Η τεχνική τους λέγεται platform, πλατφόρμα δηλαδή και γίνεται σε ένα περιορισμένο χώρο, συνήθως 1 x 1,60. Και βρίσκεται 75 εκατοστά πάνω από τη γη. Οι ηθοποιοί είναι από 5 έως 8 συνήθως και διηγούνται ιστορίες. Στην πλατφόρμα δεν υπάρχουν αντικείμενα και σκηνικά στοιχεία, άρα το μόνο που υπάρχει, είναι ο άνθρωπος και το ανθρώπινο δυναμικό.

Οι Patari Project ξετρελαίνουν τους νεαρούς θεατές με το «Πιάνω Παπούτσι πάνω στο πιάνο», όπως έχουν αφήσει άφωνους και τους θεατές της Οδύσσειας και κάθε προηγούμενης δουλειάς τους. Εκεί που λες ωχ! δε χωράνε, συμβαίνει κάτι μαγικό και φανταστικό. Η φαντασία ανοίγει, οι λύσεις έρχονται από το πουθενά από εκεί που δεν υπάρχουν. Η σκηνοθέτιδα της ομάδας, Σοφία Πάσχου, μας λέει την ιστορία τους.

10cm Up

10cm up, 2012-2014

Ποια είναι η ιδέα να φτιάχνετε παραστάσεις σε ένα πατάρι;
Η ιδέα γεννήθηκε το 2012, όταν φτιάχτηκε η ομάδα Patari Project. Ξεκινήσαμε θέτοντας στους εαυτούς μας την πρόκληση της έλλειψης. Έλλειψη χώρου, σκηνικών αντικειμένων και περίτεχνων κοστουμιών, μια ομάδα ηθοποιών «γυμνοί» επί σκηνής, τι μπορεί να κάνει άραγε; Η τεχνική της πλατφόρμας κούμπωσε σε αυτό απόλυτα. Αφηγούμαστε ιστορίες σε μια πλατφόρμα με περιορισμένο εμβαδόν, όπου ίσα ίσα χωράνε οι ηθοποιοί. Μοναδικά μας εργαλεία το σώμα, η φωνή και η φαντασία μας. Ο τρόπος δουλειάς της ομάδας είναι συλλογικός, τα κείμενα γράφονται από μας και το υλικό συγκεντρώνεται μέσα από τους αυτοσχεδιασμούς των ηθοποιών.

«Αφηγούμαστε ιστορίες σε μια πλατφόρμα με περιορισμένο εμβαδόν»

Έχετε ποτέ σκεφτεί, ότι ένα πατάρι μπορεί να είναι περιοριστικό;
Το να αφηγείσαι μια ιστορία πάνω σε ένα μικρό πατάρι ενέχει την πρόκληση του να καταφέρνεις κάθε φορά κάτι που αρχικά φαντάζει αδύνατο. Ο ιδιαίτερα μικρός χώρος λειτουργεί ως ένας περιορισμός για εμάς, ο οποίος πυροδοτεί τη δημιουργικότητά μας. Η δομική δυσκολία απελευθερώνει τη φαντασία και έτσι το εμπόδιο μετατρέπεται σε πηγή έμπνευσης. Ηθοποιοί καλούνται κάθε φορά να βρουν τρόπο να δημιουργήσουν με τα σώματα και τις φωνές τους εικόνες, ρυθμούς, τοπία, χαρακτήρες, σενάρια, έναν ολόκληρο κόσμο. Δεν υπάρχει εξωτερική βοήθεια. Ο καθένας στηρίζεται μονάχα στον εαυτό του και τον συμπαίκτη του. Είναι φοβερό πώς το εμπόδιο σε οδηγεί τελικά στην απόλυτη δημιουργία!

O Μπαλ στον αέρα

O Μπαλ στον αέρα, 2014-2015

Αυτός ο περιορισμός του χώρου τι ενεργοποιεί καλλιτεχνικά;
Ο περιορισμός του χώρου και η επιλογή μας να μην υπάρχει κανένα σκηνικό αντικείμενο ή κοστούμι, μας αναγκάζει να βρούμε λύσεις για την αφήγηση της ιστορίας μας. Λύσεις που προέρχονται από εμάς χωρίς καμιά βοήθεια απ’ έξω. Ζούμε σε μία εποχή που καλούμαστε να ξεκινήσουμε από το μηδέν. Όλα αλλάζουν γύρω μας. Δεν υπάρχει τίποτα δεδομένο. Ξυπνάς μια μέρα και έχεις χάσει όλα σου τα «παιχνίδια», στα έχουν πάρει με το έτσι θέλω. Και τότε εσύ τι κάνεις; Κάθεσαι ακίνητος; Σταματάς το παιχνίδι; Όχι! Βρίσκεις νέους τρόπους. Ένας τέτοιος τρόπος είναι και για εμάς η πλατφόρμα. Πώς μπορούμε, τελικά, να παίξουμε χωρίς τίποτα.

