Ο Κώστας Conie Ισαακίδης στο elculture.gr

"Όταν αγαπάς κάτι, θα πασχίσεις να βρεις τρόπο να το κάνεις"

συναντήσεις ελcBLOG - Ο Κώστας Conie Ισαακίδης στο elculture.gr

26.03.2011

Κείμενο: Αγγελική Καρυστινού

Γιατί επιλέξατε το "Εσωτερικό” του Maeterlinck και τι ακριβώς είναι αυτό το έργο;

Η επιλογή του έργου έγινε αμέσως μόλις το διάβασα. Το θέμα της ύπαρξης, όπως τίθεται στο έργο, απλά, λιτά και άμεσα, με λίγα λόγια, γεμάτα όμως ουσία και η διάρρηξη της οικογενειακής γαλήνης που υπάρχει ως  υφέρπουσα κατάσταση σε όλη τη διάρκεια του έργου, μια διάρρηξη που συμβαίνει απ’ την έλλειψη ενός μέλους μιας οικογένειας, η οποία στην περίπτωση του «Εσωτερικού» είναι η διάρρηξη αυτής καθ' αυτής της ύπαρξης. Ζωή – άζωη βιώνουμε, ουρλιάζει ο Maeterlinck με όλες τις σιωπές του κόσμου, μες στην ψευδοασφάλεια της κλειδωμένης πόρτας και του συναγερμού.

Ένας γέρος και ένας ξένος στον τόπο πρέπει απλά να αναγγείλουν στην οικογένεια το θάνατο της κόρης. Τρεις λέξεις και το πτώμα που κουβαλάει ολόκληρο το χωριό είναι αρκετά; Πώς κατανοείται η μη ύπαρξη, ο θάνατος από ανθρώπους που μέχρι λίγα δευτερόλεπτα πριν μήτε αυτοί μα μήτε κι ο κόσμος ολόκληρος υπήρχε αληθινά, «συνειδητά»; Ο γέρος θα μπει, οι λέξεις θα ειπωθούν, η κόρη είναι ακόμα εκεί, η διάρρηξη έχει επέλθει αλλά το κοινό πρέπει να υποψιαστεί ξανά την ύπαρξη μας, την ύπαρξή του. Το θέατρο είναι η τέχνη των ανθρώπων, όχι των ηθοποιών.

Ποιο είναι ακριβώς το «εσωτερικό» το οποίο διαπραγματεύεται  το έργο;

«Απ’ τον άνθρωπο των σπηλαίων στα σπήλαια των ανθρώπων», λέει σοφά ο Εντγκάρ Μορέν και νομίζω πως τα «εσωτερικά» του ανθρώπου είναι το «Εσωτερικό» του Maurice Maeterlinck. Φερόμαστε στον εαυτό μας πολύ περίεργα, αφήνουμε στο σκοτάδι την ουσία της ύπαρξής μας και μετά δεν «πηγαίνουμε» εκεί γιατί δεν έχει φως. Πιστεύουμε πως επειδή δε βλέπουμε μες το σκοτάδι αυτό που είναι εκεί δεν υπάρχει. Και μετά γελάμε με τη στρουθοκάμηλο. Αφήνουμε να εκφραστεί μόνο ένα κομματάκι τόσο δα της ολότητάς μας, γινόμαστε έρμαια της μηχανιστικής σκέψης και έχουμε την αυταπάτη πως ζούμε. Μα το «είναι» μας είναι υπάρχει, μην κοιτάς που εμείς κοιτάμε αλλού. Εκείνο υπάρχει και αν δεν του ανοίξουμε να βγει, σιγά σιγά θα βγει μόνο του, με έκρηξη και τότε μένουμε αποσβολωμένοι και λέμε : «Eγώ; Εγώ το έκανα αυτό; Ω Θεέ μου, ω Θεέ μου!»

Ο  Maeterlinck αναζητά μια επανάσταση στο παίξιμο και στη σκηνοθεσία, όπως αναγράφεται και στο δελτίο τύπου σας. Η δική σας παράσταση πώς ερμηνεύει αυτή τη διάθεση;

Πάνε πολλά χρόνια που έχω αρνηθεί τον όρο «επαναστάτης». Ίσως επειδή δεν έχω κάνει και καμιά επανάσταση στον μικρό, κατά τα άλλα, βίο μου. Στο C. for Circus αυτό που προσπαθούμε να καταφέρουμε είναι η ελάχιστη υποκριτική. Απ’ το βέκιο (=μεγάλο/παλιό) παίξιμο του καιρού του Maeterlinck φτάσαμε στο παίξιμο της καθημερινότητας. «Πες το όπως θα το έλεγες στη φίλη σου ή στο μπαρ», λέει ο σκηνοθέτης στον ηθοποιό του. Όμως το θέατρο δεν είναι μπαρ. Στο C. For Circus  δουλεύουμε την τεχνική μας για να την αφαιρέσουμε. Ένα ζωντανό, δρον, πάσχον σώμα πάνω στη σκηνή είναι αρκετό. Αν καταλαβαίνω σωστά, που πολύ αμφιβάλλω, αυτό εννοούσε ο Maeterlinck. Απλά εννοείστε αυτά που λέτε και αντιληφθείτε το ειδικό βάρος του ρόλου. Όταν ο ηθοποιός «είναι κει με όλο του το σώμα» την ώρα της παράστασης, τότε δεν υπάρχει λάθος. Αυτό είναι το θαύμα όλο κι όλο.

