Ο Δημήτρης Αγαρτζίδης είναι ιδρυτικό μέλος της Ομάδας “Elephas Tiliensis” που ξεκίνησε το 2013 με την Δέσποινα Αναστάσογλου, έκτοτε έχουν συνεχή παρουσία στα θεατρικά πράγματα με αξιόλογες παραστάσεις. Μετά την καλοκουρδισμένη και εξαιρετικής αισθητικής «Βοσκοπούλα» η ομάδα παραμένει στο Θέατρο Του Νέου Κόσμου με την καινούρια της παραγωγή «Η Κυρά της Θάλασσας» του Ε. Ίψεν σε μετάφραση της Μαργαρίτας Μέλμπεργκ που βασίζεται στο μύθο της γοργόνας που θυσίασε την ουρά της με σκοπό να ζήσει μαζί με τον άνθρωπο που αγαπάει.

Ο Δημήτρης πήρε στα χέρια του το ημερολόγιο μας με αφορμή την «Κυρά της θάλασσας» αλλά και τις πρόβες για το «Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου» με τον «Οδυσσέα» του Τζόυς.

The One Weeks Journal

Δημήτρης Αγαρτζίδης

Μέρα 1η

Είναι η μέρα του ρεπό από την Κυρά της θάλασσας, αλλά μέρα πρόβας για τον Οδυσσέα του Τζόυς στο Φεστιβάλ Αθηνών.

Αλλά και πάλι συναντιόμαστε με την Βίκυ (Ελίντα) , την Μαρία και την Τατιάνα (κόρες), καθώς συνεργαζόμαστε και στις δύο παραστάσεις. Για τον Άρη θα κάνουμε υπομονή μέχρι την Τετάρτη 🙂 Η συνύπαρξη στο θέατρο είναι σαν αυτή που περιγράφει το κείμενο του Ίψεν για την περιοχή που διαδραματίζεται το έργο. Ένα σταυροδρόμι, όπου συνδέεσαι στενά και έχεις καθημερινή τριβή με κάποιους ανθρώπους και μετά χάνεσαι ελπίζοντας σε μια επόμενη συνάντηση.

Μέρα 2η

Μιλάω με τη μεταφράστρια του κειμένου Μαργαρίτα Μέλμπεργκ. Θυμάμαι μια φράση που μου είπε, όταν πρωτομιλήσαμε, για τη βασική ηρωίδα του έργου, την Ελίντα Βάνγκελ. «Την Ελίντα δε θα την καταλάβουμε ποτέ. Όσα στοιχεία κι αν μας φανερώνει, πάντα θα κρατάει τη σκοτεινή της πλευρά και δε θα την αποκαλύπτει». Πρόκειται πράγματι για ένα πολύ σύνθετο και αντιφατικό πρόσωπο, με θετικά και αρνητικά στοιχεία. Ένα πρόσωπο που ονειρεύεται τη θάλασσα και το άγνωστο, αλλά επιλέγει στο τέλος την ασφάλεια και την ασφυξία συνειδητά. Έχει κάτι οικείο και απρόσιτο μαζί.

Μέρα 3η

Η Κυρά της θάλασσας πάλι στη σκηνή.

Κάθε παράσταση είναι διαφορετική. Η επικοινωνία με τους εκάστοτε ανθρώπους, το σύστημα των ηθοποιών που μεταβάλλεται μέρα τη μέρα… Είναι ωραίο παιχνίδι. Όσο περνά ο καιρός αντιλαμβάνομαι περισσότερο την ευχαρίστηση της διαδικασίας και είναι σημαντικό για μένα. Όσο πιο συνειδητοί είμαστε εμείς με αυτό που κάνουμε, τόσο πιο βαθιά μπορεί να επικοινωνήσει μια παράσταση με τον αποδέκτη της. Ή να μην επικοινωνήσει. Είναι σαν μια ανθρώπινη σχέση, θέλει φροντίδα και αποδοχή.

Μέρα 4η

Είναι μέρα αφιερωμένη στον Οδυσσέα. Όταν είσαι σε διαδικασία παραστάσεων όμως, ποτέ το μυαλό δε φεύγει τελείως από την παράσταση, κάπου στην άκρη η παράσταση είναι πάντα παρούσα. Το παρατηρούσα με τα παιδιά της Βοσκοπούλας, σαν να ήταν η πρώτη φορά. Είναι πολύ ειδική η διαδικασία που αφήνεις κατά μέρος, όσο μπορείς, τον εαυτό σου και με μυαλό, σώμα είσαι εκτεθειμένος στα μάτια τρίτων για να πεις μια ιστορία. Είναι μια διαδικασία ελαφριά και βαριά μαζί, σίγουρα όμως θεραπευτική, γιατί σε φέρνει αναπόφευκτα αντιμέτωπο με όλο τον εαυτό σου.

Μέρα 5η

Ημέρα γενεθλίων.

Πάντα μια μέρα που γεννά σκέψεις.

Ένα βασικό θέμα του κειμένου, που με απασχολεί έντονα και στη ζωή, είναι αυτό της προσωπικής ευθύνης. Μέσα σε ένα αφιλόξενο περιβάλλον – σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο- πόση ελευθερία έχουμε να αποφασίζουμε για τον εαυτό μας; Πάντα υπάρχει, βέβαια, ένα πλαίσιο, αλλά στο δεδομένο πλαίσιο υπάρχει δυνατότητα να αποφασίζουμε για τον εαυτό μας, προκειμένου να είμαστε πιο συνειδητοί και κατά το δυνατόν ευτυχείς;

Μέρα 6η

Μετά από μια πολύ κουραστική μέρα, μετά την παράσταση, κάνω το μεγάλο βήμα και πηγαίνω στη γιορτή της Ειρήνης! Χρόνια πολλά Ειρήνη! Έτσι οι ευχές θα μείνουν για πάντα γραπτές. Και Nebula μαζί!

Όταν ήρθαν στην παράσταση μου είπαν, πολύ παράξενη οικογένεια αυτή των Βάνγκελ. Αλλά ποια οικογένεια δεν είναι παράξενη; Η επιρροή της οικογένειας στο άτομο ήταν ένας βασικός άξονας στη δημιουργία της παράστασης.

Μέρα 7η

Τελευταία παράσταση της εβδομάδας και επιστρέφει απότομα το φθινόπωρο. Βροχή δυνατή και στο μυαλό μου έρχονται τα λόγια της μεγάλης κόρης, «Σαλπάρει το εγγλέζικο βαπόρι. Το τελευταίο του ταξίδι για φέτος. Σε λίγο, κλείνουν όλα τα λιμάνια που λέει κι ο ποιητής. Για εβδομάδες, μήνες, είμαστε τα παιδιά του καλοκαιριού, πώς θα μας φανεί άραγε το σκοτάδι;»

Για το λόγο αυτό με συγκινεί και το έργο. Πόσο συμβάλλουμε στο προσωπικό μας φως και σκοτάδι;

Info παράστασης:

«Η κυρά της θάλασσας» του Ίψεν από την ομάδα Elephas tiliensis | 20 Απριλίου – 27 Μαΐου 2018 | Θέατρο του Νέου Κόσμου