Ο Επιθεωρητής

Στο Θέατρο Εξαρχείων ανεβαίνει η παράσταση ΄΄Ο Επιθεωρητής΄΄ του Νικολάι Γκόγκολ σε μετάφραση και σκηνοθεσία Έλενας Πατρικίου μέχρι και 8 Απριλίου.

Σε μιά μακρινή επαρχία της Τσαρικής Ρωσίας, ο διοικητικός μηχανισμός του κράτους, σε αγαστή σύμπνοια με τον μηχανισμό της αγοράς, λυμαίνεται αποχαλινωμένος την κοινωνία: μίζες, δωροδοκίες, διαπλοκή, μία διαβρωμένη εξουσία που καταβροχθίζει ανενόχλητη. Αλλά η αυθαιρεσία της τοπικής μικροεξουσίας έρχεται αντιμέτωπη με την αυθαιρεσία της κεντρικής εξουσίας όταν καταφτάνει ο Γενικός Επιθεωρητής από την πρωτεύουσα. Ο τρόμος του Περιφερειάρχη, του Δικαστή, του Αρχηγού της Αστυνομίας, του Διευθυντή Εκπαιδεύσεως και του Διευθυντή του Νοσοκομείου, αλλά και ο τρόμος των εμπόρων, των εργολαβών, των προμηθευτών του δημοσίου, μπροστά στην “ανώτατη εξουσία”: θα δούν οι “επίτροποι με το γερακίσιο μάτι” ότι πίσω από τα ημιτελή δημοσία έργα, τους στημένους προϋπολογισμούς και τα διπλά λογιστικά βιβλία βασιλεύει η απόλυτη κατάχρηση ή θα κάνουν τα στραβά μάτια; Θα λαδωθεί αυτή η ανωτάτη ελεγκτική εξουσία ή θα θυσιάσει τις τοπικές εξουσιούλες σε μία δική της παράσταση κάθαρσης; Θα αντέξουν οι δεσμοί της διαπλοκής ή θα πάμε όλοι στην Σιβηρία;

Ο υποτιθέμενος Επιθεωρητής δεν έχει φιλοδοξίες απατεώνα, έχει φιλοδοξίες ποιητή. Αθώος λόγω αφέλειας, ο κατά λάθος Επιθεωρητής θα εισπράξει τα λαδώματα, θα καρπωθεί ό,τι μπορεί να του προσφέρει ως μάννα εξ ουρανού ο πανικός των διεφθαρμενων τοπικών παραγόντων και θα το σκάσει αποφασισμένος να αφιερωθεί στην λογοτεχνία. Πίσω του, θα μείνει άθικτος ο μηχανισμός της εξουσίας. Για μιά μόνο στιγμή, ο μηχανισμός της εξουσίας ταράζεται από το ενδεχόμενο ο επίδοξος λογοτέχνης να την ξεσκεπάσει στην σκηνή ενός θεάτρου. Ο δημόσιος εξευτελισμός, το Γέλιο της κωμωδίας, είναι η μόνη επανάσταση που μπορεί να ανατρέψει την διεφθαρμένη εξουσία των μικρόνοων εκμεταλλευτών της συγκυρίας. Το γέλιο είναι ο πραγματικός Κριτής σ’ αυτήν την ανεστραμμένη Δευτέρα Παρουσία. Το γέλιο του κοινού, ακόμα κι όταν γελάει με τα δικά του μούτρα όπως τα βλέπει παραμορφωμένα επί σκηνής, κυρίως όταν γελάει με τα δικά του μούτρα στον καθρέφτη του Γκόγκολ, είναι ο πραγματικός οργισμένος Θεός αυτής της Κρίσης. Το γέλιο του κοινού είναι η μοναδική προσδοκία Ανάστασης.