Intro

Σήμερα σπάμε την φόρμα. Στο One Weeks Journal αυτής της εβδομάδας δεν έχουμε έναν καλλιτέχνη αλλά έξι.

H κριτική της παράστασης από την Τώνια Καράογλου

Οι ηθοποιοί της – ξεκαρδιστικής – παράστασης «Το έξυπνο πουλί» του Ζωρζ Φεντώ σε διασκευή και σκηνοθεσία Μάνου Βαβαδάκη και Γιώργου Κατσή, που παίζεται αυτή την περίοδο στο θέατρο Verum-Εν Αθήναις μέχρι τις 29 Οκτώβρη, μπαίνουν στα ρούχα των ρόλων τους και μας παρουσιάζουν πτυχές των χαρακτήρων που υποδύονται.


The One Weeks Journal

«Το Έξυπνο Πουλί»

Ο Ποντανιάκ θέλει απελπισμένα την Λουσιέν, που είναι παντρεμένη με τον Βατλέν ο οποίος απατά την Λουσιέν με την Γκρούτρουν. Ποιος ξέρει τι και ποιος θα μαρτυρήσει ποιον; 

Ποιος είναι ο ρόλος του στενού φίλου του Βατλέν, Ρεντιγιόν;

Η Κλοτίλδη ποιον ψάχνει και εμφανίζεται απρόσκλητη;Τι θα συμβεί πίσω από τις πόρτες του ξενοδοχείου Corte – Flirt;

Οι  Στέλλα Βογιατζάκη, Χαρά – Μάτα Γιαννάτου, Κατερίνα Ζησούδη, Μάνος Βαβαδάκης, Γιώργος Κατσής και ο Πάνος Παπαδόπουλος θα σας λύσουν όλες τις απορίες…επί σκηνής.

ΔΕΥΤΕΡΑ

Ρεντιγιόν/ Μάνος Βαβαδάκης

«Αγάπη μου, αγάπη μου!» Όχι. «Σ’ αγαπάω, μ’ ακούς;» Με τίποτα. «Έρωτά μου αγιάτρευτε!» Όχι, όχι, όχι! Νομίζω έχω εξαντλήσει όλα τα ερωτόλογα από πέρυσι. Τέλος. Θα την αρπάξω και θα τη φιλήσω! Την Τετάρτη! Όχι, καλύτερα την Πέμπτη. Ούτε. Το Σάββατο μετά το σινεμά. Αχ! Δυο χρόνια την κυνηγάω και τί-πο-τα! Και τελειώνει κι η παράσταση. Ό,τι κάνω μέχρι τις 29/10. Άγιε Βαλεντίνε βόηθα με!

 

ΤΡΙΤΗ

Λουσιέν/ Στέλλα Βογιατζάκη

Ναι, είναι Αλήθεια με ποθούν όλοι. Ο κύριος Ποντανιάκ, ο κύριος Ρεντιγιόν, ο κύριος που έχει το μανάβικο απέναντι… Εγώ όμως μόνο έναν άντρα αγαπώ… Τον σύζυγό μου! Τον αγάπησα, του τα’ δωσα όλα… την τρυφερότητα μου, την πίστη μου, την κοριτσίστικη αθωότητά μου.

ΤΕΤΑΡΤΗ

Ποντανιάκ/ Γιώργος Κατσής

Μπόλικο τσιγάρο, υπερένταση και προετοιμασία να δανείσω την ύπαρξή μου στον ηθοποιό που με υποδύεται κάθε βράδυ επί σκηνής. Μόνο γυναίκες σκέφτομαι, ενώ αγαπώ τόσο την δική μου. Τι κάνω, που πάω, γιατί τόσο ξόδεμα ρε παιδιά. Επαφίεμαι στα χέρια του Ηθοποιού μου. Μια ιδέα είμαι, αέρας, κάτι άυλο. Αρχίζουμε!

ΠΕΜΠΤΗ

Γκρούτρουν/ Χαρά Μάτα Γιαννάτου

Αααααχ…να’ μαι λοιπόν εντώ. Έφτασε το βράντυ και είπα πάλι να ντυθώ, να βαφτώ, να κοιτάξω το είντωλό μου στον καθρέπτη και να μου πω, «Θεέ μου Γκούντρουν, μα πόσο όμορφη είσαι! Αυτή τη φορά θα τα καταφέρεις. Θα γίνει ντικός σου κι αν ντεν τέλει με το καλό θα γίνει με το ζόρι».
 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Κλοτίλδη/ Κατερίνα Ζησούδη


Είναι εννιά παρά και ακόμα περιμένω. Ο Εδμόνδος λείπει πάλι όλη μέρα. Δε γύρισε ούτε για φαγητό. Και το είχε υποσχεθεί. Κάτι πάει στραβά, το νιώθω. Γιατί δε μου προτείνει να πάω μαζί του; Στη Λέσχη δε γίνεται και το ξέρω. Αλλά στους Βατλέν γιατί όχι; Παλιά παντού ήμασταν μαζί. Γελάγαμε συνέχεια και κοιταζόμασταν στα μάτια. Τώρα φέρεται σα να μην υπάρχω, δε με βλέπει καν. Φοβάμαι πολύ, δεν με αγαπά πια. Τι να κάνω; Κλαίω. Δε μου αξίζει αυτή η συμπεριφορά. Θα ετοιμαστώ, θα ντυθώ, θα χτενιστώ, θα βαφτώ, θα γίνω όμορφη. Πολύ όμορφη. Θα πάρω και το καινούριο μου τσαντάκι και θα πάω στο σπίτι του Βατλέν. Απρόσκλητη. Ντρέπομαι αλλά θα πάω. Και ό,τι γίνει.

ΣΑΒΒΑΤΟ

Βατλέν/ Πάνος Παπαδόπουλος

Είμαι ο Βατλέν και στην παράσταση με παίζει ο Πάνος Παπαδόπουλος. Αυτό το φαινομενικά φιλήσυχο παιδί που βλέπετε στη φωτογραφία… Είναι πολύ περίεργο για έναν ρόλο να βλέπει να τον υποδύονται. Τις περισσότερες φορές είναι αναγκασμένος να στραπατσάρεται και να κακοποιείται, χωρίς καν να το έχει επιλέξει. Αδυνατώντας να αλλάξει κάτι από το αποτέλεσμα. Αν είχα μιλιά, θα ξεσπούσα, προς το παρόν τον ανέχομαι σιωπηλά. Για πόσο άλλωστε θα φοράει τα ρούχα μου και θα χρησιμοποιεί τα λόγια μου; Λίγες εβδομάδες έμειναν ακόμα… Ως τότε θα τον ακούω να παραπονιέται την ώρα της προετοιμασίας για τον πονεμένο του λαιμό και για την κούραση που τον έχει καταβάλει. Θα προσποιείται ότι ζεσταίνεται πριν βγει να με αντιμετωπίσει και θα χαζογελάει μαζί με τους υπόλοιπους λες και βρίσκεται σε κάποια κατασκήνωση… Ελπίζω να περάσετε όμορφα βλέποντας την παράσταση, μα εγώ, θα με έπαιζα καλύτερα!


Info:

«Το έξυπνο πουλί» | 6-29 Οκτωβρίου 2017 | θέατρο Tempus Verum – Εν Αθήναις