια είναι ο μουσικός που είναι στο στούντιό του (καλή ώρα), που γράφει και μέσα σε ένα μήνα έχει βγάλει έναν αριθμό από έργα. Η άλλη μισή αλήθεια είναι ότι βρίσκεσαι αντιμέτωπος με μία κατάσταση, ένα σύστημα από πόρτες όπου ανοίγεις τη μία και παλεύεις να δεις τι θα κάνεις με την επόμενη. Αυτό έχει δουλειά γραφείου, πολλά τηλέφωνα, πολλά e-mail, πολλή σκέψη. Δουλειά, που δεν νομίζω ότι κάθε παιδί που ξεκινάει να ασχοληθεί με τη μουσική, την έχει στο μυαλό του.

ελc: Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το νέο σου άλμπουμ με τίτλο «It Is But It’s Not». Έχεις δηλώσει ότι είναι μια δουλειά με αρχή – μέση – τέλος, ποια είναι η ιστορία εκείνη που έχει να μας αφηγηθεί;
Τ.:
Είναι ένα ολοκληρωμένο έργο, μέσα στο οποίο το θέμα είναι ένα και δεν αποτελείται από αυτοτελή κομμάτια που θα μπορούσαν να δουλέψουν το ίδιο καλά σε έναν άλλο δίσκο, με άλλα κομμάτια μαζί. Αντιμετώπισα το άλμπουμ σαν ένα κομμάτι που έχει 8-9 μέρη. Προσπαθούσα να ανακαλύψω και να αναπτύξω με τον τρόπο μου πώς λειτουργούν τα πράγματα γύρω μου. Ασχολήθηκα με τα αντίθετα και με το πώς αυτά αλληλοεξουδετερώνονται, αλλά ταυτόχρονα αναδεικνύουν το ένα το άλλο. Χωρίς το σκοτάδι δεν έχει νόημα το φως και το αντίθετο. Όλα στο σύμπαν λειτουργούν με αυτόν τον τρόπο, αυτό ήταν το θέμα μου και αυτό προσπάθησα να παρουσιάσω στο δίσκο.

THEODORE_06_72

ελc: Έχεις ήδη καταφέρει να παίξεις μουσική σε σημαντικούς χώρους, όπως είναι το Studio 2, των Abbey Road Studios, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, ο αρχαίος ναός του Ολυμπίου Διός. Έχεις κάποιο μέρος στο μυαλό σου που φαντάζει ιδανικό για κάποια επόμενη συναυλία σου;
Τ.:
Μου αρέσει πολύ το θέατρο των Δελφών. Άνοιξε ξανά πριν από δύο χρόνια νομίζω, μετά από πολύ καιρό, για μία παράσταση μόνο και το ξαναέκλεισαν γιατί το φτιάχνουν. Το φοβερό εκεί είναι ότι το βράδυ βλέπεις το αμφιθέατρο, την πλατεία και από κάτω το χάος. Είναι ένα μαγικό μέρος, θα μου άρεσε πολύ να παίξω εκεί.

ελc: Δεδομένου ότι έχεις ξεκινήσει να γράφεις μουσική για κινηματογράφο, έχεις πιάσει καθόλου τον εαυτό σου βλέποντας κάποια ταινία να «εύχεται» να είχες γράψει εσύ τη μουσική;
Τ.:
Όλη την ώρα, για όποια ταινία βλέπω!

ελc: Ιδανικά για ποια θα ήθελες;
Τ.:
Μου άρεσε η τελευταία δουλειά του Ταραντίνο (The Hateful Eight), βέβαια εκεί έγραψε μουσική ο Morricone, οπότε δεν μπορώ να πω πολλά πράγματα, αλλά το ζήλεψα λίγο.

ελc: Πώς είναι το να γράφεις μουσική για μια ταινία; Δεδομένου ότι υπάρχει ένα συγκεκριμένο concept, πόσο ελεύθερος είσαι;
Τ.: Όταν κάνω μουσική για μια ταινία προσπαθώ να εξυπηρετήσω το έργο και τον σκηνοθέτη, αυτός είναι άλλωστε που έχει την ιδέα και δίνει την κατεύθυνση. Σε πρώτο πλαίσιο  δεν κάνεις τη δική σου ιστορία για να είσαι τελείως ελεύθερος, πίσω από αυτό όμως μπορείς να χτίσεις. Πάντα χτίζω τη δική μου ιστορία όπως τη φαντάζομαι, αλλά αυτό που προέχει είναι να εξυπηρετήσεις την ταινία, τις συγκεκριμένες σκηνές, οπότε είσαι περιορισμένος και αυτό είναι και το ενδιαφέρον της διαδικασίας αυτής.

THEODORE_05_72

ελc: Επιστρέφοντας στις συναυλίες, ποιο είναι το συναίσθημα που σου μένει μετά από το κάθε live;
Τ.: Ότι θέλω να ξανανέβω στη σκηνή να παίξω και άλλο. Πέρα από τις περιόδους που παίζουμε και ξέρω ότι θα παίξω και αύριο, αυτό που μου μένει όταν είναι one-off, είναι ότι θα ήθελα λίγο ακόμα.

