Ανεξάρτητα από το αν κάνει κανείς τις θερινές του αναγνώσεις στην παραλία, τη βεράντα, το κατάστρωμα, υπάρχει μια διαδεδομένη τάση να προβάλλονται το καλοκαίρι ειδικά πολυσέλιδα αναγνώσματα, βιβλία-τούβλα. Ίσως ο λόγος να είναι ότι, βάσει πιθανοτήτων, το αναγνωστικό κοινό έχει περισσότερο ελεύθερο χρόνο, οπότε είναι μια καλή περίοδος για να καταβροχθίσει ένα απαιτητικό μυθιστόρημα, για παράδειγμα. Εμείς, ωστόσο, παρακάμπτοντας το στερεότυπο αυτό, έχουμε να προτείνουμε τρία βιβλία μικρά αλλά θαυματουργά, όλα τους συλλογές ιστοριών που έχουν κυκλοφορήσει τους τελευταίους μήνες από Έλληνες συγγραφείς:

Η καρέκλα του κυρίου Έκτορα της Βάσιας Τζανακάρη από τις εκδόσεις Μεταίχμιο

Η καρέκλα του κυρίου Έκτορα είναι μια συλλογή από 19 ιστορίες μοιρασμένες ανάμεσα στη μελαγχολία του αθηναϊκού αστικού ιστού και τη στοιχειωμένη ελληνική επαρχία. Αφήγηση ρεαλιστική με μια έντονη τάση προς το αλλόκοτο, εικόνες και σκηνές οικείες με την ανατροπή να επισφραγίζει την κάθε ιστορία λιγότερο ή περισσότερο λυτρωτικά κάθε φορά. Θα το αγαπήσουν ίσως λίγο παραπάνω όσοι υπήρξαν παιδιά κατά τη δεκαετία του ’80, αλλά και οι εραστές της αναδίφησης στο ελληνικό αστικό τοπίο. Μολονότι δεν είναι η πρώτη φορά που επιλέγει τη μικρή φόρμα, η συγγραφέας δείχνει να έχει επιστρατεύσει όσο ποτέ την παρατηρητικότητα και την ευαισθησία της -στοιχεία που είναι εμφανή σε όλα τα προηγούμενα βιβλία της αλλά εδώ φανερώνουν ξεκάθαρα μια πιο ώριμη ματιά. Εξαιρετικά δυνατό το «Σπυριδούλα revisited» και το «Εξοχικό κέντρο Αηδόνια».

Old Boy {πλέι μολέξεις} του Κώστα Κωστάκου από τις εκδόσεις bibliotheque

Ένα βιβλίο-καλειδοσκόπιο του «δικού μας» Old Boy, ο οποίος μετέφερε το προσφιλές του παιχνίδι με τις λέξεις από την μπλογκόσφαιρα στο τυπωμένο χαρτί προς τέρψιν όλων μας. Το γεγονός ότι πρόκειται για το πρώτο τυπωμένο βιβλίο του Κώστα Κωστάκου δεν τον καθιστά σε καμία περίπτωση πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα∙ όσοι δεν είναι αναγνώστες του ιστολογίου του μπορούν άφοβα να καταφύγουν στο βιβλίο με τις υψηλές προσδοκίες που θα είχαν από οποιοδήποτε έμπειρο παραμυθά. Όσοι πάλι είναι εξοικειωμένοι με τον τρόπο γραφής του Old Boy, ας κρατήσουν μόνο κατά νου τη φόρμα, την εξομολογητική διάθεση και την τιμιότητα των αναρτήσεων και ας ετοιμαστούν για ένα ταξίδι με γλωσσικές ορθοπεταλιές σε ψυχεδελικά τοπία. Στο σύνολο των ιστοριών κυριαρχεί η κινηματογραφική ματιά προς τα μέσα και προς τα έξω, είτε πρόκειται για σουρεαλιστικές αφηγήσεις για τον έρωτα και τον θάνατο είτε για ευφυείς ασκήσεις αλληγορίας με σημείο εκκίνησης την πολιτική πραγματικότητα. Εβδομήντα κείμενα που προτείνουμε να διαβαστούν σκόρπια με την ίδια παιχνιδιάρικη διάθεση με την οποία γράφτηκαν και διαβεβαιώνουμε ότι θα επανέλθετε σε κάποια από αυτά περισσότερες φορές.

Φαμιλιάλ της Στέργιας Κάββαλου από τις εκδόσεις Μελάνι

Συλλογή 18 διηγημάτων, μια σταδιακή επώδυνη αναρρίχηση προς την ενηλικίωση όπως αυτή γίνεται μέσα από το φλεγόμενο πυρήνα της οικογένειας, άλλοτε εμφανώς αγίας ελληνικής άλλοτε όχι. Η οικογένεια ως τραύμα, ως αναφορά, ως βάσανο, ως βαριά κληρονομιά, ως σημείο εκκίνησης και ως το τέλος του κόσμου μας. Ιστορίες γραμμένες στο αναγνωρίσιμο πλέον σκοτεινό και τρυφερό ύφος της Στέργιας Κάββαλου στις οποίες αναπτύσσονται ανησυχίες και εμμονές που έχει ψηλαφήσει ήδη από το πρώτο της βιβλίο, το Αλτσχάιμερ Trance, και με τις οποίες έχει κατά καιρούς αναμετρηθεί σε δημοσιεύσεις της σε έντυπα και το διαδίκτυο. Στο Φαμιλιάλ ωστόσο, οι φωνές των ηρώων έχουν γίνει πλέον ευδιάκριτες, τα βλέμματα επίμονα καρφωμένα και οι κινήσεις χορογραφημένες. Η δραματικότητα και δύναμη του συνόλου των ιστοριών στηρίζεται πάνω στην ιδιαίτερη ευαισθησία με την οποία η Κάββαλου χρησιμοποιεί την παιδική ηλικία στις αφηγήσεις της και κυρίως στις ιστορίες εκείνες όπου ο ίδιος ο αφηγητής είναι παιδί∙ με τρόπο σχεδόν ιαματικό δείχνει να αντλεί λιγότερο ή περισσότερο προσωπικά βιώματα, εντυπώσεις, αναμνήσεις από το παρελθόν, φτάνοντας να καταδυθεί μέχρι και την πρώιμη βρεφική ηλικία, και κομματάκι κομματάκι συνθέτει μικρά μωσαϊκά που παρότι είναι αυθύπαρκτα διηγήματα το κάθε ένα τους φαντάζει μια σπουδή για νουβέλα ή ολόκληρο μυθιστόρημα. Ξεχωρίζει το «Μόνη σου» που δικαίως ανοίγει τη συλλογή και το «Marlboro lights» που εξίσου δικαίως την κλείνει.