Πρώτη φορά τον συνάντησα στο στούντιό του, στο κέντρο της Αθήνας, το 2016, με αφορμή την κυκλοφορία του – τότε νέου του – album «It is but it’s not». Eίχαμε μιλήσει για την μουσική, τα όνειρά του, αλλά και για το πόσο εύκολο είναι για έναν νέο καλλιτέχνη να χαράξει τη δική του πορεία σε αυτό τον χώρο. Δύο χρόνια αργότερα πιάνουμε την κουβέντα από κει που την είχαμε αφήσει. Από τότε έχει πολλά να μας πει, ο νέος του δίσκος – τον τίτλο του οποίου θα μάθουμε σύντομα – έχει πια ολοκληρωθεί και αναμένεται να κυκλοφορήσει τον Νοέμβριο, όποιος θέλει όμως μπορεί ήδη να πάρει μία γεύση για το τι θα ακολουθήσει από τα singles που έχουν ήδη κυκλοφορήσει “Towards? (for what is to come)” & “Spit Blood Out”.

Πριν λίγο καιρό ταξίδεψε στην Αμερική, εμφανίστηκε σε μεγάλα φεστιβάλ, βλ. SXSW και Rockwood Music Hall, συνάντησε τυχαία στον διάβα του τον διάσημο Αμερικανό παραγωγό Bob Boilen που τον φώναξε στην παρέα του, θυμάται μία απρόσμενη συνάντηση με τον Τομ Γιορκ στον σιδηροδρομικό σταθμό της Οξφόρδης και μας λέει τι ετοιμάζει για το live του στην Τεχνόπολη, στις 18 Ιουλίου.

Τα ξαναλέμε, λοιπόν, μετά από 2 χρόνια, τι μεσολάβησε από την προηγούμενη συνάντησή μας;
Πάρα πολλά πράγματα και προσωπικά και στη μουσική μου. Είχα πολύ μεγάλη δυσκολία να μπορέσω να ξαναγράψω. Το είχα τεράστια ανάγκη και αυτή η ανάγκη «έσκασε» τον Δεκέμβριο του ’17 όπου κλειστήκαμε σ’ ένα στούντιο και ολοκληρώσαμε απίστευτα γρήγορα το επερχόμενο album που θα κυκλοφορήσει τον Νοέμβριο. Για εμένα η δημιουργία και η παραγωγή του συγκεκριμένου album ήταν μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Όταν ξεκινήσαμε, πίστευα, όχι μόνο ότι δεν έχω μουσική για το δίσκο αλλά νόμιζα κιόλας ότι δεν θα μπορούσα εύκολα να ξαναγράψω. Πολύ γρήγορα όμως, άρχισε η μουσική για το δίσκο να γίνεται σχεδόν από μόνη της, και είχε μεγάλη σχέση με τα όσα περνούσα εγώ εκείνο τον καιρό. Μέσα σε 43 ημέρες που δουλέψαμε συνολικά, βγήκε ένα πολύ ολοκληρωμένο έργο, και πραγματικά εντυπωσιάζομαι με το αποτέλεσμα και με πράγματα που ανακαλύπτω ακόμη σε αυτό το δίσκο.

