Η ομάδα κι όμΩς κινείται παρουσιάζει το «Νεφέλωμα Ωμέγα» στο Θέατρο Ροές από το Σάββατο 10 έως την Κυριακή 25 Οκτωβρίου. Έξι ερμηνευτές συνθέτουν μια ποιητική σκηνική εμπειρία, όπου το σώμα, η κίνηση και η ακροβασία συναντούν τη μυθολογία, την αστρονομία και το διαρκή πόθο του ανθρώπου για πρόοδο και ελευθερία.
Πρόκειται για μια παράσταση χορού και ακροβασίας που διερευνά τη διαχρονική ανθρώπινη ανάγκη να κοιτάξει ψηλότερα, να υπερβεί τα όριά της και να αναζητήσει τη θέση της μέσα στο σύμπαν.
Νεφέλωμα Ωμέγα
Γνωστό και ως Νεφέλωμα Κύκνος (M17), το Νεφέλωμα Ωμέγα είναι νεφέλωμα εκπομπής σε απόσταση περίπου 5.500 ετών φωτός στον αστερισμό του Τοξότη. Λάμπει με φαινόμενο μέγεθος 6.0. Είναι ορατό με γυμνό μάτι σε καλές συνθήκες.
Πόσο συχνά κοιτάμε τον ουρανό; Σε μια καθημερινότητα παραδομένη στην τεχνολογία και τη διαδικτυακή επικοινωνία: Πόσο συχνά κοιτάμε τον ουρανό τη νύχτα; Πόσο συχνά ψάχνουμε τ’ αστέρια;
«Άλλοτε είχε πέραση κι ο ιδρώτας.
Μα τώρα χύνεται στο δρόμο
και κανείς δεν τον μαζεύει.
Με κάτι τέτοιες «εκκρίσεις ντεμοντέ»
θ΄ ασχοληθούμε τώρα;
Εμείς ζούμε στον αιώνα της Δόξας!
Με ηλεκτρονικούς εγκεφάλους
με ηλεκτρονικούς Δασκάλους
ηλεκτρονικούς συζύγους
ηλεκτρονικούς εραστές.
Με τη φόρα που πήραμε – αύριο
θα ‘χουμε κι ηλεκτρονικές μητέρες!
Που θα γεννάνε… νούμερα.
Ψόφια, αλλά σοφά!»
(Μενέλαος Λουντέμης / Πρόοδος)
Η αστρονομία γεννιέται ακριβώς την ίδια περίοδο με τη μυθολογία και μάλιστα σε αμφίδρομη σχέση. Όλοι οι ιστορικοί αλλά και οι προϊστορικοί πολιτισμοί ασχολήθηκαν με τη μεθοδική παρατήρηση του νυχτερινού ουρανού, ψάχνοντας απαντήσεις στην αγωνία της προέλευσής τους, αναζητώντας τη «θέση» τους και τη χαρτογράφηση του μέλλοντός τους.
Για να φτάσουμε στη διαστημική εποχή του 20ού αιώνα όπου για πρώτη φορά ο άνθρωπος κατάφερε να «φτάσει τα αστέρια», να ξεπεράσει τα όρια της γήινης ατμόσφαιρας, να ξεπεράσει και τα όρια της αντίληψής του για το σύμπαν, τη φυσική του συγκρότηση και τους νόμους που το κυβερνούν.
«……..πρέπει καὶ πάλι νὰ ἐλέγξω
τ᾿ ἀστέρια
ἐγὼ
κληρονόμος πουλιῶν
πρέπει
ἔστω καὶ μὲ σπασμένα φτερὰ
νὰ πετάω.»
( Μίλτος Σαχτούρης /Ὁ Ἐλεγκτής)
Η σκάλα ως τρόπος ένωσης του εδάφους με τον ουρανό
Οι ερμηνευτές της ομάδας, σε μια εμμονική προσπάθεια συναρμολόγησης μιας σκάλας, μιας σκάλας, που όσο την ανεβαίνεις, ανακαλύπτεις πως έχει κι άλλο ν’ ανέβεις.
Μια σκάλα που συμπληρώνεται αέναα με νέα κομμάτια και γίνεται ακόμα πιο ψηλή κι ακόμα πιο ψηλή και ταυτόχρονα ακόμα πιο πνιγηρή, με τα σκαλοπάτια της να κατασκευάζουν όλο και ψηλότερες θέσεις και παράλληλα ένα λαβύρινθο, μια φυλακή από ευθείες, που ανυψώνουν αλλά και παγιδεύουν.
Έξι σώματα γαντζωμένα σε ατελείωτα σκαλοπάτια, που υπόσχονται άνοδο, υπόσχονται ύψος, υπόσχονται ουρανό. Νίκες και ήττες, κατακτήσεις και οπισθοχωρήσεις, πτήσεις και πτώσεις, σε μια περιπαικτική αφήγηση για τη μεσσιανική αντίληψη της αέναης προόδου.
Αλλά και για αυτή, τη συγκινητική απόπειρα του μικρού ανθρώπου ή του άσχημου αυτού τέρατος (εξαρτάται πως θα το δει κανείς), που έχοντας στα χέρια του μόνο μια αντιφατική κληρονομιά βίας, επανάστασης, εξουσίας και ονείρου ελευθερίας, βήμα το βήμα ονειρεύεται να φτάσει ψηλά, να αγγίξει και να καταλάβει τον ουρανό και πέρα από αυτόν, να διασχίσει το απέραντο μπλε, να διασχίσει αυτή τη σκοτεινή επιφάνεια, τη σπαρμένη με αστέρια, να φτάσει στη θεϊκή έδρα, στο σπίτι των ψυχών, να διαβάσει στον ουρανό τον οδηγό του μέλλοντος και το ημερολόγιο του παρελθόντος. Να κατακτήσει την ελπίδα. Να κάνει ένα άλμα μεγαλύτερο από τη φθορά, όπως λέει και ο ποιητής.
