Η πρώτη ατομική έκθεση του Σταύρου Καπετάνιου (γνωστού και ως Captain Stavros) παρουσιάζεται από την Παρασκευή, 12 Ιουνίου, μετά τις 19:00 στην Living Room Gallery (Μαραθώνος 71, Μεταξουργείο, Αθήνα).
Ο καλλιτέχνης μιλάει για το τραύμα της νεολαίας σήμερα που ενώ ωρίμασε πρόωρα, λόγω της κρίσης και της επισφάλειας, ακριβώς για τους ίδιους λόγους αδυνατεί να αυτονομηθεί, βιώνοντας την ενηλικίωση σαν παγίδα, σε ένα παρόν μπλοκαρισμένης μετάβασης. Με πρωταγωνιστές το σύμβολο του ζαριού και ένα κόκκαλο ωμοπλάτης κριγιού, όπου ο παππούς του χρησιμοποιούσε στο να «αναγνώσει» οιωνούς από το μέλλον (ωμοπλατοσκοπία), ο Σταύρος Καπετάνιος σχολιάζει την στροφή των νέων γενεών, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου, στο άτομό τους. Στέκεται κριτικά απέναντι στα αφηγήματα του wellness, body-maxing, gambling, new-spiritualism και δημιουργεί μία εγκατάσταση με ένα σύνολο γλυπτικών έργων που λειτουργούν σαν ένα ιδιότυπο πεδίο παιχνιδιού. Σε ολόκληρη την έκθεση του Σταύρου Καπετάνιου, Finding Balance, η δυαδικότητα και η επαλληλία είναι διαρκώς παρούσες: μαλακό και σκληρό – φιλόξενο, αλλά και επικίνδυνο – πορώδες και ανακλαστικό – ανέμελο, αλλά και σοβαρό. Πρόκειται ακριβώς για τη βιωμένη δυαδικότητα ενός ανθρώπου που ενηλικιώνεται και αρχίζει να συνειδητοποιεί το πραγματικό περιεχόμενο της ενήλικης ζωής του, ενώ ταυτόχρονα συνεχίζει αναπόφευκτα να αντιλαμβάνεται τον κόσμο και μέσα από την οπτική του παιδικού εαυτού.
Μέσα στην έκθεση ο Σταύρος τοποθετεί αντικείμενα ως πυξίδες, στοιχεία που καθοδηγούν τον θεατή το ένα μετά το άλλο προς την αποκάλυψη ενός μυστηρίου. Ζωικά οστά περιμένουν τους οστεομάντεις να τα διαβάσουν, όπως θα συνέβαινε σε ένα γλέντι πριν από μια μεγάλη μάχη, στην προσπάθεια να προβλεφθεί η έκβασή της. Πολύχρωμα ζάρια, τσουλήθρες και μινιατούρες έχουν τοποθετηθεί με τον ίδιο ζήλο και στρατηγική σκηνοθεσία ενός παιδιού που παίζει βαθιά συγκεντρωμένο στο σενάριο της φαντασίας του.
Έχει στήσει το σκηνικό για την οπτικοποίηση εκείνης της μεταβατικής στιγμής ανάμεσα στην παιδική και την ενήλικη οπτική ενός ανθρώπου, δημιουργώντας ταυτόχρονα μια ολόκληρη παιδική χαρά για αυτή την διπλή θέαση του κόσμου.
Το παιδί με τα παιχνίδια του, όπως και ο οστεομάντης με τα οστά, επιχειρούν και οι δυο να διαβάσουν τα αντικείμενα τους σε μια προσπάθεια να αποδώσουν νόημα σε μια πραγματικότητα που βρίσκεται πέρα από το εδώ και τώρα, είτε αυτή είναι στην φαντασία είτε στο μέλλον. Ο επισκέπτης του “Finding Balance” θα βρεθεί κάπου ανάμεσα σε αυτό το φάσμα, μεταξύ του παιδιού και του οστεομάντη, διαβάζοντας τα έργα του Σταύρου, παίζοντας και προβλέποντας.
Ο άνθρωπος δεν αποτελεί ποτέ μια ολοκληρωμένη δομή· βρίσκεται διαρκώς σε διαδικασία διαμόρφωσης. Ο παιδικός εαυτός δεν εξαφανίζεται, αλλά παραμένει ενσωματωμένος μέσα στο ενήλικο σώμα, και επανεμφανιζεται σε στιγμές αβεβαιότητας, θλίψης, τρυφερότητας ή θαυμασμού. Άλλωστε, όλοι είμαστε το παιδί κάποιου.