Μέχρι τώρα έχεις κυκλοφορήσει 2 singles που μας δίνουν την ατμόσφαιρα για το EP που ετοιμάζεις. Σκοτεινά, ατμοσφαιρικά, με διάθεση να προβληματίσουν και να σε παρασύρουν πιο βαθιά στη μουσική. Ποιο ήταν το στοίχημα που έβαλες σε αυτά τα singles και ποια συναισθήματα θα ήθελες να εγείρουν στους ακροατές;
Πάντα, όταν γράφω δεν σκέφτομαι τι είναι αυτό που θα αισθανθεί ο ακροατής αλλά βγαίνουν οι δικές μου ανάγκες προς τα έξω. Μ’ αρέσει ο ακροατής να νιώθει και να ακούει αυτό που εκείνος θέλει. Η κύρια διαδικασία της δημιουργίας αλλά και το θέμα του δίσκου – δεν είναι 10 τραγούδια ξεχωριστά αλλά ένα σύνολο –  έχει να κάνει με την αγωνία της δημιουργίας και τη σχέση μεταξύ του συνειδητού και του υποσυνείδητου κομματιού του εαυτού κάποιου, που προσπαθεί να δημιουργήσει και πώς τελικά αυτά τα δύο δεν είναι δύο ξεχωριστά χαρακτηριστικά μιας προσωπικότητας αλλά μάλλον είναι η σχέση μεταξύ τους, που κάνει τον άνθρωπο δημιουργικό.

«Όταν μπήκα στο στούντιο πίστευα, όχι μόνο ότι δεν έχω μουσική για το δίσκο αλλά ότι δεν θα μπορούσα εύκολα να ξαναγράψω»

Ήταν αυτός, δηλαδή, και ο προβληματισμός σου όταν ξεκίνησες τη δημιουργία αυτού του άλμπουμ; 
Έψαχνα να βρω με ποιο από τα 2 χαρακτηριστικά γράφω πιο εύκολα και το ανέλυα προσπαθώντας να το εξηγήσω παραπάνω ή υπήρχαν φορές που προσπαθούσα να αφεθώ στη μουσική, αλλά ούτε το ένα ούτε το άλλο είναι σωστό. Το σωστό είναι να χρησιμοποιείς όλα τα κομμάτια του εαυτού σου για να δημιουργήσεις κάτι, και αυτό για μένα ξαφνικά εξερράγη. Σε πρώτη φάση, όταν μπήκαμε στο στούντιο, δεν είχα γράψει νότα και δεν μπορούσα να συνθέσω αλλά ήμουν μαζί με τους μουσικούς και έπρεπε να γίνει η παραγωγή του δίσκου. Τις πρώτες 3 μέρες ήταν σαν να είχαμε άλλο δίσκο μπροστά μας. Ήταν σαν απλά να είχα κάτι στο μυαλό μου και να κρυβόταν τόσο καιρό ώσπου απλά εμφανίστηκε. Προσπαθώ – όχι επειδή το κατάφερα εγώ για τον εαυτό μου – να περιγράψω μια επίπονη και δύσκολη διαδικασία, η οποία όταν ολοκληρώνεται, αναδεικνύεται το μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης, το πώς ο άνθρωπος είναι τόσο υπερβατικό ον όταν είναι ολοκληρωμένος, αυτό προσπάθησα να γράψω. Τώρα περιμένω να το ακούσετε!

Για σένα ιδανικά πιο σκηνικό θα πλαισίωνε το album σου;
Επειδή ήδη έχω ακούσει το άλμπουμ σε διάφορα backgrounds, μπορώ να σου πω ποια ήταν η πιο όμορφη στιγμή που το άκουσα. Ήταν μέσα στο στούντιο μετά από πολλές μέρες που δεν είχαμε βγει έξω – κοιμόμασταν μέσα-, ήμασταν πολύ φορτισμένοι όλοι και ξαφνικά μπήκαμε να ακούσουμε τι κάναμε. Ήταν πολύ σπουδαία στιγμή για μένα.

