Το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα παρουσιάζει την ομαδική έκθεση «The New Disorder» σε επιμέλεια των Michael Bevilacqua και Κατερίνας Νίκου.

“This world is the movie of what everything is, it is one movie, made from the same stuff throughout, belonging to nobody, which is what everything is.” Jack Kerouac, The Scripture of the Golden Eternity.

Σε μία εποχή πλήρους οικειοποίησης, σχεσιακής τέχνης και αισθητικής το ερώτημα που αφορά την καλλιτεχνική πρακτική παραμένει εξίσου σύνθετο και περίπλοκο. Από τη δεκαετία του 1960 και μετά, το μέσο και η υλική υπόσταση του έργου απέκτησαν αυξανόμενη συνάφεια με τα μέσα, την τοποθεσία και το πλαίσιο της καλλιτεχνικής έκφρασης. Πλέον η τεχνολογία της πληροφορίας είναι τόσο κυρίαρχη, που καταλήγει περιοριστικός ο χαρακτηρισμός ενός καλλιτέχνη ως ζωγράφου, γλύπτη, φωτογράφου, περφόρμερ και ούτω καθεξής.

Οι καλλιτέχνες της έκθεσης The New Disorder προέρχονται από διαφορετικά υπόβαθρα: τη μουσική, τη μόδα, τις εικαστικές τέχνες, την περφόρμανς. Το όραμα τους μπορεί να μας βοηθήσει να αντιληφθούμε καλύτερα την περίπλοκη σχέση μας με τον εξωτερικό κόσμο. Το ευρύ φάσμα της πρακτικής τους επιδιώκει να συλλάβει τη σχέση της τέχνης με την κοινωνία και τους πιθανούς τόπους και τρόπους με τους οποίους τέχνη και ζωή αναπροσδιορίζονται στους δρόμους, σε γυρίσματα ταινιών, σε ατελιέ σχεδιαστών, σε φωτογραφήσεις μόδας, σε καλλιτεχνικά εργαστήρια. Οι καλλιτέχνες παρακινούν το κοινό σε μία διαρκή αμφισβήτηση του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνεται και βιώνει την τέχνη καθώς και σε μία εξέλιξη αυτής της προοπτικής. Διερευνούν τo συναισθήμα της αποξένωσης και της απομόνωσης στο χρόνο και στο χώρο.

Δημήτριος Αντωνίτσης (GR): τα πρόσφατα γλυπτά του αποτελούν μία δυνατή μεταφορά ως προς τις δυτικές  αξίες όπως η εργασία, η διασκέδαση και η κατανάλωση. Το έργο Bonus, ένα γιγαντιαίο κόκκαλο – παιχνίδι για σκύλους χυτευμένο από αλουμίνιο καθώς και το Bunny Labyrinth, ένα παιδικό παιχνίδι  μεταξοτυπημένο σε κουρέλου, σχολιάζουν την περίπλοκη και επώδυνη σχέση μας με την υπερφίαλη φιλοδοξία, την κοινωνική ισχύ και ανταμοιβή. Ο Αντωνίτσης είναι ένας καλλιτέχνης φέρων την ευθύνη να αποκαταστήσει την αλήθεια στο κοινό του. Κατά τον Αντωνίτση ο κάθε  καλλιτέχνης οφείλει να παλέψει και να στοχαστεί σε μία συνθήκη αλήθειας, ανεξαρτήτως αν είμαστε σε θέση να την κατανοήσουμε.  

