Η Πειραιώς 260 υποδέχεται ξανά, από την Πέμπτη 1 έως και τη Δευτέρα 5 Οκτωβρίου, τη Στεφανία Γουλιώτη με «Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ», βασισμένο στο ομώνυμο διήγημα του Δημήτρη Χατζή.
Στο πλαίσιο της δέσμης δράσεων του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου με τίτλο «Φθινόπωρο – ΑΠΟΗΧΟΙ», που εστιάζει στην επανάληψη και παρουσίαση κάποιων εκ των παραγωγών του που έχουν μια μη εξαντληθείσα δυναμική, το έργο επιστρέφει για πέντε ακόμη παραστάσεις.
Η Στεφανία Γουλιώτη, αναλαμβάνοντας τη σκηνοθεσία και τη δραματουργία και ερμηνεύοντας παράλληλα την Ιζαμπέλα Μόλναρ, προσεγγίζει για πρώτη φορά το έργο του Δημήτρη Χατζή μέσα από μια προσωπική σκηνική ανάγνωση, στην οποία η λογοτεχνία συναντά τη γλυπτική, το ζωντανό σώμα και την ύλη.
«Η γλυπτική είναι η τέχνη που αγαπώ.»
Δ.Χ.
Με αυτή τη φράση ο Δημήτρης Χατζής ανοίγει το διήγημά του «Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ». Μέσα σε αυτό, επίσης, επιχειρώντας να περιγράψει τη γλυπτική, την ορίζει ανεπανάληπτα ως «έλλογη οργάνωση μέσα στον άλογο κόσμο».
«Και τ’ άγαλμα τότε, έτσι που ορθώνεται τελειωμένο σε ανθρώπινα μέτρα, στ’ ανθρώπινα μέτρα, είναι μια νίκη της εναντίωσης του ανθρώπου στην τυχαία του φύση.»
Η αναγκαιότητα της τέχνης για τον «τακτοποιημένο» θεατή, πώς συνδέεται ο ίδιος με τον άλογο κόσμο ή το χάος όπου όλα τα ένστικτα βρίσκουν τη νομιμότητά τους, το θέμα της σχέσης του καλλιτέχνη με το δημιούργημά του και, τέλος, το ίδιο το μυστήριο της γλυπτικής τέχνης και των υλικών της έγιναν το εφαλτήριο για αυτή την παράσταση.
Στη σκηνή, η γλυπτική δεν αποτελεί απλώς θέμα – είναι η ίδια η πρωταγωνίστρια. Η πορεία του υλικού – από την επιδίωξη της τελειότητας και το ερώτημα τι σημαίνει αυτή, μέχρι τη φθορά και τη διάλυση – γίνεται μια γλαφυρή μεταφορά της εσωτερικής διαδρομής της ηρωίδας.
Ποια είναι η σχέση του ζωντανού σώματος με το πρωτογενές υλικό;
Ο πηλός εδώ δεν είναι σκηνικό αντικείμενο αλλά ζωντανό σώμα. Τα γλυπτά –μέσα από τη δουλειά της γλύπτριας Ισμήνης Τσοφίδου – τοποθετούνται ανάμεσα στον αφηγητή και τη μορφή της Ιζαμπέλας. Αποκτούν πνοή και μεταμορφώνονται, για να αποκαλύψουν τη λεπτή και συχνά οδυνηρή σχέση μεταξύ δημιουργού, δημιουργήματος και παρατηρητή.
Η παράσταση είναι μια σκηνική μελέτη πάνω στη γλυπτική ως αντίδραση απέναντι στο χάος· μια εξερεύνηση του ορίου όπου η τέχνη γίνεται ανάγκη υπαρξιακή – και, ενίοτε, επικίνδυνη.
