Πρόκειται για ισάριθμες ατομικές εκθέσεις φωτογράφων από διαφορετικές πόλεις της Ελλάδας και της Κύπρου, οι οποίες όμως συνδέονται θεματολογικά κάτω από το πρίσμα του διαμορφωμένου από τον άνθρωπο τοπίου.
Οι εικόνες του Ανδρέα Κατσάκου είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα τοποθέτησης της φωτογραφικής πρακτικής στην πλευρά της “τρέλας” (madness) παρά της “ημερότητας” (tameness). Οι κατηγορίες αυτές, προτεινόμενες από τον Roland Barthes στον επίλογο του βιβλίου του Φωτεινός Θάλαμος, βρίσκουν τον θεατή αντιμέτωπο με το δίλλημά του τι να επιλέξει να “δει/κατανοήσει” σε μια φωτογραφία.
O Ανδρέας Κατσάκος φροντίζει να υπογραμμίσει την ευγενή ικανότητα του μέσου να προσεγγίσει τόπους και νοήματα που διατηρούν με την πραγματικότητα μια σχέση συγγενική μορφολογικά μα αόριστη λεκτικά/εννοιολογικά.
Η φωτογραφική του πρακτική απομακρύνεται από την αντιληπτικά – εν δυνάμει – άτολμη, πράη, πειθήνια, εξημερωμένη (tame) εικόνα και μάλλον κυνηγά την αντιληπτικά παράτολμη, παράλογη, παρεξηγημένη, παράφρονα (mad) εικόνα. Υπηρετεί/υποτάσσεται στο μέσο, σχηματίζοντας /διεισδύοντας σε τόπους άλογους.
