Η  Tate του Λονδίνου ανακοίνωσε τη μεγάλη της έκθεση για το 2019 αφιερωμένη με μια υπόδειξη προς τους μελλοντικούς επισκέπτες: να απολαύσουν την έκθεση παίρνοντας το χρόνο τους μπροστά σε κάθε πίνακα.

Είναι μια πρόκληση μέσα σε μια εποχή ταχύτητας αυτή η αργή απόλαυση των έργων του μεταϊμπρεσιονιστή καλλιτέχνη που λάτρεψε το χρώμα, οραματίστηκε το φως και το μετουσίωσε στους πίνακές του με ποίηση λυρισμό και ευαισθησία. Τα έργα του Μπονάρ μοιάζουν με υπόσχεση ευτυχίας και θυμίζουν ουτοπικούς παραδείσους. Με το χρώμα που εκπέμπουν δημιουργούν μια Εδέμ στοχασμού και ευδαιμονίας.

Περίπου 100 θα είναι τα έργα που θα παρουσιαστούν στην έκθεση, έργα που μεταμόρφωσαν τη ζωγραφική στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα, ενώ ανιχνεύεται το έργο του Μπονάρ μέσα σε τέσσερις δεκαετίες από την εμφάνιση του ιδιαίτερου στιλ του το 1912 μέχρι το θάνατό του το 1947 και τονίζονται οι λιγότερο γνωστές πτυχές του.

Αξιοσημείωτα ντροπαλός άνθρωπος ο Μπονάρ είχε θεωρηθεί μια μοναχική φιγούρα. Κάτι εντελώς αντίθετο από τα έργα του, στα οποία οργιάζει η φύση και τα χρώματα. Αλλά κάτι πολύ κοντινό στους εσωτερικούς χώρους στους οποίους ένα μοναχικό μοντέλο είναι γυμνό στο μπάνιο του, παραδομένο σε υπαρξιακή μοναξιά και πεπρωμένο.

Οι απλές σκηνές του Μπονάρ που έχουν επηρεαστεί από την ιαπωνική τέχνη αναδύουν ένα ξεχωριστό μύθο του καλλιτέχνη που μας χάρισε το απροσδόκητο και τη φαντασμαγορία στα θέματά του, ακόμα και στις πολυάριθμες προσωπογραφίες της οικογένειας ή των φίλων του.

Woman Washing Her Feet

O Μπονάρ σπούδασε νομικά αλλά το ενδιαφέρον του ήταν στραμμένο προς τις τέχνες. Στη διάρκεια των σπουδών του γνώρισε τον Ντεγκά, το Ρενουάρ, τον Τουλούζ – Λοτρέκ και μαζί με το Βιγιάρ προσχώρησε στην ομάδα των «ναμπί», που συγγένευαν με τη συμβολική έκφραση του Γκογκέν και την υποκειμενική απεικόνιση των αντικειμένων που ζωγράφιζαν.

Το 1891 παρουσίασε διακοσμητικά πανό σε μεγάλες εκθέσεις με μεγάλη επιτυχία.

Το 1893 συνάντησε τη Μαρία που γίνεται μοντέλο και μούσα του. Χρειάστηκε να περάσουν τριάντα χρόνια για να μάθει ο Μπονάρ ότι του είχε πει ψέμματα για την ηλικία της, δεν ήταν 16 αλλά 24 ετών και πως το όνομά της δεν ήταν Μάρθα ντε Μελιγνί αλλά Μαρία Μπουρσίν.

Children Playing in a Garden

Siesta

The Bourgeois Afternoon or The Terrasse Family

Ο Μπονάρ σε ηλικία 60 ετών αποσύρθηκε από τις κοινωνικές δραστηριότητες και μετακομίζει στην Κυανή Ακτή. Η ανακάλυψη του τοπίου της Κυανής Ακτής τον ωθεί να εκφραστεί ολοένα και πιο τολμηρά. Η παλέτα των χρωμάτων του εμπλουτίζεται, οι πίνακές του αλλάζουν στιλ.

Ο Μπονάρ δεν άφηνε τους πίνακές του «ήσυχους». Τους «σκάλιζε» δύο και τρία χρόνια αφού τους είχε τελειώσει. Μάλιστα μια φορά έπεισε τον φίλο του τον Βιγιάρ να αποσπάσει την προσοχή του φύλακα σε κάποιο μουσείο που είχε έναν πίνακά του για να τον «ρετουσάρει λιγάκι», επειδή δεν τον είχε δει επί πολλά χρόνια.

Ο Μπονάρ άνθησε για δεύτερη φορά την περίοδο, όπου άλλοι συνάδελφοί του είχαν πια σβήσει. Τα καλύτερα κομμάτια του τα έφτιαξε ανάμεσα στα 60 και στα 80 έτη του. Στους πίνακές του απεικονίζει με μαγικό τρόπο το εσωτερικό και εξωτερικό τοπίο. Η φαντασία του και ο συνδυασμός των θεμάτων, μας αφήνουν μια σειρά από έξοχα, ποιητικά έργα λουσμένα στο φως της Μεσογείου.

The Red Garter

Woman leaning

Early Spring (Little Fauns)

Garden with Red Tree

Girl with Parrot

The terrace at Grasse – 1912

Momisa

Earthly Paradise

By the Sea, Under the Pines

The Palm

The Window

In Summer

Info έκθεσης:

Pierre Bonnard: The Colour of Memory | 23 Ιανουαρίου 2019 – 6 Μαΐου 2019 | Τate Modern