Michael Bevilacqua (USA): η δουλειά του είναι ένα λεξικό από εικόνες και λογότυπα, και ενσωματώνει – μεταξύ άλλων – τη μουσική, τη μόδα και την τέχνη. Η κοινωνική του συνείδηση και ευαισθησία σπρώχνει τον προσωπικό του διάλογο και το έργο του στο δρόμο. Το έργο The Stranger είναι μία μεταφορά για τον καλλιτέχνη ο οποίος επιθυμεί να παραμείνει ανώνυμος και στην αντίθετη όχθη από τις διασημότητες, στη νέα τάξη πραγμάτων. Σκοτεινό σημείο αναφοράς του έργου αυτού το άλμπουμ του συγκροτήματος The Cure, Boys Don’t Cry, στο οποίο έχουν έντονα επηρεαστεί από τον Albert Camus. Ο δεύτερος πίνακας του θυμίζει την punk μπάντα The Germs και την ιδέα η οποία ξεκινάει ως μικρόβιο και τελικά καταλήγει να μορφοποιηθεί.

Πάνος Φαμέλης (GR): η καλλιτεχνική του πρακτική περιλαμβάνει τη ζωγραφική, τη γλυπτική και την περφόρμανς. Τα ασπόμαυρα σχέδιά του περιγράφουν ένα ερημωμένο προσωπικό τοπίο, ένα μοναδικό χώρο ο οποίος στερείται στέρεης δομής. Επηρεασμένη από τις κοινωνικές αντιδράσεις (τα γεγονότα της Αθήνας το Δεκέμβρη του 2009), η αντισυμβατική αυτή εικονοπλασία, στην οποία ο θεατής δεν έχει πραγματική αντίληψη του αρχιτεκτονικού χώρου, αποτελεί σχόλιο για τις εύθραυστες κοινωνικές δομές, οι οποίες εύκολα μπορούν να αποδομηθούν από εξωτερικές και απροσδιόριστες δυνάμεις. 

Leo GABIN (BEL): δουλεύουν ως κολλεκτίβα από τις αρχές του 2000 κάνοντας χρήση διαφορετικών μέσων όπως το βίντεο, η ζωγραφική και η γλυπτική. Εμπνέονται από την ευρεία διάδοση του ίντερνετ, τον πλούτο εικόνων και πληροφοριών, οι οποίες αμήχανα εισέρχονται στην ιδιωτική και δημόσια σφαίρα και το συγκερασμό περιεχομένου σε έναν ατέλειωτο βάλτο. Η δουλειά και η μεθοδολογία τους διερευνά την παροδικότητα της κουλτούρας των νέων.

Λάκης & Άρης Ιωνάς / THE CALLAS (GR): τα έργα τους – κεντήματα, εγκαταστάσεις, βίντεο, μουσική και περφόρμανς – συνδυάζουν διαφορετικά μέσα και αισθητική. Η αφήγησή τους απλώνεται από τον παγανισμό στον κονστρουκτιβισμό, από το ελληνικό φολκ στοιχείο και τη χαοτική DIY αισθητική στην ορθόδοξη εκκλησία και σε σύγχρονες πρακτικές σεξ, εκφράζοντας το lo–fi γεωμετρικό τους δόγμα [“I got a fly on my dick / is it death? / or is that sweet?” (Objekt LP – 2011)].

Θάνος Κυριακίδης (GR): η “κοινωνική” γλυπτική του είναι ένα πλαίσιο αυτοκτονίας. Η δουλειά του σχολιάζει το καπιταλιστικό σύστημα ως κύριο αίτιο μίας γενικής δυσλειτουργίας την οποία βιώνει η κοινωνία. Η βασική του ιδέα είναι οτι το συγκεκριμένο σύστημα προτείνει το μηχανισμό αυτοκτονίας ως ένα επιπλέον εμπόρευμα. Ένα προϊόν απαραίτητο για κάθε καταναλωτή και ενδεχόμενη αυτοκτονία.

Bjarne Melgaard (NOR): στις αρχές της καριέρας του δημιούργησε εγκαταστάσεις που προκάλεσαν ανάμεικτα συναισθήματα, οι οποίες αναφέρονταν σε υποκουλτούρες όπως ο σαδομαζοχισμός και η heavy metal μουσική. Η τωρινή του πρακτική προσδίδει έμφαση σε εξπρεσσιονιστικά έργα (πίνακες και σχέδια) τα οποία συχνά συμπεριλαμβάνουν κείμενο.

