Η γκαλερί Μελάς Μαρτίνος παρουσιάζει από τις 30 Σεπτεμβρίου την έκθεση “Panchito & Maxsi” της Vivian Suter (*1949, Μπουένος Άιρες, Αργεντινή).
Η έκθεση θα συγκεντρώσει περίπου 60 έργα από διαφορετικές δεκαετίες της πρακτικής της Suter, η οποία ζει και εργάζεται στη Γουατεμάλα από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 και της οποίας το έργο επανήλθε στο διεθνές προσκήνιο μετά τη συμμετοχή της στη documenta 14 (2017).
Η ζωγραφική της πρακτική χαρακτηρίζεται από τη στενή σχέση με το φυσικό περιβάλλον που την περιβάλλει. Μετά τους δύο τυφώνες που πλημμύρισαν το εργαστήριό της, η Suter άρχισε να αντιμετωπίζει τη φύση ως ενεργό συνεργό της δημιουργικής διαδικασίας, αφήνοντας τους καμβάδες να εκτίθενται στα στοιχεία του τοπίου και ενσωματώνοντας τη φθορά και τον μετασχηματισμό στο έργο της.
Η έκθεση θα περιλαμβάνει επίσης μια επιλογή έργων της Elisabeth Wild (1922–2020), μητέρας της καλλιτέχνιδας, γνωστής για τα κολάζ της (Fantasías), τα οποία συνδυάζουν στοιχεία αρχιτεκτονικής, σχεδιασμού, τοπίου και ποπ κουλτούρας.
Η Vivian Suter (*1949, Μπουένος Άιρες, Αργεντινή) ζει και εργάζεται στο Παναχατσέλ της Γουατεμάλας. Έπειτα από την αρχική επιτυχία που γνώρισε μετά την αποφοίτηση της από την Kunstgewerbeschule Basel το 1972, η Suter αποφάσισε να εγκατασταθεί στη Γουατεμάλα στις αρχές της δεκαετίας του ‘80, γεγονός που την οδήγησε σε μια παρατεταμένη περίοδο μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Με τη συμμετοχή της στη documenta 14 στο Κάσελ και την Αθήνα το 2017, το έργο της προσέλκυσε εκ νέου ενδιαφέρον σε διεθνές επίπεδο.
Το ζωγραφικό της έργο αντανακλά μια στενή αλληλεπίδραση ανάμεσα στην τέχνη και τη φύση, ιδιαίτερα μετά τους δύο τυφώνες που πλημμύρισαν το εργαστήριό της το 2005 και το 2010. Τα γεγονότα αυτά αποτέλεσαν σημείο καμπής, καθώς άλλαξαν θεμελιωδώς την αντίληψη της καλλιτέχνιδας για την έννοια του δημιουργού και τη δημιουργική διαδικασία. Αντί να καθαρίσει και να αποκαταστήσει τους κατεστραμμένους καμβάδες, η Suter επέλεξε να αποδεχθεί τις συνθήκες του περιβάλλοντός της και άρχισε να χρησιμοποιεί τη φύση ως ενεργό συνεργό στην πρακτική της. Έτσι, εκθέτει σκόπιμα τους καμβάδες σε φυσικά στοιχεία, φυτά και ζώα σε καθημερινή βάση. Ο επίμονος πειραματισμός και η ενσωμάτωση της φθοράς και της καταστροφής έγιναν σημαντικά στοιχεία του έργου της Vivian Suter, αναδεικνύοντας τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τη ζωγραφική: ως κάτι ευάλωτο, υποκείμενο σε διαρκή μετασχηματισμό, ασταθές και φθαρτό.