Με τον δίσκο σου “It Ιs But It’s Not” ταξίδεψες στην Αμερική και τραγούδησες σε μεγάλα φεστιβάλ όπως το SXSW ( South by Southwest) και το Rockwood Music Hall της Νέας Υόρκης. Πώς ήταν η εμπειρία αυτή; Ποια στιγμή σού έχει μείνει περισσότερο;
Ήταν μια πολύ ωραία χρονιά γιατί από το φθινόπωρο αρχίσαμε να παίζουμε σε αρκετά μεγάλα φεστιβάλ σε Ευρώπη και Αμερική. Ξεκινήσαμε από τον Σεπτέμβρη που παίξαμε στο Live At Heart Festival στη Σουηδία, απ΄όπου μας κάλεσαν και φέτος, παίξαμε στο Reeperbahn το αντίστοιχο Southwest της Ευρώπης, στη Γερμανία, και αργότερα βρεθήκαμε στην Αμερική, στο SXSW ενώ παίξαμε επίσης στη Νέα Υόρκη και στο Los Angeles. Eίναι πολύ ωραία εμπειρία να παίζει κανείς σε αυτές τις σκηνές. Εκατοντάδες χιλιάδες θεατές συγκεντρώνονται σε μία πόλη όπου έχεις την ευκαιρία να δεις όλα τα καινούρια πράγματα που συμβαίνουν στη μουσική και να συναντήσεις σπουδαίους ανθρώπους.

Είχες την ευκαιρία να συναντήσεις από κοντά κάποιον καλλιτέχνη που θαυμάζεις πολύ;
Όταν παίξαμε στο Southwest από κάτω ήταν ο Bob Boilen από το NPR, ένας από τους μεγαλύτερους παραγωγούς στην Αμερική. Όταν τελείωσε η συναυλία ήθελα να πάω να του μιλήσω αλλά δεν πρόλαβα. Περπατώντας μετά από ώρες, ενώ έχει πάει 3 το πρωί, για να γυρίσω πίσω στο ξενοδοχείο, τον είδα μπροστά μου στο δρόμο. Ξαφνικά τον ακούω να φωνάζει «Theodore come here», πηγαίνω προς τα εκεί και ήταν η στιγμή που κουβέντιαζε για τη συναυλία μου με τους άλλους παραγωγούς και φίλους του που ήταν μαζί, ηχογραφώντας στο podcast για το NPR. Eίμαι τυχερός που τον συνάντησα. Ήταν μια πολύ ωραία στιγμή να είσαι σε μία πόλη σαν το Austin, τρεις η ώρα το βράδυ και να σε φωνάζει ο Bob Boilen να σου πει ότι του άρεσε η συναυλία σου.

«Είχα πετύχει τυχαία σε σταθμό του τραίνου στην Οξφόρδη τον Τομ Γιορκ και σκεφτόμουν ότι κάτι έπρεπε να του πω γιατί.. είναι ο Τομ Γιορκ!»

Αυτό θα πει καλό timing…!
Είναι λίγο περίεργο αλλά μου συμβαίνουν κατά καιρούς διάφορα τέτοια – όχι αναγκαστικά επειδή ξέρουν τη μουσική μου – αλλά βρίσκομαι συχνά σε μέρη όπου πετυχαίνω διάφορους ανθρώπους που δεν περιμένεις να είναι εκεί. Απλά τυχαίνει, αυτό που θα έπρεπε να κάνω είναι βρίσκω το θάρρος να τους μιλάω πιο εύκολα. Είχα πετύχει τυχαία σε σταθμό του τραίνου στην Οξφόρδη τον Τομ Γιορκ και σκεφτόμουν ότι κάτι έπρεπε να του πω γιατί.. είναι ο Τομ Γιορκ! Oι Radiohead για μένα είναι το καλύτερο συγκρότημα που υπάρχει στη γη. Ήταν, λοιπόν, μπροστά μου και για 20 λεπτά σκεφτόμουν τι να του πω και τελικά του είπα «Hi… Thank you». Αυτό.

Aν σου δινόταν η δυνατότητα να διοργανώσεις ένα μουσικό φεστιβάλ, ποιο θα ήταν το line up?
Aν μπορούσα να καλέσω όποιους θέλω και είχα απεριόριστο budget, headliners θα ήταν οι Radiohead, Sigur Rós και Bjork. Σε άλλη σκηνή θα έπαιζε μάλλον, ο Nils Frahm, σε άλλη θα έπαιζε η μουσική του Steve Reich και παράλληλα σε άλλη σκηνή θα έπαιζε ο Max Richter.

