Το Kukaracha Theaterspace παρουσιάζει μια υβριδική αναμέτρηση με το πρώτο χειρόγραφο του Lewis Carroll “Alice’s adventures underground”. Το “ALICE UNDER-GROUND” είναι μια performance-εικαστική εγκατάσταση-κουκλοθέατρο σε σύλληψη και σκηνοθεσία Χρήστου Καπενή και Στέλλας Μαγγανά, που ανεβαίνει στη σκηνή του θεάτρου από τις 22 Οκτωβρίου.
Σε μια παλιά αποθήκη του Κολωνού δύο άνθρωποι επιτελούν μια σιωπηλή τελετουργία αρχειοθέτησης: ανοίγουν, κλείνουν και ταξινομούν αδιάκοπα τα θραύσματα της ύπαρξής τους. Σε έναν χώρο όπου ο χρόνος μοιάζει να έχει ακινητοποιηθεί, αναμνήσεις, όνειρα, φόβοι και επιθυμίες περνούν μέσα από μια εργοστασιακή διαδικασία μηχανικής επανάληψης και ποιητικής παραμόρφωσης.
Η παράσταση αποτελεί μια πειραματική και υβριδική ανάγνωση της κλασσικής «Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων» του Lewis Carroll. Η «Αλίκη» εδώ δεν αναζητά απλώς το θαύμα: πασχίζει να ανακατασκευάσει τη μνήμη της, να ανιχνεύσει τα ίχνη της διαδρομής προς έναν κόσμο σε αποσύνθεση.
Σε ένα τοπίο φθοράς, επινόησης και ανασύνθεσης, το έργο εξερευνά τη λεπτή τομή ανάμεσα στη φαντασία και τη μνήμη, την πραγματικότητα και την παραίσθηση. Η παράσταση επιχειρεί μια διάρρηξη της γραμμικής αφήγησης, παρασύροντας το κοινό σε έναν αμφίσημο χωροχρόνο όπου το φανταστικό και το πραγματικό συνδιαλέγονται αδιάκοπα.
Μια πρόταση που αρθρώνεται στο μεταίχμιο θεάτρου, performance και εικαστικής εγκατάστασης, επιδιώκοντας να δημιουργήσει ένα χώρο κοινής μνήμης και προσωπικής ανακάλυψης.
H “Alice Under-ground” είναι ένα mixed media εγχείρημα όπου διαφορετικές μορφές τέχνης συνυπάρχουν δημιουργικά, με το κουκλοθέατρο να αποτελεί έναν από τους βασικούς κώδικες και να καθορίζει τον τρόπο αφήγησης και σκηνικής δράσης. Η κούκλα δεν λειτουργεί απλώς ως θεατρικό εργαλείο, αλλά ως φορέας μνήμης και φαντασίας. Δεν αποτελεί σκηνικό αντικείμενο, αλλά αποκτά ρόλο ισότιμο με τους ηθοποιούς, αρθρώνοντας τη δική της ιστορία και κουβαλώντας τα ίχνη του παρελθόντος. Μέσα στο μη γραμμικό πλαίσιο της αφήγησης γίνεται γέφυρα ανάμεσα στο προσωπικό και το φαντασιακό, δημιουργώντας ρωγμές και νέες δυναμικές στη σκηνική εμπειρία. Έτσι, μετατρέπεται σε ζωντανό απομεινάρι που θυμίζει πως η μνήμη δεν είναι ποτέ αυτούσια, αλλά επιστρέφει μέσα από θραύσματα και αλλοιώσεις υπενθυμίζοντας πως κάθε αντικείμενο μπορεί να κρύβει μια προσωπική ιστορία.