Ατομικές εκθέσεις του έργου της καλλιτέχνιδας έχουν πραγματοποιηθεί σε πολυάριθμα διεθνή ιδρύματα, μεταξύ άλλων: Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía, Μαδρίτη, Ισπανία· Galleria d’Arte Moderna e Contemporanea di Bergamo, Μπέργκαμο, Ιταλία· Musée d’Art Moderne Grand-Duc Jean, Λουξεμβούργο· Kunsthal KAdE, Άμερσφοορτ, Ολλανδία· Vleeshal, Μίντελμπουργκ, Ολλανδία· Palais de Tokyo, Παρίσι, Γαλλία· Carré d’Art – Musée d’art contemporain, Νιμ, Γαλλία· Kunstmuseum Basel Gegenwart, Βασιλεία, Ελβετία· Kunstmuseum Luzern, Λουκέρνη, Ελβετία· Kunsthalle Basel, Βασιλεία, Ελβετία· Kunstmuseum Olten, Όλτεν, Ελβετία· Kunstmuseum des Kantons Thurgau, Kartause Ittingen, Warth, Ελβετία· Brücke-Museum, Βερολίνο, Γερμανία· Camden Arts Centre, Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο· Tate Liverpool, Λίβερπουλ, Ηνωμένο Βασίλειο· Institute of Contemporary Art, Βοστώνη, Μασαχουσέτη, ΗΠΑ· Art Institute of Chicago, Ιλινόι, ΗΠΑ· Jewish Museum, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ· The Power Plant, Τορόντο, Καναδάς· Fundación Cervieri Monsuárez, Μαλντονάδο, Ουρουγουάη· Museum of Art, Architecture and Technology, Λισαβόνα, Πορτογαλία· και Moderna Museet Malmö, Μάλμε, Σουηδία.
Η Elisabeth Wild ήταν Αυστροελβετή καλλιτέχνις, της οποίας η ιδιαίτερη πρακτική του κολάζ γνώρισε διεθνή αναγνώριση κατά τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής της. Γεννημένη στη Βιέννη, εγκατέλειψε την Αυστρία με την οικογένειά της το 1938 και εγκαταστάθηκε στο Μπουένος Άιρες, όπου σπούδασε τέχνη και εργάστηκε στον σχεδιασμό υφασμάτων. Αργότερα έζησε στην Ελβετία προτού μετακομίσει στη Γουατεμάλα, όπου πέρασε μεγάλο μέρος της υπόλοιπης ζωής της.
Χρησιμοποιώντας μια ποικιλία μέσων καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας της, η Wild ανέπτυξε μια ιδιαίτερα προσωπική εικαστική γλώσσα μέσα από τα κολάζ της. Δημιουργημένα από προσεκτικά επιλεγμένα κομμάτια τυπωμένων εικόνων, αυτά τα μικρής κλίμακας έργα — οι Fantasías, όπως τα αποκαλούσε — συνδυάζουν στοιχεία αρχιτεκτονικής, design, τοπίου και ποπ κουλτούρας, δημιουργώντας πολύπλοκες και συχνά απρόσμενες συνθέσεις.
Ατομικές εκθέσεις του έργου της καλλιτέχνιδας έχουν πραγματοποιηθεί σε πολυάριθμα διεθνή ιδρύματα, μεταξύ άλλων: Karma International, Ζυρίχη, Ελβετία· Mumok, Βιέννη, Αυστρία· Haus Konstruktiv, Ζυρίχη, Ελβετία· Kunstverein, Άμστερνταμ, Ολλανδία· Galeria Marilia Razuk, Σάο Πάολο, Βραζιλία· Carbon.12, Ντουμπάι, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα· Sterna, Proyectos Ultravioleta, Νίσυρος, Ελλάδα· The Power Plant,Τορόντο, Καναδάς· South End High Street Railway Bridge Commission, Έσσεξ, Ηνωμένο Βασίλειο· Karma International, Λος Άντζελες, ΗΠΑ· Proyectos Ultravioleta at Ruberta, Γκλέντεϊλ, ΗΠΑ· Proyectos Ultravioleta, Πόλη της Γουατεμάλας, Γουατεμάλα· Kunsthalle Basel, Βασιλεία, Ελβετία· Proyectos Ultravioleta, Πόλη της Γουατεμάλας, Γουατεμάλα· και Panajachel Gallery, Παναχατσέλ, Γουατεμάλα.
Ο εκθεσιακός σχεδιασμός στη Μελάς Μαρτίνος υλοποιήθηκε από τον αρχιτέκτονα Kimura Hiroaki, KS Architects, Τόκιο, Ιαπωνία.