Για σένα, πότε ένα live είναι πετυχημένο;
Είναι πετυχημένο όταν – είτε είσαι πάνω στη σκηνή είτε από κάτω και παρακολουθείς – θα σταματήσεις να σκέφτεσαι τον χρόνο, τον χώρο, οτιδήποτε έκανες πριν βρεθείς στη συναυλία και θα είσαι απορροφημένος στη μουσική για όση ώρα διαρκέσει, θα είσαι εκεί. Χωρίς να υπάρχουν άλλες σκέψεις, αλλά μόνο τα συναισθήματά σου.

Ποιο τραγούδι ακούς στο repeat αυτές τις μέρες;
Επειδή μετακόμισα και ξανάστησα τα ηχεία μου πρόσφατα, έχω ξαναρχίσει να ακούω μουσική – γιατί δεν ακούω συχνά είναι η αλήθεια ειδικά όταν προσπαθώ να γράψω. Ποτέ στη ζωή μου δεν ξυπνούσα και έβαζα να ακούσω μουσική, τις τελευταίες μέρες όμως το κάνω και ακούω διαφορετικά πράγματα. Ακούω ολόκληρα άλμπουμ, ακούω Patrick Watson και παραδόξως ακούω Floating Points –  το οποίο δεν πίστευα ότι θα μου συμβεί. Στην Αμερική βρήκα ένα φανταστικό μαγαζί που πουλάει CD, βινύλια και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς σε σχέση με την μουσική και βρήκα το “Boulez Conducts Zappa” σε βινύλιο, ένα μουσικό αποτέλεσμα πολύ περίεργο και ωραίο ταυτόχρονα.

Μια που είμαστε σε καλοκαιρινή διάθεση, πώς θα ήθελες να περάσεις φέτος τις διακοπές σου;
Έχω πολύ καιρό να κάνω διακοπές! Πώς θα ήθελα… Θα ήθελα φίλους σε ένα ωραίο νησί για λίγες ημέρες, ήσυχα.

Μουσικά, τι ετοιμάζεις για το καλοκαίρι; Θα κάνεις κάποια περιοδεία;
Την Τετάρτη 18 Ιουλίου έχουμε συναυλία στην Τεχνόπολη. Μετά φεύγουμε, θα κάνουμε live σε διάφορα νησιά μαζί με τον Moa Bones, θα παίξουμε σε Αντίπαρο, Δονούσα, Αστυπάλαια και Τήνο, νομίζω. Έχει ενδιαφέρον γιατί σε αντίθεση με όλες τις υπόλοιπες συναυλίες που κάνουμε όλο τον χρόνο αυτές είναι σε πολύ χαλαρές συνθήκες. Οι περισσότερες είναι σε camping όπου αρχίζουμε να παίζουμε μουσική μόλις πέσει ο ήλιος. Είμαστε πιο χαλαροί, αυτοσχεδιάζουμε και μπορεί να ξεχαστούμε και να παίξουμε πολύ παραπάνω από όσο είχαμε σκεφτεί Είναι ωραία αυτά.

Τι θα δούμε στην Τεχνόπολη;
Για μένα αυτή η συναυλία έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, έχουμε πολύ καιρό να παίξουμε στην Αθήνα περίπου έναν χρόνο, και έχει πολύ μεγάλη σημασία γιατί κλείνουμε έναν κύκλο. Είναι η τελευταία συναυλία στην Αθήνα πριν βγει ο νέος δίσκος. Θα παίξουμε, λοιπον, κάποια νέα κομμάτια που θα ακουστούν για πρώτη φορά και σίγουρα θα παίξουμε μουσική από παλιότερες δουλειές. Είμαστε πολύ χαρούμενοι που θα παίξουμε εκεί.

Info:

Ο Theodore live στην Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων | 18 Ιουλίου 2018