Εύα Μήταλα (GR): δημιουργεί τους πίνακες της με τεχνικές τυπωμάτων (μεταξοτυπίες), μεταφράζοντας τα λάθη και τις τεχνικές ανωμαλίες της διαδικασίας σε punk αισθητική. Συνδυάζοντας 
την καλλιγραφία με τη ζωγραφική και το κολλάζ σε μεταξοτυπίες, η καλλιτέχνις σχολιάζει τις κοινωνικές και πολιτιστικές ψευδαισθήσεις της σύγχρονης ιστορίας της τέχνης.

Mason Saltarrelli (USA): συνδυάζοντας εικόνες που βρίσκει έτοιμες, τραβηγμένες στο δρόμο, ή και φανταστικές, αναπτύσσει μία γκάμα χαρακτήρων. Κάποιες αναγνωρίσιμες και κάποιες όχι, οι εικόνες αυτές προσκαλούν το θεατή να χαρτογραφήσει νέες σχέσεις και διασυνδέσεις. Ο Saltarrelli εμπνέεται από τη λογική του μύθου και των πλαστών ιστοριών. Η πρόθεσή του είναι να παρασύρει το θεατή των εικόνων του να ανοίξει μία δίοδο πρόσληψης παράλληλη προς τη δική του.

Dean Sameshima (USA): βασικό μέρος της δουλειάς του του είναι οι ηχογραφήσεις διαφόρων προσωπικών εμπειριών, αφηγημένες μέσα από κάτι σα φωτογραφικό ημερολόγιο. Η δουλειά του μοιάζει εξομολογητική και με αποσπάσματα τα οποία αφήνει ανοικτά προς κάθε ερμηνεία. Δουλεύοντας με προϋπάρχουσες εικόνες, ο Sameshima έχει συσσωρεύσει με τα χρόνια ένα τεράστιο αρχειακό συνονθύλευμα από vintage αποκόμματα και φωτογραφίες παλαιών περιοδικών από το eBay, τα οποία επεξεργάζεται διεξοδικά έτσι ώστε να μπορεί να εφράζει τις ιδέες του.

Casey Spooner (USA): βίντεο καλλιτέχνης, περφόρμερ του πειραματικού θεάτρου και συνιδρυτής του electroclash ντουέτου Fisherspooner (έτος ίδρυσης το 1998 στη Νέα Υόρκη). Η δουλειά του Spooner επικεντρώνεται σε ζητήματα ταυτότητας τα οποία τίθενται από την έκθεσή του μέσα από ποικίλες μεταμφιέσεις.

Michael Stipe (USA): τραγουδιστής και ηγετική φιγούρα του συγκροτήματος R.E.M., ο Stipe έχει συχνά γίνει αντικείμενο παρωδίας και σχολιασμού για το “μουρμουρητό” στυλ που είχε στις αρχές της καριέρας του καθώς επίσης και για τον πολιτικό του ακτιβισμό. Έχει υπάρξει υπεύθυνος για την εικαστική εικόνα του συγκροτήματος, επιλέγοντας έργα για τα εξώφυλλα των δίσκων και σκηνοθετώντας αρκετά από τα βίντεο κλιπ τους. Στο βίντεο Self Portrait, ο Stipe χρησιμοποιεί εικόνες του ίδιου προτού αποκοιμηθεί. Τα έργα του φέρουν επιρροές από το έργο του Jan Jenet, μιας και φέτος είναι η επέτειος των εκατό χρόνων από το θάνατό του.

Καλλιτέχνες έκθεσης
Δημήτριος Αντωνίτσης, Michael Bevilacqua, Πάνος Φαμέλης, Leo Gabin, Λάκης & Άρης Ιωνάς / The Callas, Θάνος Κυριακίδης, Bjarne Melgaard, Εύα Μήταλα, Mason Saltarrelli, Dean Sameshima, Casey Spooner, Michael Stipe.