ελc: Έχεις δώσει συναυλίες σε διάφορες χώρες, παρατηρείς διαφορές στο κοινό;
Τ.: Ναι, έχει διαφορά το κοινό. Το ελληνικό κοινό που είναι πιο συνηθισμένο σε αυτό που κάνω, διότι πλέον είναι άνθρωποι που είτε έχουν ξανάρθει, είτε μας έχουν ακούσει και στην πλειοψηφία τους ξέρουν τι θα δούνε. Αυτό έχει ενδιαφέρον και με εντυπωσιάζει η ησυχία που κάνουν στα live, σε κομμάτια που είναι πιο χαμηλών τόνων. Το κοινό είναι τόσο όμορφο που μοιράζεται τη στιγμή με τον τρόπο που θα μου άρεσε και εμένα να την μοιραστεί. Τώρα, όσον αφορά το κοινό μπροστά στο οποίο έχω παίξει σε άλλες χώρες, στην Πολωνία, παραδείγματος χάριν, με είχε εντυπωσιάσει πάρα πολύ. Ενώ ήταν η πρώτη μου συναυλία και έπαιζα σε φεστιβάλ σε μια χώρα που δεν είχα ξαναπάει και δεν οφείλει ο κόσμος να σε ξέρει, εκεί είχαν κάνει έρευνα, μάλλον η πλειοψηφία του κόσμου. Ήξεραν ακριβώς τι είχαν έρθει να δούνε, γνώριζαν τα κομμάτια, τα τραγουδούσαν από κάτω και είχα εντυπωσιαστεί. Εκτός αυτού είχαν μεγάλη διάθεση να σου μιλήσουν στο τέλος, πρέπει να μίλησα με το 1/3 του κόσμου που είχε έρθει στο live, γιατί ήθελαν να με ρωτήσουν πράγματα. Το κοινό με είχε εκπλήξει ευχάριστα και στη Γερμανία, στο Αμβούργο.

THEODORE_09_72

ελc: Προτιμάς, ως ατμόσφαιρα, τις συναυλίες που γίνονται σε μικρούς ή σε μεγάλους χώρους;
Τ.:
 Αυτό που λες έχει ενδιαφέρον για ‘μένα τελευταία. Μέχρι τώρα, ειδικά στην Ελλάδα, παίζαμε σε μεγάλους χώρους. Παίξαμε στο Fuzz, στο Μέγαρο Μουσικής, στην Τεχνόπολη, όπου δεν έχεις μεγάλη επαφή με τον κόσμο. Τον Δεκέμβρη κάναμε ένα live στο Six D.o.g.s,  στο πλαίσιο ενός φεστιβάλ για την ενημέρωση γύρω από το AIDS. Είχαν έρθει 200-250 άτομα και μ’ άρεσε γιατί ήταν μια πιο χαλαρή εμπειρία για ‘μένα και μου φάνηκε τρομερά ενδιαφέρον το πόσο καλύτερη επαφή είχα με τον κόσμο. Για αυτό επιλέξαμε να ξαναπαίξουμε τώρα εκεί, μου άρεσε πολύ η εμπειρία αυτή και θέλω να την ξαναζήσω. Νομίζω ότι είναι ωραίο και για τον κόσμο, πιο προσωπικό. Μετά από αυτό θέλουμε να κάνουμε και άλλα live σε μικρούς χώρους, μικρότερους από το Six D.o.g.s.

ελc: Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για έναν νέο καλλιτέχνη να χαράξει τη δική του πορεία;
Τ.:
Δεν είναι εύκολο, ειδικά αν θες να προσανατολιστείς στο εξωτερικό. Είναι ένα πολύ συγκεκριμένο σύστημα, έχει πολύ συγκεκριμένα πόστα που πρέπει να καταφέρεις να καλύψεις. Ειδικά στο εξωτερικό τελείως μόνος σου δεν γίνεται, πρέπει να δεις ποιος θα σου κλείνει τις συναυλίες, πώς θα κυκλοφορήσεις το δίσκο σου, ποιος θα ασχοληθεί με την προώθησή σου. Εκεί είναι οργανωμένη βιομηχανία, έχουν συγκεκριμένο τρόπο με τον οποίο δουλεύουν, όπως και σε οποιαδήποτε άλλη δουλειά. Ο καθένας χρειάζεται τον άλλον για να δουλέψει και έτσι έχεις μπλέξει σε μια κατάσταση, όπου είναι 5-6 πόστα και ο καθένας σου λέει ότι πρέπει να του βρεις τον άλλον πρώτα. Ενώ είναι χρόνια τώρα που δουλεύω στο εξωτερικό, τώρα είναι η πρώτη φορά που έχω καταφέρει και έχω τσεκάρει κάποια κουτάκια για να πω ότι θα το στήσουμε όλο αυτό οργανωμένα και δεν θα κινηθούμε ατάκτως.

THEODORE_04_72

ελcΠέρα από τη μουσική, έχεις χρόνο για κάποια άλλη ενασχόληση;
Τ.:
Όχι, δεν κάνω κάτι άλλο. Κάνω τη δική μου μουσική, φτιάχνω το live μου συνεχώς για να είναι καινούριο και φρέσκο, κάτι που σημαίνει ότι χρειάζονται διαρκώς πρόβες για αυτό. Τώρα κάνω μουσική για μια παράσταση, συνεχώς κάτι γίνεται που δεν είναι ακριβώς ότι κάνω δίσκο ή έχω συναυλία, αλλά πρέπει να δουλεύω για να πάω παρακάτω.

ελc: Έχεις πάει σε κάποιο live που έχει μείνει ανεξίτηλο στη μνήμη σου;
Τ.:
Το live των Radiohead, όταν τους είδα στη Λισαβόνα. Ήταν σπουδαίοι, σε σημείο να θες να κρατήσεις σημειώσεις. Το άλλο live που με είχε εντυπωσιάσει ήταν των Sigur Rós, τους έχω δει τρεις φορές και ήταν ακριβώς το ίδιο συναίσθημα.

Info: Ο Theodore παίζει live στην σκηνή του Six D.o.g.s 19 & 20 Φεβρουαρίου, στις 21.00.