Το «Εσωτερικό» ήταν αρχικά μια σύλληψη για μαριονέτες. Αυτό το στοιχείο υπάρχει με κάποιον τρόπο στη δική σας παράσταση. Και αν ναι, γιατί το επιλέξατε;

Διατηρήσαμε τα σχοινιά και ένας απ’ τους λόγους είναι ένας περίεργος φόρος τιμής που ήθελα να αποδώσω στον Maeterlinck. Αλλά επειδή η παράσταση παίζεται, θα μου επιτρέψετε να μην πω τους υπόλοιπους λόγους. Δεν θέλω να προκαταλάβω τους θεατές με έτοιμες απαντήσεις. 

Τα έργα του Maeterlinck είναι συμβολιστικά. Πώς μεταφράζονται όλα αυτά τα σύμβολα επί σκηνής; 

Αυτό που θέλω είναι ο κόσμος να καταλαβαίνει αυτό που θέλω να πω. Χωρίς να κάνω θέατρο υπεραπλούστευσης (σκυλάδικο) παρόλ' αυτά με ενδιαφέρει πολύ ο κόσμος να φεύγει με καινούργια ερωτήματα- αυτό είναι «καταλαβαίνω», τα ερωτήματα είναι ζωή, όταν σταματάς να ρωτάς σταματάς να ζεις- να του απαντάται ένα ερώτημα και να του δημιουργούνται χίλια καινούργια. Πάει καιρός που η τέχνη «έπρεπε» να είναι ακαταλαβίστικη για να είναι τέτοια. Το θέατρο του Maeterlinck, όπως το καταλαβαίνω εγώ που είμαι και λίγο χαζός, είναι απλό, αλλά με μια υπέροχη απλότητα που καλεί το σκηνοθέτη να αφαιρέσει όλα του τα κόλπα και να αποδώσει το κείμενο χωρίς εξυπνάδες. Εγώ δε νομίζω ότι το κατάφερα και πολύ αυτό. Οι ηθοποιοί μου όμως το κατάφεραν.

Είστε μια ομάδα σωματικού θεάτρου. Με ποιον τρόπο δουλεύετε;

Δεν είμαστε ομάδα «physical theater». Δουλεύουμε με βάση το σώμα, αλλά δεν κάνουμε «σωματικό θέατρο». Υπάρχει διαφορά, πιστέψτε με, δεν είναι λογοπαίγνιο. Στόχος μας είναι μέσα από τη σωματική δουλειά να διεισδύσουμε στην εσωτερικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Το σώμα μας υπάρχει στην αφαίρεσή του. Δε θέλουμε να φτάσουν στο θεατή η εκπαίδευση και το ταλέντο του ηθοποιού, αλλά να παρουσιάσουμε το αποτέλεσμα αυτής της εργασίας. Όταν το σώμα πάσχει, χωρίς να πονάει, αλλά να κάνει κάθε φορά ένα ακόμη βήμα μπροστά, τότε πέφτει η μάσκα, το lifestyle που αναπτύξαμε όλοι μας για να επιβιώσουμε στο περιβάλλον μας. Στο C. For Circus λοιπόν, θέλουμε να δείξουμε τον αληθινό άνθρωπο στο κοινό κι όχι το σώμα μας, να παρουσιάσουμε το αποτέλεσμα της εκπαίδευσης.

Σήμερα είναι μια δύσκολη εποχή γενικά; Εσείς ως νέα ομάδα πώς αντιλαμβάνεστε τις δυσκολίες; Πώς τις ξεπερνάτε; Ποιες δυσκολίες έχει να αντιμετωπίσει μια νέα ομάδα στην Ελλάδα σήμερα;

Όλες οι εποχές έχουν τις δυσκολίες τους, όμως αυτό ποτέ δεν εμπόδισε την τέχνη. Όταν αγαπάς κάτι, θα πασχίσεις να βρεις τρόπο να το κάνεις. Δε θα περιμένεις από το κράτος και από άλλους φορείς τη στήριξη. Ξεκινάμε με αυτά που έχουμε, προχωράμε βήμα βήμα και ό,τι προκύψει είναι καλοδεχούμενο. Στη C. for Circus είμαστε, πέρα από ηθοποιοί, δύο φυσικοί, δύο δασκάλες, ένας μανάβης, μία πολιτική μηχανικός, ένας τοπογράφος, ένας ηλεκτρολόγος μηχανικός, δύο δικηγόροι κτλ. Καταλαβαίνετε πως από μόνη της η συνύπαρξη δεκατεσσάρων διαφορετικών ανθρώπων και προσωπικοτήτων σε μία ομάδα, γεννάει δυσκολίες. Έχουμε λοιπόν τόσα πράγματα για να προβληματιστούμε πριν φτάσουμε στο επίπεδο χώρας. Υπάρχει η όρεξη γι’ αυτό που κάνουμε και, μέχρι τώρα τουλάχιστον, μας βοηθάει να συνεχίζουμε.

Πιστεύετε ότι η κρίση θα επηρεάσει το θέατρο; Σας αγχώνει αυτή η κατάσταση;

Όχι, δε χρειάζεται να αγχωνόμαστε για προβλήματα που δεν μπορούμε να λύσουμε εμείς άμεσα. Οι επιλογές μας έτσι κι αλλιώς βασίζονται στη λιτότητα και την απλότητα, οπότε προσπαθούμε να κάνουμε θέατρο μ’ αυτό που έχουμε. Αυτό δεν είναι άλλο από τους ηθοποιούς και την ίδια την ύπαρξή τους πάνω στη σκηνή, και το κοινό, ο άνθρωπος, χρειάζεται και το πνεύμα πέρα από το ψωμί για να ζήσει.

Σας ευχαριστώ πολύ.

Κι εγώ.

Σχόλια

blog comments powered by Disqus
Pepper
Newsletter