Οδύσσεια

Οδύσσεια, 2015

Πόσες παραστάσεις έχετε κάνει στο πατάρι και ποια η εμπειρία σας από αυτές;
Έχουμε κάνει μέχρι στιγμής τέσσερις παραστάσεις. Το λέω και δεν το πιστεύω. Θυμάμαι τη πρώτη μας συνάντηση σε ένα καφέ στα Εξάρχεια που ψάχναμε να βρούμε το όνομα της πρώτης μας παράστασης. Ψάχναμε να βρούμε όνομα παράστασης χωρίς να έχουμε παράσταση. Δεν είχαμε ιδέα τι θέλαμε να κάνουμε. Το μόνο που ξέραμε, ήταν ότι θέλαμε να κάνουμε μια παράσταση πάνω σε πλατφόρμα. Έτσι μας ήρθε ο τίτλος «10 cm up». Δεσμευτήκαμε σε αυτόν τον τίτλο και έτσι φτιάξαμε τρεις πλατφόρμες ύψους 10cm η κάθε μια. Και έτσι γεννήθηκε η πρώτη ιδέα: οκτώ ηθοποιοί πάνω σε τρεις πλατφόρμες να αφηγηθούν μια ιστορία. Τρεις διαφορετικές εποχές της Ελλάδας. Η καθεμία από τις πλατφόρμες εκπροσωπούσε μια από αυτές της εποχές. 1930, 1960 και το σήμερα (2012). Και έτσι φτιάξαμε τη πρώτη μας παράσταση. Μετά κάναμε την «Οδύσσεια» πάνω σ’ ένα πατάρι 1 x 1,60 με ύψος 75 εκατοστά. Πέντε ηθοποιοί αφηγήθηκαν την πιο πολυταξιδεμένη ιστορία του κόσμου. Σειρά είχε ο «Μπαλ στον αέρα», ένα παραμύθι που γράψαμε ως ομάδα και το παρουσιάσαμε στο Πόρτα. Και τέλος, το «Πιάνω παπούτσι πάνω στο πιάνο». Η δική μας εκδοχή πάνω στο μύθο της Σταχτοπούτας.

Πιάνω παπούτσι πάνω στο πιάνο

Πιάνω παπούτσι πάνω στο πιάνο, 2015-2016

Πώς είναι η εμπειρία με το «Πιάνω παπούτσι πάνω στο πιάνο», που συνεχίζεται για 2η χρονιά στο Πόρτα;
Η χρονιά που πέρασε ήταν για εμάς «καταιγιστική» από όλες τις απόψεις. Ήταν η αφετηρία της συνεργασίας μας με το Θέατρο Πόρτα και τον Θωμά Μοσχόπουλο, μια συνεργασία σημαντική όχι μόνο καλλιτεχνικά, αλλά κυρίως ανθρώπινα. Ο Θωμάς εμπιστεύτηκε και στήριξε μια νέα ομάδα που είχε την τρέλα να φτιάχνει ολόκληρες ιστορίες πάνω σε ένα πατάρι. Το να συνεργάζεσαι μ’ ένα θέατρο που το αισθάνεσαι σπίτι σου, είναι πολύ μεγάλο και σπάνιο στις μέρες μας. Στην ομάδα προστέθηκαν νέοι ηθοποιοί που ταίριαζαν μαζί μας λες και υπήρχαν ανέκαθεν. Με το «Πιάνω παπούτσι πάνω στο πιάνο» ωριμάσαμε καλλιτεχνικά και ως ομάδα, αλλά και ο καθένας ξεχωριστά. Το να έχεις δημιουργήσει μια παράσταση που την έχει αγαπήσει τόσο πολύ ο κόσμος, που έχεις ακούσει τόσο όμορφα λόγια από μικρούς και μεγάλους θεατές και να συνεχίζει δεύτερη χρόνια, είναι ευτυχία.

«Αυτή τη φορά “πατάρι” θα γίνουν οι καρέκλες των θεατών στην πλατεία του θεάτρου»

Μιλήστε μας για την καινούρια παράσταση που ετοιμάζετε. Γιατί διαλέξατε τη «Μύτη» του Γκόγκολ; Τι θέλετε να μας δείξετε;
Η δική μας εκδοχή πάνω στο διήγημα του Γκόγκολ η «Μύτη», που θα ανέβει στο Πόρτα τέλος Γενάρη, μιλά για τον υπουργικό πάρεδρο Κοβαλιόφ, ο οποίος ξυπνάει και αντιλαμβάνεται, ότι στη θέση που κατείχε μέχρι πρόσφατα… η μύτη του, βρίσκεται πλέον μια λεία επιφάνεια.. Αυτό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον και είναι και ο λόγος που διάλεξα τη «Μύτη» είναι η αίσθηση του να ξυπνάς και να έχεις χάσει κάτι που θεωρείς δεδομένο.’Ενα ερώτημα που δυστυχώς στις μέρες μας το αντιμετωπίζουμε όλοι καθημερινά. Αυτή τη φορά «πατάρι» θα γίνουν οι καρέκλες των θεατών στην πλατεία του θεάτρου… που από μόνο του είναι μια διαφορετική πρόκληση για μας. Πώς είναι να ισορροπείς στο χείλος του γκρεμού ή στην άκρη της καρέκλας;

Η δημιουργία της παράστασης θα είναι και πάλι μια συλλογική διαδικασία. Η ιδέα και το κείμενο θα βρεθούν στις πρόβες, οι οποίες ξεκινούν μέσα Νοεμβρίου και περιμένουμε όλοι να δούμε τι ιστορία θα δημιουργήσουμε. Το σίγουρο είναι, ότι όλα θα αντιστραφούν…

 

Info παράστασης: Πιάνω παπούτσι πάνω στο πιάνο | 9 Οκτωβρίου – 11 Δεκεμβρίου 2016 | Κυριακή στις 11:00 & στις 15:00 | Εισιτήρια: 8 – 10€ | Θέατρο Πόρτα

Σχετικά άρθρα:

Διαμάντι μέσα στις στάχτες, από την Τώνια Καράογλου

Θέατρο παιδικό, όχι παιδιάστικο, από την Τώνια Καράογλου