Μετά από δύο σεζόν στην Αθήνα, η πολιτική κωμωδία του Παναγιώτη Γκιζώτη, «Η πόλη ή πώς να κοιμηθείτε ήσυχα», έρχεται να «ξυπνήσει» τη Θεσσαλονίκη για 4 παραστάσεις, από τις 5 έως τις 13 Μαΐου στο Artbox Fargani Theater.
«Μην θορυβήστε. Πάμε καλά. Πάμε πολύ καλά. Δεν έχετε κανέναν λόγο να θορυβείστε.»
Η μαύρη κωμωδία του Παναγιώτη Γκιζώτη είναι μια πρωτότυπη δραματουργία που συνομιλεί με το έργο του Γάλλου Φρεντερίκ Σόνταγκ, «Υπό Έλεγχο», το οποίο περιγράφει μια δυστοπική κοινωνία του μέλλοντος όπου όλοι και όλα παρακολουθούνται και ελέγχονται. Αντλώντας έμπνευση από τη σύγχρονη πόλη και αναδεικνύοντας στιγμές του καθημερινού της βίου, το έργο του Γκιζώτη εστιάζει στους πολίτες: πολίτες που ανησυχούν, εφησυχάζουν, επιτηρούν, ερωτεύονται και ακροβατούν ανάμεσα στην απόλυτη τρέλα και την πλήρη διαύγεια, ξεπροβάλλουν από τα στενά της πόλης επιχειρώντας να αρθρώσουν λόγο και να ακουστούν μέσα από τους αποπνικτικούς μηχανισμούς της.
Λίγα λόγια για την υπόθεση του έργου
Μια πόλη με τα όμορφα και καθαρά σοκάκια της, τις πολυσύχναστες λεωφόρους της, τα ζεστά διαμερίσματα με τους φιλήσυχους κατοίκους. Από την ταράτσα μιας πολυκατοικίας, όλα αυτά φαντάζουν τόσο απλά, τόσο μακρινά, τόσο ήσυχα. Όταν, όμως, ένας άνθρωπος παίρνει στα χέρια του μια κάμερα, το άλλοτε μακρινό έρχεται κοντά, οι καθημερινές δράσεις αποκτούν άλλη υπόσταση, η ιδιωτικότητα καταλύεται. Τι συμβαίνει σε μια πόλη όπου τα πάντα βλέπονται και ακούγονται;
Ο Παναγιώτης Γκιζώτης κάνει μια καλλιτεχνική βουτιά στον μικρόκοσμο και εξερευνά τη λεπτομερή αφήγησή του, ζωντανεύοντας τη μακέτα μιας πόλης και αξιοποιώντας τη διαδραστική φύση της κατασκευής. Συνδυάζοντας τη διεισδυτική ματιά της κάμερας και τη δημιουργία ηχοτοπίων, προσκαλεί το κοινό να βιώσει μια γιορτινή μέρα σε μια σύγχρονη πόλη, αναδεικνύοντας το αποστειρωμένο, αστικό τοπίο που, όσο η μέρα κυλά, ευτελίζεται και αποκαλύπτει τον πραγματικό, βρώμικο και καταπιεστικό του χαρακτήρα.
«Βέβαια, κάποιες φορές ίσως μου αρέσει που η ζωή μου είναι έτσι. Νιώθω μια ιδιόρρυθμη ελευθερία· είναι σαν να κλείνεις τα μάτια και να αφήνεσαι να πέσεις στο κενό.»
